|| Verloren in mijn passie ||

“Wie zich verliest in zijn passie, zal altijd minder verliezen dan wie zijn passie verliest”, aldus Antoine de Saint-Exupéry. Ongelijk kan ik deze wijze man niet geven. Integendeel. Het is belangrijk om je passie te volgen, om er voluit voor te gaan. Ook al is het vaak niet zoiets waar je zomaar de vinger op kan leggen. Het is een gevoel, het valt niet onder woorden te brengen en daarom is het meestal ondefinieerbaar.

Voor mij persoonlijk bestaat een passie uit datgene wat mij een fijn gevoel geeft, energie oplevert en gelukkig maakt. Een never-ending ontdekkingsreis doorheen de jaren. Stap voor stap concreter wordend, toch steevast evoluerend. Evoluerend naar iets waar mijn handen van gaan jeuken, die me instinctief aanzet tot het opstropen van mijn mouwen.

Oprollen van mijn mouwen, onherroepelijk gebeurend in mijn happy place. Een plaats waar ik snak naar het mezelf kunnen zijn, omringd door ongecompliceerde eenvoud. Kortweg: op concert-en festivalterreinen. Waar mijn passie voor muziek, tekenen en ontmoetingen sinds kort met elkaar verweven raakten. Als een web. Verstrikt. Er niet meer uit kunnen, maar er ook niet meer uit willen.

Een tijdje geleden startte ik met tekenen rond en zelfs op muzikale evenementen. Startend bij frivole festivalgangers, voortvloeiend in het schetsen van bewonderenswaardige bandleden. Inmiddels unieke kansen gekregen en gegrepen. Telkens achtergebleven met de grootste dankbaarheid ooit. Dankbaar voor de talrijke ontmoetingen. Dankzij het tekenen. Door de muziek.

1. Intergalactic Lovers

De tel kwijtgeraakt. Geen idee hoe vaak ik de Intergalactic Lovers al aan het werk gezien heb. Al zijn ze het meer dan waard. Telkens omver geblazen. Opnieuw en opnieuw. Ze doen me zelfs landsgrenzen oversteken. Met de glimlach. Net zoals ik met de breedste glimlach terugblik op alle knuffels, gesprekjes, oogcontact-momentjes,… Magisch. Me een boost bezorgend waardoor ik verder kan. Stap voor stap. En ook: hoe vaker ik Lara zie en spreek, hoe confronterender ik het vind hoe hard we op elkaar lijken. Beiden warrige hoofden, geen warhoofden.

IMG_1468

2. Le Vent Du Nord

Iemand missen is het pijnlijkste gevoel ooit. Maar het gebeurt. Op een bepaald punt in het leven worden wegen noodgedwongen gescheiden. Voor langer dan je werkelijk aankan. Toch is het belangrijk om uit te kijken naar het moment waarop je elkaar terug zal zien. En dat moment is afgelopen vrijdag aangebroken. Afgelopen vrijdag zag ik mijn Canadese friendos (Le Vent Du Nord) terug, in Frankrijk, na twee jaar. Op een festival waar ze als headliner geprogrammeerd stonden. Het weerzien was zo intens. Binnen twaalf dagen komen ze voor twee dagen naar België en geen woorden kunnen beschrijven hoe hard ik hier naar uitkijk. For sure dat mijn gsm uit zal gaan, zodat ik ten volle kan genieten van de quality time. Verloren tijd inhalen.

IMG_1631

3. Faran Flad

Wie me goed kent weet dat ik werkelijk alle concerten van Faran Flad bijwoon. Waar dan ook. Sommigen kunnen maar niet begrijpen waarom ik dit doe. Op mijn beurt kan ik wederom niet uitleggen hoeveel energie ik van de bandleden (inclusief van hun familie, GEK!) terugkrijg. Soms denkend dat hun dankbaarheid te veel is. Dat ik het niet verdien. Soms haal ik het zelfs in mijn hoofd dat ik hen het gevoel geef dat ze hiertoe verplicht zijn. Maar doordat één bandlid geen woorden nodig heeft om te weten wat er in mijn hoofd omgaat, werd dit al meermaals tegengesproken. (Ik tekende trouwens het dochtertje van twee bandleden, gewoon, omdat ze telkens mijn hart weet te veroveren)

32178329_1639666096102164_5579686211456335872_n

4. School is cool

Oh School Is Cool. Zo lang uitgekeken naar het moment waarop ik hen voor het eerst live zou zien. Een moment dat enkele weken geleden plaatsvond. Startend in mineur. Een paniekaanval gooide roet in het eten. Leve de onbekende vrouw die anderhalf uur niet van mijn zijde wijkte, die me hielp om terug tot mezelf te komen weg van de massa (waar ik besloot om te schetsen, goedkoopste therapie). Achteraf de schetsen af kunnen geven (dankjewel Johannes!). Nooit verwacht. Al zeker niet dat één bandlid, met name Hanne, me kwam opzoeken. Zo dankbaar voor de babbel en de knuffel. Wanneer de nood het hoogst is…

