|| Challenge: day 4 ||

“Write about someone who inspires you”

Wanneer is iemand een inspirerend persoon? Het lijkt me een heel vaag, hoofdzakelijk breed, begrip. Wel begrijp ik eronder dat het voor iedereen anders is. Of iemand inspirerend is, is bijgevolg afhankelijk van wat die persoon voor joù betekent. Iemand die mij inspireert, hoeft dat voor jou niet te doen.

Ik ken een hoop, voor mij toch, inspirerende mensen. Lara Chedraoui, Eefje De Visser, Eva Mouton, Lize Feryn en Sien Wynants krijgen on-ge-twij-feld een waardig plaatsje op deze denkbeeldige, toch reeds vormgegevende, lijst. Eén voor één spelen ze een belangrijke rol in mijn leven. Door hen openden deuren, door me over te geven aan de dingen die op mijn pad kwamen.

IMG_8265

Maar zonder de minder bekende mensen zou het allesbehalve compleet zijn. Vrienden, familie, kennissen en collega’s. Zij laten me onrechtstreeks heel duidelijk blijken dat de mooiste dingen die je ziet, ziet zonder te kijken. Ze vullen mijn koffer met herinneringen. Voor mensen die ons niet kennen, onbelangrijke dingen. Voor mij de mooiste.

Toegegeven inspireert iedereen me op zijn of haar eigen, unieke manier. Iedereen die op mijn pad terecht komt (of kruist) weet me iets bij te brengen, doet me al dan niet onbewust dieper graven in mezelf. Toch stel ik vandaag mijn belangrijkste, inspirerende persoon voor. Namelijk: mijn vader.

Mijn vader, mijn held

Geduld, zo veel geduld, en zachtheid. Dat kenmerkt mijn vader en dat maakt hem zo’n ontzettend prettig persoon om bij in de buurt te zijn. Hij is er altijd – zijn deur staat open, zijn telefoon aan.

Een bijzondere band, heel waardevol. Hij heeft mij gevormd tot wie ik ben vandaag de dag. Zonder hem weet ik niet waar ik beland zou zijn. Doordat mijn moeder vanaf mijn kinderjaren periodes afwezig was, vaak niet voor me kon zorgen, werd onze vader-dochter-relatie geenszins oppervlakkig.

We vonden steun bij elkaar. Ondanks mijn toen nog zeer jonge leeftijd wist vader dat hij op mij kon rekenen. En omgekeerd. Hij heeft me heel snel als volwassen persoon beschouwd, mezelf toelatend om in de mate van het mogelijke toch nog kind te zijn. Te durven zijn.

Ook nu nog is mijn vader, mijn rolmodel. Iemand waar ik zo veel bewondering voor heb. Soms stel ik mezelf in zijn positie. Hoe zou ik dan, vanuit zijn standpunt, omgegaan zijn met de situatie omtrent moeder? Hoe zou ik dan gereageerd hebben op verscheidene gebeurtenissen die ons leven bepaalden? Hoe zou ik dan in hemelsnaam de resterende moed bij elkaar geschraapt kunnen hebben? Hoe?

Vader weet het antwoord, ik blijf gissen in het onwetende. En dat is helemaal oke. Tenminste, als het oke is voor hem. Hem, mijn vader. Dankzij wie ik elke dag een stapje verder zette. Naast hem liep. Soms wankelend. Maar hoe dan ook, hij bleef en blijft steeds mijn steunpilaar. Wankelheid niet wegnemend. Toelatend. Levenslessen eruit trekkend.

ece114e611cb4b237ef3187597089ec1

PS: Wie inspireert jou?

XOXO

Lies

Advertenties

|| Challenge: day 3 ||

“What are your top three pet peeves?”

‘Pet peeves’. Alhoewel ik een aardig mondje Engels praat, diende ik toch de betekenis op te zoeken. Google translate beweerde dat ik mijn top drie ‘dierenparagnosten’ diende op te sommen. Yeah right. Zo naïef ben ik nu ook weer niet. Een andere bron liet me verstaan dat het om kleine ergernissen ging. Wat al meer betrouwbaar klinkt. Toch? Bij deze schotel ik vandaag mijn drie kleine irritaties voor.

No 1: vooroordelen

Personen met vooroordelen. Wie zijn ze? Wat bezielt hen? Wat spookt door hun hoofd om een mening zonder oordeel te geven? Oke, vooroordelen zijn des mensen, ze aanvaarden zijn dat niet.

Zelf betrap ik me soms op een foute gedachtengang gelinkt aan een persoon of een personengroep. En dat is oke. Zolang er maar niet naar gehandeld wordt. Iedereen verdient een kans. Iedereen is uniek. Iedereen heeft het recht om gehoord te worden. Goed luisteren vereist echter inleving en het achterlaten van deze vooroordelen.

Geen wonder dat mensen die opkomen voor hun vooringenomenheid mij erg kunnen storen. Het gevoel verkrijgend dat ze het slachtoffer zijn van hun paardenbril. Gezond verstand ontbreekt, kleingeestigheid heerst. Hierbij een tip: vertrouw nooit een vooroordeel.

12902

No 2: onwederkerige “goedemorgen”

Misschien klinkt het heel onwaarschijnlijk, maar ik ben één van die personen die er plezier aan beleeft om iedereen elke ochtend oprecht met een lach goedemorgen te wensen.

Het gevoel dat ik me niet gehoord voel als ik geen begroeting terug krijg, is vervolgens groot. Misschien te wijten aan het feit dat ik bevestiging nodig heb? Misschien omdat ik dan snel aan mezelf begin te twijfelen? Geen idee.

Bij aanvang begroette ik de persoon daarna niet meer. Of bleef het slechts bij vriendelijk hoofd-geknik. Om daarna mijn energie te besteden aan mensen die mijn gegroet wel waardeerden. Maar hierin ben ik veranderd. Ik blijf standvastig volhouden, ook al krijg ik zelden tot nooit een goedemorgen terug van die bepaalde personen. Al moet ik toegeven dat de ergernis nog steeds in lichte mate opduikt.

299591-No-Act-Of-Kindness-No-Matter-How-Small-Is-Ever-Wasted

No 3: niet-openstaanders

De comfortzone. Iedereen houdt ervan. En geef toe: comfort. Alleen het woord al bezorgt rust, kalmte en veiligheid. Het beeld verkrijgend van een cosy zetel, een boek in de hand, liggend onder een dekentje (al dan niet bij de haard).

En dan gebeurt er iets. Verandering. Door elkaar geschud worden. Het hoort bij het leven. Verzetten is zinloos. Ook al is het soms – zelfs vaak – moeilijk, weet dat het overal voorkomt. Je leert eruit en als persoon groei je. Elke dag is er verandering, soms heel traag. Soms heel snel. Soms zie je het niet onmiddellijk. Maar het gebeurt.

Slapeloze nachten, gepieker en zorgen. Het is normaal. Niet abnormaal. Logisch zelfs. Het hoort erbij. In tegenstelling tot het in opstand komen. Geef nieuwe zaken en veranderingen gewoon een kans. Laat de blik verruimen. Indien de voordelen moeilijk in te zien zijn, zet ik ze alvast eens op een rijtje:

  • Je stapt, al dan niet onbewust, uit de comfortzone
  • Je groeit
  • Je wordt flexibel
  • Je merkt hoe sterk je bent
  • Je waarden en normen worden uitgedaagd
  • Je wordt gevoeliger
  • Je hanteert een nieuwe routine
  • Je krijgt meer mogelijkheden
  • Je krijgt meer plezier in het leven
  • Je leert jezelf kennen

Dont-be-afraid-of-change

Waar erger jij jou aan?

XOXO

Lies

|| Challenge: day 2 ||

“Write something that someone told you about yourself that you never forgot”.

Tot enkele maanden terug zou ik me enkel de negatieve, kwetsende uitspraken voor de geest kunnen halen. De impact van de pijnlijke woorden bepaalden jarenlang mijn leven. Nu zie ik in dat het me sterker gemaakt heeft. Alhoewel ik er nog vaak aan terug denk, vervloog het kwetsende effect ervan. Gewoon. Op heden ben ik in staat om inwendig te lachen. Om inwendig het ongelijk aan te tonen.

Elke dag zet ik stappen. Kleine stappen voor anderen, grote voor mezelf. Mede dankzij mooie woorden die anderen me vertelden. Complimentjes. Een kleine moeite, een groot plezier. Stralende ogen en een brede glimlach opleverend. Het is duidelijk dat een (oprecht!) compliment onmiddellijk een positief effect met zich teweeg brengt.

Een opsomming maken van alle pakkende uitspraken, waarbij ik een traantje diende weg te pinken, kan ik niet. Door de oneindigheid. Echter maak ik maar al te graag een overzicht van de 6 mooiste citaten. Die ik verkreeg. Die ik dagelijks herlees om nog steeds kracht uit te halen (zelfs al dateren berichten – conversaties al van jaren geleden).

No 1: Eefje De Visser

“Jij bent een heel mooie en hippe verschijning! Ik wilde het je gister nog zeggen, je toffe zwarte broekpakje, heel cool! Je straalde gister zo vooraan bij het podium, dat was heel aanmoedigend voor mij ook.”

Een fractie uit een virtuele brief die ik teruggestuurd kreeg van één van mijn grootste inspiraties. Ik printte het uit zodat ik er dagelijks mee geconfronteerd zou worden. Zodat ik dagelijks herinnerd word aan dit wondermooie compliment.

IMG_8429

No 2: Emma Boucherie

“Echt waar, je hebt zo veel talenten. Blijf vooral doen waar je nu bezig mee bent, want je bent er zo goed in! Echt wauw, ik kan zo veel van je leren. Ik heb getwijfeld om dit naar je te sturen, omdat we elkaar zo lang niet gezien hebben en dit zou nogal random zijn. Uiteindelijk doe ik het toch, omdat ik je echt een inspirerend iemand vind!”

Sprakeloos. Tranen vulden mijn ogen. Terwijl ik dit bericht toegestuurd kreeg van een oud-klasgenoot, vertoefde ik reeds enkele maanden in Peru. Een avontuurlijk kantje dat ze niet in mij gezien had. Avontuurlijk kantje, verborgen kantje. Of wel: stille waters, diepe gronden?

IMG_2227

No 3: Lize Feryn

“Als ik naar jou kijk, zie ik niet ‘een groot meisje’, ik zie een talentvol, lief, beleefd meisje dat veel minder zelfvertrouwen heeft dan dat ze zou mogen hebben.”

Deze fractie uit een bericht dateert al van enkele jaren geleden, maar koester ik daarom niet minder. Integendeel. Elk jaar opnieuw plakt dit steevast aan de binnenzijde van mijn agenda. Ter herinnering. Ter motivatie om nooit meer terug te keren naar die wel zeer onzekere periode.

img_0046

No 4: Sien Wynants

“Jo Lies, effe zeggen, je schrijft goed!! Blijven gaan!!!”

Gul in het schenken van complimentjes is Sien allesbehalve. Des te groter de dankbaarheid wanneer er uit totaal onverwachte hoek een compliment in mijn inbox duikt. Groot ongeloof teweegbrengend. Steeds dezelfde reactie: “Sien, is that you?”.

img_0852

No 5: Lara Chedraoui

“Baby, ik hou van u!”

Geen verduidelijking nodig. Ik hou ook van haar. Ongetwijfeld. Het feit dat ze de Lovers (of hoe heten de personen die de muziek van Intergalactic Lovers weten te appreciëren?) zo dankbaar is, doet onze dankbaarheid stijgen. Concert na concert.

IMG_5952

No 6: Sophie Allo

“Je bent goed genoeg om erbij te horen… bij alles… bij iedereen… en als ooit iemand nog iets anders zegt dan zijn ze jouw aanwezigheid niet waard… voila!”

Met Sophie kan ik werkelijk over alles praten. Alles kan ik met haar delen. Van persoonlijke verhalen tot grappige anekdotes,… Werkelijk alles. Het voelt zo goed om iemand in mijn leven te hebben die me steunt waar nodig, die er is zonder er werkelijk te zijn.

IMG_6028

Daarnaast ben ik nog zo veel andere mensen dankbaar voor alle mooie woorden die ik ooit gekregen heb: de gesprekken met Marie-Sophie, de hartverwarmende reacties van Hanne, de dagelijkse conversaties met Roosmarijn, de onverwachte berichtjes van Yanaika, de fratsen op het werk met de collega’s, de onophoudelijke vriendschap met Ruth en Jule, de immer wederkerende lieve woorden van Silke, de wijze raad van Arne, de (meestal virtuele) babbeltjes met de personen die ik in Peru leerde kennen,… Alles. Iedereen. Bedankt.

Bedankt vrienden, collega’s, familie, bloglezers, Instagramvolgers,…

Onderschat jullie impact op mijn leven niet.

Nooit.

XOXO

Lies

|| Challenge: day 1 ||

Tien dingen opsommen die me gelukkig maken. Het vormt de eerste vraag van de schrijf-uitdaging. Lang dien ik niet na te denken. Integendeel. De woorden vloeien over het papier, voorzien van een vrolijke omkadering.

Iedereen wil maar wat graag gelukkig zijn in het leven. Mensen denken vaak dat ze gelukkig worden van grote dingen, zoals het maken van een wereldreis of het winnen van een loterij. Ontkennen dat je hier niet gelukkig van wordt, doe ik niet. Wel vind ik persoonlijk dat de kleine dingen niet vergeten mogen worden. Het leverde me bijgevolg een lijstje van tien simpele dingen op die me gelukkig maken:

  1. Muziek

Muziek maakt gelukkig. Heel gelukkig. Van schrijven tot beluisteren, van concerten tot festivals. Dagelijks ben ik gelinkt aan mijn muzikale passie. Soms tot ergernis van mijn omgeving. “Ga jij nu weer naar die band?”, “Wanneer ga je nou eindelijk eens die gitaar aan de kant leggen?”… Verantwoorden kan ik niet, wil ik zelfs niet. Waarom zou ik? Het brengt dagelijks mijn ziel tot rust wanneer het stormt in mijn hart.

IMG_5216

  1. De natuur

De schoonheid van onze eigen Belgische natuur. Het mag niet onderschat worden. Integendeel. Vlaanderen kent verborgen pareltjes voor de natuurliefhebber, of vooral: voor wie er een aandachtig oog voor heeft. Dag in, dag uit ben ik me bewust van de oogverblindende schoonheid: de fluitende vogeltjes, de dauw hangend boven de velden,… Het maakt me niet alleen gelukkig, het bezorgt me ook inspiratie.

IMG_3003

  1. Tekenen en schrijven

Tekenen en schrijven. Ook hier ben ik dagelijks mee bezig. Muziek op de achtergrond, zicht op de natuur, tekenmateriaal bij de hand,… Vaak focus ik me niet op het resultaat, maar probeer ik dingen uit die tot verrassende ontdekking leiden. Dat maakt het net zo leuk. Dat maakt me net zo gelukkig. Hoofd leeg, papier vol.

IMG_8425

  1. Ochtendzon

Oh, de ochtendzon. In ieder seizoen vind ik de opkomende ochtendzon prachtig. Adembenemend. Blijven staren. Naar iets wat klimt boven de velden. Een nieuwe start voor een mooie dag. Een mooie dag waarvoor ik mijn wekker soms zelfs extra vroeg zet. Zodat ik rustig, uitgebreid kan ontbijten. Genietend van de piepende stralen. Zelfs op werkdagen.

IMG_3810

  1. Warme knuffels

“Enthousiaste knuffelaar”, een bijnaam die ik door de one and only Eva Mouton kreeg. En gelijk heeft ze. Ik hou van knuffels geven – krijgen. Oprechte knuffels. Ik gok dat deze liefde te maken heeft met het feit dat ik tot mijn 16e levensjaar nooit van iemand een knuffel gekregen heb, nooit die warmte mocht ontdekken. Maar nu, nu haal ik die schade in. En hoe.

IMG_7906

 

  1. Stappen zetten

Stappen zetten. Angsten overwinnen. Aangezien ik van ver kom, vormt alles een uitdaging voor mij. Wat voor het merendeel van de bevolking op automatische piloot gebeurt, loopt niet zo vanzelfsprekend bij mezelf. Gedachten draaien als een mallemolen in mijn hoofd. Bij alles wat ik doe. Wanneer ik uiteindelijk in staat ben om deze ronddwalende gedachten uit te zetten, verleg ik mijn eigen grenzen. Bijvoorbeeld vandaag. Vandaag durfde ik na anderhalf jaar pogingen te wagen om achter het stuur te zitten, met de wagen naar het werk te rijden. Alleen. Trots op mezelf.

IMG_7503

  1. Lieve woorden

Verloochenen dat lieve woorden me niet raken, weiger ik te doen. Gewoon. Omdat mijn liefde voor lieve woorden mezelf overstijgt. Woorden in ieder opzicht. Geschreven, getypt, gesproken,… Alles. Ik word dan ook zo gelukkig van poëzie, diepgaande conversaties, spontane complimentjes, filosofische boeken en betekenisvolle oneliners.

IMG_5723

  1. Kledij

Shoppen doe ik niet vaak, maar wel altijd heel bewust. Massaproductie probeer ik steevast te vermijden, opkomend voor de lokale kledij. Niet echt verbazingwekkend dat tweedehandskledij me kan bekoren. Maar daarnaast ook unieke exemplaren op een vintage market. Naast het werk, besteed ik bijgevolg veel aandacht aan mijn outfits. Altijd leuk wanneer anderen dit opmerken en respect tonen voor mijn, soms aparte, stijl.

IMG_6484

  1. Paardrijden

Nog steeds ben ik Sophie zo dankbaar. Sophie zette me aan maar vooral: vervulde mijn droom. Dankzij haar vertoef ik nu wekelijks op de manege. Heel kleinschalig, maar wel het grootste geluk veroorzakend. Tijdens het paardrijden, vergeet ik de zorgen. Kan ik alles loslaten. Focus op het oneindige.

IMG_7962

  1. Me-time

Een bad nemen, een kopje thee drinken in een gezellige bar, de zonnestralen op mijn gezicht voelen branden terwijl ik buiten een boek lees, urenlang pendelen, wandelen zonder doel, muziek in de oren, foto’s van onder het stof halen,… Stuk voor stuk mijn manieren om een ‘me-time’-moment in te vullen. Vrienden zie ik niet vaak, maar als ik ze zie geniet ik dubbel zo hard. Al kan ik dus evenzeer genieten van een dagje me-time.

18579605_127686064460268_8588913764173086720_n

PS: Wat maakt jou oprecht gelukkig? Let me know.

XOXO

Lies

|| 30-Day Writing Challenge ||

Soms houd ik me te vast aan iets wat ik eigenlijk los moet laten. Soms houd ik me te los aan iets wat ik stevig vast dien te houden. Dit is één van de redenen waarom ik vaak schrijf. Als uitlaatklep. Om voor mezelf structuur te scheppen in deze onwetende chaos.

Schrijven als ik niet weet wat ik denk totdat ik lees wat ik wil zeggen. Het is mogelijk. Vandaar dat niet enkel het neerpennen van losse flarden me vooruithelpt. Neen. Evenzeer helpt het herlezen van mijn schrijfsels me op weg. Inzicht verkrijgend.

Het is een middel geworden om me te uiten. Wanneer ik worstel met mezelf, zet ik me aan tafel. Pen en papier bij de hand. Verwoorden kan ik niet. Bijna nooit. Schrijven daarentegen altijd. Op voorhand weet ik echter nooit waar de losse blaadjes me naartoe zullen brengen. Naar een gedicht? Naar een verhaal? Naar slechts een handvol kernwoorden waarmee alles ‘gezegd’ is? Naar een songtekst?

Slechts één ding is zeker: alhoewel het veel energie van me vraagt, krijg ik doorheen het schrijfproces energie terug. Kracht. Nieuwe moed door nieuwe inzichten. Het werd voor mij een dagelijkse routine. Een routine die, na jaren, naar een nieuwe uitdaging verlangt. Ter variatie. In mijn hoofd.

De uitdaging waarvoor ik gekozen heb, vond ik op Pinterest (de geliefde site bij uitstek voor creatieve duizendpoten). “30 day writing challenge”. De titel spreekt voor zich. Eén maand lang wordt elke dag een vraag gesteld. Een vraag die uiteraard door middel van een blogpost beantwoord dient te worden. De hoofdzakelijk luchtige vragen doen mij resoluut kiezen voor deze uitdaging. Ik kijk er dan ook al naar uit om morgen van start te gaan.

Voor de geïnteresseerden onder jullie: feel free to join me!

30-day-writing-challenge-1

XOXO

Lies

|| Euh, welke emotie is van mij? ||

Exact vier jaren geleden begon ik met een vergrootglas op mezelf te zitten. Om te ontrafelen wie ik was. Door hoge verwachtingen van mijn omgeving leefde mijn kern achter een opgetrokken harnas. Mezelf steevast wegcijferend. Niet verbazingwekkend dat ik mezelf kwijtraakte. Dat ik niet meer wist wie ik was, wie ik wou worden. Ontspoord bleef ik achter.

Mezelf door een moeilijke periode loodsend. Ups and downs. De positieve pieken wogen na enige tijd niet meer op tegenover de steeds diepergaande dalen. Ik bereikte de bodem.  Een plaats waar ik onmogelijk weg raakte. In die periode sprak ik enkele malen met een psycholoog, omdat het zo niet verder kon. Tot ze me aanraadde om in opname te gaan om mezelf te beschermen. Toen besloot ik om alle hulp stop te zetten. Haar gek verklarend. Ik? In opname? Ik voelde me onbegrepen. Of ik wou die hulp niet toelaten, uit schrik voor de omgeving die zo veel van me verlangde. Vooral dat laatste vermoed ik de dag van vandaag.

Jaren voelde ik me onbegrepen, eenzaamheid was het enige wat ik voelde. Door pijn gegrepen, niemand die begreep wat ik bedoelde. Toch met een glimlach op het gezicht door het leven gaand, tranen verdringend van binnen. Een masker verbergde de gevoelens, nooit wetende wat ik echt voelde. Nooit wetende welke emotie van mij was. Als zelf ik dat al niet wist, wie zou dat wel de inhoud van mijn woorden begrijpen? Niemand. Dacht ik.

Ik werd vermoeid van mijn vaak gelogen lach, van opgesloten te zitten in mijn eigen gedachten. Mijn eigen, vaak donkere, gedachten die ik begon te delen op een anoniem platform. Het werd de eerste stap richting een nieuwe poging naar (weliswaar noodzakelijke) hulp. Hulp die me inzicht schonk. Door een term die niet op me gekleefd werd, maar die me zorgvuldig werd meegedeeld na onderzoek. Hooggevoeligheid. De zin “Jij bent duidelijk in extreme mate hoogsensitief” werd het licht in mijn tunnel. Het zorgde voor een ommekeer in mijn gedachtenstroom, een ommekeer in mijn leven.

Hoogsensitiviteit. Een woord dat ik niet graag gebruik. Allesbehalve zelfs. Enerzijds omdat ik weiger deel te nemen aan hokjesdenken en al helemaal geen etiket wil plakken. Anderzijds omdat ik het vertik om het als een perfect excuus te zien om in de eeuwige slachtofferrol te hangen. Een hoogsensitief iemand is allesbehalve een slachtoffer. Het is iemand bijzonder loyaal, iemand die problemen kan voorzien voordat ze gebeuren, iemand met een grote opmerkzaamheid, iemand die meer doet dan wat er verwacht wordt, iemand met een hoofd vol creatieve ideeën, iemand die zelden tot zelfs nooit “neen” zal zeggen,… Voordelen. Tal van voordelen. Maar toch kent elk voordeel een schaduwkant.

Ik kan een lijst beginnen opsommen met alle nadelen, zoals: extra tijd nodig hebben om zich aan nieuwe situaties aan te passen, onzeker overkomen, emotioneel verwijderd raken van mensen die hen omringen,… Maar de oneindigheid maakt het onmogelijk. En ook vooral doordat lang niet alles van toepassing is voor iedereen. Niet alle HSP’ers kunnen namelijk over dezelfde kam gescheerd worden. Iedereen is uniek. Ie-de-reen.

Persoonlijk heb ik het meest moeite met mijn hoge dosis aan inlevingsvermogen. Dit is zo groot dat ik vaak denk in iemand anders zijn plaats waardoor ik dingen begin in te vullen. Zomaar. Ongewild. Ongevraagd. En lang niet altijd rooskleurig. Eerder doemgedachten. In de aard van “die persoon vindt me niet leuk omdat…” gevolgd door honderden argumenten die in mijn ogen feiten lijken, maar die voor iemand anders als pure onzin wordt beschouwd. Vandaar dat ik deze gedachten vooral voor mezelf houd, nauwelijks deel met de buitenwereld. Uit schrik voor de reacties. Het gevecht met mijn emoties probeer ik alleen aan te gaan, al is bijsturing van buitenaf vaak noodzakelijk. Professionele hulp om alles overzichtelijk te maken, onprofessionele ‘hulp’ om bevestiging te krijgen.

Bevestiging. Nog een nadeel. Door mijn gebrek aan zelfvertrouwen, is mijn krachtbron: bevestiging van anderen. Ik weet van mezelf dat ik vaak, maar wel meestal totaal onbewust, bevestiging zoek. Een kenmerk dat minder verstopbaar is naar de buitenwereld toe. Omdat derden al dat niet indirect betrokken zijn. De laatste twee maanden maakte ik echter een merkbare evolutie op dit vlak. Ik ben namelijk niet langer afhankelijk van die bevestiging waardoor ik dus geen rotgevoel meer verkrijg als het uitblijft.

Kortom: leven met hoogsensitiviteit is leven in een constante strijd met emoties en prikkels. Het is leren om rekening te houden met jezelf. Klinkt egoïtisch. Ja. Maar alleen zo kan je je open stellen naar de buitenwereld toe, wat een echte uitdaging vormt. Het klinkt allemaal moeilijk, maar eenmaal je de focus legt op de voordelen van hooggevoeligheid in combinatie met rekening te houden met de nadelen ervan, dan pas leef je je leven. En laat je je niet meer geleefd worden.

Ik uit niet langer de wens om ‘normaal’ te zijn. Normaal is slechts een illusie. Vergelijk het met een spin en een vlieg. Wat normaal is voor de spin, is chaos voor de vlieg. Doordenkertje.

IMG_8867

Afronden doe ik met twee tips voor personen die zich in deze situatie herkennen:

  • Blijf je niet aanpassen aan anderen om mensen niet kwijt te raken. Zo verlies je jezelf.
  • Stel jezelf toe om gewoon weg te lopen als je je in een situatie bevindt die niet goed voelt. Bescherm jezelf.

 

XOXO

Lies

|| Valentine’s day ||

Intergalactic Lovers in een uitverkochte Ancienne Belgique, een Belgische topband op Valentijn in hartje Brussel. Meer had ik niet nodig om deze liefdevolle dag, op mijn manier, te vieren. Integendeel. Ik had de beste Valentijn ooit. Zelfs eens niet alleen. Maar samen met vader.

Vader en ik namen enkele dagen verlof om Brussel te verkennen, om nogmaals een concert mee te pikken van onze gemeenschappelijke favoriete band. Met “een concert bijwonen in de Ancienne Belgique” op de bucketlist van vader, vormde dit de ideale gelegenheid om naar het centrum van het land te trekken.

Uren op voorhand de bestemming bereikend, er alles voor over hebbend om een goed plaatsje te kunnen bemachtigen. Het wachten werd gelukkig beloond. Met een plaatsje front row. Onwerkelijk. Zeker toen de zaal vol stroomde, ik achter me keek, en niet kon geloven dat ik helemaal vooraan stond. Iets waar ik zo op hoopte maar tegelijkertijd niet durfde op hopen. Gewoon. Omdat het me onmogelijk leek. Voortaan noem ik niets nog onmogelijk.

Omstreeks 20u werd het voorprogramma afgetrapt door Surma. Een Portugese, maar vooral zeer zenuwachtige, zangeres. Naar mijn mening waren die zenuwen nergens voor nodig, aangezien ik haar muziek wist te appreciëren. In tegenstelling tot het merendeel van het publiek. Misschien doordat de experimentele sound niet aanleunde bij de muziek van de hoofdact? Hoe dan ook, ik leerde nieuwe muziek kennen. Hopelijk vormde dit haar doel want dan zou haar missie zeker en vast geslaagd zijn. Met glans.

Om 21u was het eindelijk zover. Het moment brak aan. Geklap en geroep. De Intergalactic Lovers werden met zo veel liefde en warmte onthaald. Meteen zong iedereen mee en leken we met z’n allen in de zevende hemel te zweven (niet enkel door de romantische valentijnsfeer). Al tijdens het eerste liedje spotte Lara, de frontzangeres, me in het publiek. Wat de breedste glimlach met zich teweeg bracht. Bij haar. Bij mij.

Lara had iedereen in haar macht. Bij wijze van spreken kon ze alles in een vingerknip geregeld krijgen van het publiek. En daar maakte ze dan ook gretig gebruik van. Ze wou een ‘sitdown’. Haar wil was wet. Al snel zat iedereen in de zaal op de knieën, met linkerarm in de lucht. De beats stoomden ons klaar om op haar teken recht te springen. Wat een ervaring. Lara was duidelijk ook onder de indruk.  Zeker ook nadat het publiek er maar geen genoeg van kreeg en één bisronde zelfs niet volstond. Als kers op de taart kregen we te horen dat het concert werd opgenomen en net in Apple Music is beland. Vreugdesprong.

Achteraf stuurde Lara me een bericht om mee te delen dat het waarschijnlijk niet meer mogelijk was om hen te zien, maar dat ze me op de hoogte zou houden. Ik begreep het volkomen. Het is een drukke periode voor hen en stiekem was ik opgelucht dat ze voor zichzelf de nodige rust durfde in te lassen. Vader en ik namen vervolgens afscheid van de AB, gingen naar de vestiaire om onze spullen op te halen en hielden halt bij de merch-stand aan de uitgang. Toen plots, totaal onverwachts, Lara rond mijn nek kwam gevlogen.

Ik had dit in de verste verte niet zien aankomen. Dankbaarheid oversteeg het hoogste niveau. Ik kon wel huilen van geluk. Maar wist mijn tranen in te houden. Tot ik vlakbij mijn oor een snik hoorde van Lara en ze me nog steviger vastnam. Eveneens uit dankbaarheid. Ik kon geen woord meer uitbrengen. Uiteindelijk liet ze me los met de woorden “Liefke, je ziet er zo mooi uit!”. Terwijl ze me deze mooie woorden meedeelde nam ze me alweer vast. Soms zijn woorden zelfs overbodig om appreciatie duidelijk te maken. Ze maakte een selfie en nog voor ik goed en wel mijn telefoon terug vast had, gaf ze me nog een knuffel. Steviger dan ooit.

Zo dankbaar dat ik dit concert kon en mocht bijwonen, zo dankbaar dat Lara achteraf de tijd nam, zo dankbaar voor alles. Als ik kon, had ik haar willen meedelen dat ze niet meer aan zichzelf mag twijfelen. Dat ze het recht heeft, net zoals iedereen, om eigenwaarde te hebben. Optrekken aan schouderklopjes mag (en moet), maar het mag niet het enige zijn. Ik ben ervan overtuigd dat ze ook kracht uit zichzelf kan putten. Als ze inziet tot wat ze allemaal in staat is. In veel dus.

Afsluiten doe ik door mee te delen dat ik naast Lara, minstens even dankbaar ben voor vader. Mijn alles. Onze band is sterker dan ooit tevoren. Alsof we de schade van vroeger aan het inhalen zijn.

XOXO

Lies

|| Song challenge ||

Muziek. Slechts zeven noten. Zeven noten die doen ontspannen, die vleugels geven, maar die vooral mensen bij elkaar brengen. Iedereen. Verwantschap. Ook klankverwantschap. Waarbij het opklinkt in lichte refreinen. Waarbij intrinsieke betekenis aan een melodie opgehangen wordt.

Na de stilte komt muziek het dichtst bij het verwoorden van het onuitsprekelijke. Het vindt zijn weg in de geheime plaatsen van de ziel. Een uitdrukking van een gevoel, van de liefde. Het laat je luisteren naar wie je bent. Het laat je huilen, het laat je lachen. Muziek is liefde en veel meer.

Zelf ben ik gepassioneerd door muziek, in de breedste zin van het woord. Het blijft niet enkel bij het beluisteren van muziek of het bijna wekelijks bijwonen van concerten. Neen. Het reikt verder dan mijn Spotify-shuffle of wat dan ook. Want zelf speel ik gitaar, maak ik cup-versies van bestaande liedjes, schrijf ik eigen songteksten,… Vader beweert dat ik muziek adem. Eigenlijk kan ik hem geen ongelijk geven.

Vandaar vond ik het wel leuk om deel te nemen aan de ‘song-challenge’ die ik ontdekte op Pinterest. Een uitdaging waarbij onderstaande 30 vragen voorzien dienen te worden van een antwoord. Ik plaatste achter elke titel een link, voor de nieuwsgierigen onder jullie. (Indien de nieuwsgierigheid verder reikt maakte ik alvast een afspeellijst op Spotify. Als het een troost mag zijn: het is heel gevarieerd. Check it out: Liestoire  op Spotify.)

No. 1: Your favorite song: ” Stof ” – Eefje De Visser

De dromerige muziek van de Nederlandse Eefje De Visser weet me steevast te bekoren. Veel van haar liedjes kennen verschillende versies, waaronder “Stof”. De versie die ze solo speelt vind ik persoonlijk nog mooier.

No. 2: Your least favorite song: ” 24K Magic ” – Bruno Mars

Commerciële muziek. Oh nee. Om de één of andere reden heb ik het daar totaal niet voor. Neem nu bijvoorbeeld de muziek van Bruno Mars. Spontaan komt de neiging naar boven om de radio van zender te veranderen. Mijn excuses.

No. 3: A song that makes you happy: ” Lanlaire ” – Le vent du nord

Instant happiness all the way. Aangezien vader en ik frequent een concert van deze vier Canadezen bijwonen (en eveneens vaak aan de toog hangen met hen), merkten we dat de setlist heel vaak wijzigt. Wanneer “Lanlaire” niet gespeeld wordt, roept vader dit wanneer er ruimte is voor een bis-nummer.

No. 4: A song that makes you sad: ” Voor Marie-Louise ” – Snaarmaarwaar

“Voor Marie-Louise”, een lied dat mijn visueel vermogen aanspreekt. In mijn gedachten worden er bijpassende plaatjes bedacht waardoor de kloppende combinatie tekst – vibes – muziek wordt versterkt.

No. 5: A song that reminds you of someone: ” Plantation ” – Kana

Ik moet toegeven dat ik dit lied niet graag hoor. Maar de herinnering eraan is mooier dan wat dan ook. Ooit brachten we “Plantation” met de hele familie live, op een podium. In Frankrijk, waar familie woont. Franstalige ‘groene’ familie, vandaar de nummerkeuze.

No. 6: A song that reminds you of somewhere: ” Despacito ” – Luis Fonsi

Mijn tijd in Peru. Het flitst ongetwijfeld voorbij tijdens het horen van dit nummer. Niet moeilijk aangezien het een vaste waarde vormde binnen de setlist tijdens het uitgaansleven. Al de ‘turistas’ uit hun dak zien gaan: check!

No. 7: A song that reminds you of an event: ” Oh la la la ” – Arno

Terwijl Arno met “Oh la la la” het beste van zichzelf stond te geven op het festivalpodium van Weitjerock, spotte Lara (frontzangeres van Intergalactic Lovers) me in het publiek tijdens haar soundcheck. In een fractie van een seconde rende ze naar me toe om me een moment niet meer los te laten.

No. 8: A song that you know all the words to: ” Afdwaalt ” – Eefje De Visser

Uiteraard ken ik van veel liedjes de teksten uit het hoofd. Maar dit liedje is zo leuk om mee te zingen. Vooral omdat het ingewikkelde, betekenisvolle zinnen zijn, gok ik.

No. 9: A song you can dance to: ” Pas moyen d’ s’arrêter ” – Kadril

Mijn favoriete folkdans past op dit lied en dat maakt me telkens zo gelukkig tijdens een concert waarbij er ruimte is om de danslustige benen boven te halen. Het doet me dan ook terugdenken aan die ene keer dat ik het samen met mijn favoriete Engelstalige folkzangeres mocht dansen. De stress om het fout te dansen gierde door mijn lijf.

No. 10: A song that makes you fall asleep: ” The cave ” – Mumford & sons

Mumford & sons, always a good idea. Zelfs om in slaap mee te vallen. Dromerige dromen verzekerd.

No. 11: A song from your favorite band: ” Delay ” – Intergalactic Lovers

Deze song van mijn favoriete band, adembenemend. Vooral als het live gebracht wordt en het publiek de vocals overneemt. Samen. Woord voor woord. Terwijl de Intergalactic Lovers sprakeloos zowel letterlijk en figuurlijk toekijken.

No. 12: A song from a band you hate: ” Echo ” – Bazart

De enige band die me wist te ontgoochelen afgelopen zomer. Hoge verwachtingen die niet werden ingelost. Al ligt het niet aan hen of aan hun muziek. Maar eerder aan mijn muzieksmaak.

No. 13: A song that is a guilty pleasure: ” I’m not him ” – Warhaus

De ontdekking van de eeuw op Dranouter festival editie 2017. Wauw! Dit lied sleepte me mee, het zoog me op. Vooral omdat de bandleden helemaal opgingen in de sfeer. De impulsieve bewegingen van Sylvie, de ingetogenheid van Maarten,…

No. 14: A song that no one would expect you to love: ” Libiamo ” – André Rieu

Al van kinds af aan ben ik verliefd op de muziek van André Rieu. Toen vader me op tienjarige leeftijd vertelde dat oma (die ik jammer genoeg nooit echt gekend heb) diezelfde liefde deelde, voel ik een verbondenheid. En kent de muziek nu nog een sterkere betekenis.

No. 15: A song that describes you: ” Islands ” – Intergalactic Lovers

Tot voor kort nam ik mezelf voor dat ik geen geluk verdiende, dat mijn moeilijke jaren zo hoorden te zijn. Dat het bij mij hoorde. “So convinced that I didn’t deserve what’s on the other side” duidt dit aan. Maar “I’ll never get high if I’m afraid to fall” bracht me onder andere tot inzicht. Gelukkig maar.

No. 16: A song that you used to love but now hate: ” De zji ” – Ertebrekers

Een jaar geleden kweelde ik nog alle liedjes van de Ertebrekers mee. En nu? Nu kan ik het echt niet meer horen. None of them. Oorzaak: grijsgedraaidheid? Geen idee.

No. 17: A song that you hear often on the radio: ” New rules ” – Dua Lipa

Geen MNM, StuBru, Q-music op het werk. Wel, met een beetje geluk radio 2 (jammer genoeg geen radio 1, mijn lievelingszender). Geregeld passeert dit nummer de revue en daar ben ik helemaal niet rouwig om.

No. 18: A song that you wish you heard on the radio: ” En ” – Eefje De Visser

Veel van mijn voorkeursmuziek wordt niet op de radio gedraaid. Al hoop ik nog steeds dat daar ooit verandering in komt. De meeste dromen zijn geen bedrog, toch?

No. 19: A song from you favorite album: ” My I ” – Intergalactic Lovers

17 september 2017 kocht ik na het concert van Intergalactic Lovers hun recentste plaat. Een pareltje van een plaat. “My I” wist meteen mijn hart te veroveren, al was ik bij aanvang van mening dat het om “my eye” ging. Oeps.

No. 20: A song that you listen to when you’re angry: ” IDGAF ” – Dua Lipa

Boos op anderen ben ik nooit (teleurgesteld wel), boos op mezelf ben ik echter vaak. Dan zet ik de live versie van “IDGAF” op. Gewoon. Omdat ik dan het publiek enorm luid hoor meezingen, zonder na te denken. Impulsief. Vals of niet. Wat de drempel verlaagt om zelf mijn woede op mezelf eruit te gooien. Te zingen.

No. 21: A song that you listen to when you’re happy: ” Elephants ” – Blaudzun

De meeste muziek van Blaudzun leidt tot een bepaalde vrolijkheid. Ook al zijn sommige teksten helemaal niet zo optimistisch getint. Bij Blaudzun let ik vooral op het muzikale, niet op de inhoud. Vandaar.

No. 22: A song that you listen to when you’re sad: ” Moonlight ” – Grace VanderWaal

Wanneer ik in een dipje zit, zet ik steevast een masker op (de laatste tijd durft dit soms al eens af te vallen, opluchting). Dan luister ik naar “Moonlight” en voel ik me oprecht begrepen. “All her friends think that she’s great, but I can see through it all and she’s about to break”.

No. 23: A song you would play at your wedding: ” Canon in D major ” – Pachelbel

Of ik ooit wil trouwen (als ik ooit een vriend zou vinden), weet ik niet. Maar als dit wel het geval zou zijn, dan zou ik dit dolgraag doen in bohemian-style. Dromerig.

No. 24: A song you want to play at your funeral: ” Time to say goodbye ” – Bocelli

Hopelijk is dit een thema voor in de verre toekomst. Maar als het zover is, speel dit nummer dan maar af. Een emotioneel geladen tekst die mij toch enige opgewektheid bezorgd.

No. 25: A song that makes you laugh: ” En route ” – Tourist LeMC

De bindtekst die aan dit lied tijdens een concert voorafgaat bestaat uit de rondvraag van waar het publiek komt. Tourist roept alle provincies af, toeschouwers juichen bij hun bijpassende provincie. Wanneer vader en ik naar de andere kant van België reizen en vader vaak als enige (loeihard!) roept na “Wie komt er van West-Vlaanderen?”, reageert Tourist telkens zo grappig. Hij heeft het al helemaal door wie erachter zit.

No. 26: A song that you can play on an instrument: ” Dat ik je mis ” – Maaike Ouboter

Mijn eerste liedje dat ik leerde spelen op gitaar, dat ik mezelf aanleerde. Stiekem was ik zo trots op mezelf toen ik hierin slaagde. Dit lied kent nu eerder een sentimentele waarde.

No. 27: A song that you wish you could play: ” Dat kan ” – Eefje De Visser

In de videoclip ziet het er zo gemakkelijk uit om het te spelen. Maar niets is minder waar. Het lukt me niet. Of beter gezegd: het lukt me NOG niet.

No. 28: A song that makes you feel guilty: ” Between two lungs” – Florence & TM

Die muzikaliteit in “Between two lungs”. Heel uniek, heel speciaal. Iets wat heel kenmerkend is voor Florence and the machine uiteraard. Maar deze song overtreft het wel.

No. 29: A song from your childhood: ” Only time ” – Enya

Al altijd ben ik het buitenbeentje geweest. Gaf je mij in mijn kindertijd een cd van K3, dan bleef deze tot grote teleurstelling van mijn ouders in de verpakking. Sinds zesjarige leeftijd besloten mijn ouders dan ook om geen verdere pogingen te ondernemen om me ‘normaal’ te maken. Vanaf toen werden me platen van Enya, the Corrs, Suzanne Vega en Vanessa Paradis cadeau gedaan. Het werd gesmaakt.

No. 30: Your favorite song at this time last year: ” Modal hornpipe ” – Faran Flad

Exact een jaar geleden vertoefde ik enkele maanden in Peru. Wanneer ik al vroeg in de morgen de hitte trotseerde om te voet naar de lokale markt te gaan, weerhalmde dit lied na elkaar door mijn oortjes. Het motiveerde me namelijk om het totaal onvlakke landschap te bewandelen.

 

 

Wat is jouw favoriete muziek? Ik leer heel graag nieuwe muziek kennen, tips zijn bijgevolg meer dan welkom.

fitwidth_1440x0_69103836 (1) - kopie

XOXO

Lies

|| Mensen als planten ||

“Allereerst wilde ik zeggen dat je een heel mooie en hippe verschijning bent! Ik wilde het je gister nog zeggen, je toffe zwarte broekpakje, heel cool! Je straalde gister zo vooraan het podium, dat was heel aanmoedigend voor mij ook. En ik vond jou ook heel goed gekleed, vind ik altijd leuk om te zien bij mensen.” Tranen vullen mijn ogen. Ik kan niet verder lezen, woorden worden wazig. De virtuele brief die ik, als reactie op mijn handgeschreven brief, kreeg van Eefje veroorzaakt een krop in de keel.

Afgelopen vrijdagavond mocht ik namelijk mijn favoriete singer-songwriter uit Nederland ontmoeten. Eefje (één van mijn favoriete nummers: ” Stof “). Iemand waar ik al jaren naar opkijk. Een ontmoeting die eveneens al jaren onaangevinkt mijn bucketlist opfleurde. Onaangeroerd. Tot afgelopen vrijdag. Een verrassende wending. Waanzin. Ik kan het nog steeds niet geloven. Nu niet, hoogstwaarschijnlijk nooit niet.

Door omstandigheden durfde ik nooit eerder een concert meepikken. Kocht ik tickets om deze de dag van de performance aan de kant te schuiven, met pijn in het hart. Maar zoals Eefje het weet te verwoorden: traag maar vanzelf kom iedereen ooit boven water. Ik besloot me dan ook niet langer af te sluiten, niet langer luidruchtig te verzwijgen wat ik miste. Voortaan ga ik, loop ik een route die ik ken maar die ik nooit eerder nam. Een gevoel van trotsheid op mezelf overstijgt.

Met volle teugen genoot ik van het concert. Frontrow in de hoek (niemand in de weg staand door mijn lengte), het podium tegen mijn dijen voelen duwen. Net voldoende plaats om me mee te laten slepen met de bedwelmende invullingen, terwijl flitsende stroboscopen op mijn gezicht gericht waren. Met ogen gesloten besloot ik om verder te genieten, woord voor woord meezingend. Mee met Eefje, die zich balanceerde tussen mijmeren en uitbundigheid, tussen droomwereld en dansvloer, door stilte en chaos, breekbaar maar telkens met een gloeiende euforie als uitgangspunt.

Euforie breidde zich uit nadat ik erachter kwam dat ik Eefje na het concert mocht ontmoeten. Met mijn geluk geen blijf wetend. Ik probeerde mijn zenuwen onder controle te houden, alles op me af te laten komen. Gelukkig had ik niet veel tijd om na te denken, om mogelijke scenario’s in mijn hoofd te laten afspelen. Al heel snel stond ze voor me. Meer dan een “Hallo” kreeg ik er bij aanvang niet uit. Eefje trok het gesprek op gang. Doordat ik me geen beeld gevormd had over hoe ze in het echt zou zijn, overtrof ze met glans mijn onbestaande verwachtingen.

Eefje lijkt me een persoon die moeilijk te doorgronden valt, toch voelde mijn empathisch vermogen onuitgesproken zaken aan. Zaken die haar gemaakt hebben tot wie ze zijn. Ze leek me iemand te zijn die ondanks struikelblokken in haar leven, toch vocht voor wat ze zocht. Iemand die onbewust met poëtische zinnen en veel beeldspraak anderen doet verbazen. Niet alleen in haar liedjes, eveneens in gesprekken. Zinnen maalden in mijn hoofd, steeds de onderliggende betekenis achterhalend. Het gevoel verkrijgend dat we op dezelfde golflengte zaten, dat deze ontmoeting meant to be was. Op het juiste moment. Niet vroeger, niet later. Maar die vrijdag.

Een moment waarop ik me echt goed voelde. Zoals ik al een maand oprecht gelukkig ben, heel intens het leven leef (te wijten aan mijn Facebook-stop?). Ik draag unieke kleren, ver weg van de massaproductie, met een hoekje af. De combinatie met de bijpassende make-up zorgt ervoor dat ik na lange tijd mezelf kan aanvaarden. Ik durf mijn persoonlijkheid door te trekken naar buiten. Verlichting, wat een verlichting. Dat iemand zoals Eefje dit meteen opmerkt, bevestigt mijn ‘ik-ben-op-de-goede-weg’-gevoel.

Vol ongeloof nam ik afscheid. Vol ongeloof kreeg ik de volgende morgen een virtuele brief via mail opgestuurd. Van Eefje herself. De ontmoeting was haar blijkbaar bijgebleven, het zinderde na. Ze vertrouwde me toe dat we gemeenschappelijke zaken delen, zaken die bepalend zijn geweest voor ons leven. Zaken die ons echter wel sterker gemaakt hebben.

Afsluiten doe ik met een stukje uit haar brief, omdat ik het zo mooi vind: “Mensen die iets meegemaakt hebben groeien soms heel mooi scheef vind ik, als een kamerplant die in de schaduw staat maar naar de zon toe groeit. Dat zijn de planten die we willen hebben! Die een beetje raar hangen en een eigen karakter hebben. Niet die nette die net uit de winkel komen en die altijd in de zon gestaan hebben, die zijn vet saai :p Snap je?”.

Ik snap het volledig, Eefje, ik snap het volledig.

Zo dankbaar.

XOXO

Lies

|| Afscheid van Facebook ||

Ter herinnering aan

FACEBOOK

december 2010 – januari 2018

Eenzaam maar niet alleen.
Bij elkaar maar toch ook niet.
Schermen openen maar deuren sluiten.

De magische eigenschappen van social media.
Media die sociaal wordt genoemd.
Terwijl verdriet, vreugde en pijn enkel nog woorden lijken.

Samen innig en onzinnig lachende portretten delen.
De naam kennen, het gezicht herkennen.
Dat is slechts mijn zicht op iemand.

Ken ik je nu? Peil ik je diepte?
Voel ik wie je bent diep vanbinnen? Deel je jouw hart en alles wat er leeft?
Of doe je jezelf beter voor, deel je de glamourversie van jouw leven?

Een toneel van rijkdom, voorspoed in overvloed.
Maar weet je nog in dagen, als kleuren vervagen
Wie jouw echte vrienden zijn?

Vrienden die tussen de woorden op social media lezen.
Vrienden die me liever in de ogen kijken, in plaats van naar mijn naam op een scherm.
Vrienden die me liever hun liefde geven, in plaats van hun like.

Het deed me even stil staan, een hele vooruitgang.
Tot inzicht komend dat het voor mij tijd is om Facebook los te laten.
Loslaten. Krachtiger dan verdedigen of vasthouden.

Toch lang geaarzeld, lang niet-geweten.
Zwalkend van zekerheid naar twijfel, en terug.
In vertrouwen vooruitzien, en toch de toekomst vrezen.

Keuzes zijn er om te maken, niet om in verwarring te geraken.
Uiteindelijk mijn beslissing genomen.
Ervan overtuigd dat ik toch met een beetje schrik zal achterblijven.

Schrik om dingen te missen, vooral schrik om alleen te staan.
Maar ik probeer te geloven dat als ik ooit zou vallen,
Dat er altijd iemand zal zijn die mij opvangen zal.

Vertrouwen is namelijk wat mij leidt.
Vertrouwen in de mensheid.
Vertrouwen in jou.

XOXO

Lies

IMG_2227