36147847_172989290230351_93194833203560448_n

5. Eefje De Visser

Eefje. Geboren om op een podium te staan, met gemak keer voor keer het publiek weten te hypnotiseren dankzij haar betoverende stem. Zelfs zonder strakke begeleidingsband. Ook los van haar muziek weet ze me te bekoren. De manier waarop ze omgaat met mensen, diepgang brengt in gesprekken. Het totaalplaatje klopt. Eeuwige dankbaarheid voor de reeds plaatsgevonden ‘little’ talks. Maar echt.

IMG_9377

6. Surma

Surma. Een jonge muzikante, aanstormend talent in Portugal. Begin dit jaar ontdekte ik haar elektronische klanken, die schipperen tussen jazz en ambient, in de Ancienne Belgique te Brussel. Toen ze eind juni te vinden was in de line-up van een zomerfestival in België (waar ik eveneens Sylvie Kreusch ontmoette), wist ik met mijn enthousiasme geen blijf toen ik vernam dat ik haar mocht ontmoeten. Dankzij het tekenen. Het schepte meteen een band waardoor we, na afloop van haar eigen concert, besloten om samen te genieten van de avond. Sindsdien houden we nog bijna dagelijks contact.

IMG_9721

 

7. Maaike Ouboter

Je als artiest zo sterk blijven houden na een talentenjacht is niet voor iedereen weggelegd. Wel voor Maaike Ouboter, die weer helemaal back on track is. Haar lieve uitstraling, dromerige teksten en zachte stem zorgen voor een waar genot om naar te luisteren. Soms zweverig, soms emotioneel. Ik zal niet ontkennen dat ik een traan diende weg te pinken toen ik haar live aan het werk zag in Knokke, waar ik haar eveneens mocht ontmoeten. Niet veel later het recent uitgekomen album in de bus ontvangend “Voor Lies, dankjewel voor de prachtige schets!”. Jij bedankt voor de nog prachtigere muziek, Maaike, jij bedankt.

28436151_963015190528120_5805937778575278080_n

8. Florence and the machine

Een vreemde eend in de bijt. In iedere betekenis van het spreekwoord. Normaal gezien heb ik het niet voor wereldbekende, extreem populaire muziek. Maar Florence Welch doet me afwijken van mijn pad. En terecht. Haar muziek bekoort me al sinds prille tienerjaren. Door omstandigheden woonde ik nog nooit een concert bij (terwijl ik wel al meermaals over een ticket beschikte, beetje hartverscheurend, nog steeds), maar daar komt volgend jaar eindelijk verandering in. En ook al zal ik haar nooit ontmoeten, haar nabijheid voelen zal met glans volstaan.

IMG_0364

9. Emian

Emian Pagan Folk, kortweg Emian, weet al sinds dag en douw mijn honger naar rasechte folkmuziek te stillen. Deze Zuid-Italiaanse groep mag ik deze zomer ontmoeten op een Belgisch festival. Wat ik wil en daadwerkelijk zal zeggen, weet ik niet. Zonder mentale voorbereiding wil ik er staan. Bij hen. Genieten van het moment. Al ben ik wel blij dat de drempel om hen te spreken al verlaagd is door het reeds gebroken ijs. Er is dan toch één voordeel aan social media.

IMG_1220

10. Luwten

“Wie houdt van Eefje De Visser, houdt van Luwten”. Alhoewel ik vastberaden weiger om mee te gaan in vergelijkingen, klopt deze veelvoorkomende uitspraak in meerdere gevallen. Hun muziek lijkt op elkaar op vlak van sfeer, maar is op ieder ander gebied anders. Uniek. Benieuwd wat dat zal worden in september, wanneer ik Tessa Douwstra (de frontzangeres) voor het eerst live mag aanschouwen. Na een half jaar single na single uit te brengen, na inmiddels verwachtingen waar te maken met de debuutplaat, kijk ik rijkhalzend uit naar de grenzeloze ruimte om mijn gedachtes op orde te brengen.

IMG_9749

XOXO

Lies

Advertenties

|| Eclectisch hoofd ||

Een hoofd vol ratelende gedachten. Hersenspinsels een kluwen vormend. Van verstrikt naar ontrafeld. En terug. Knoop na knoop. Knoop voor knoop. Steeds opnieuw. Moeilijk onder woorden te brengen. Maar dat ik het niet kan zeggen wil niet zeggen dat ik het niet voel. Ik weet wel wat, maar weet niet hoe.

Soms lukt het me bijna. Bijna. Net niet helemaal. Dan blijft wat ik bedoel, steken. Gevangen. Mezelf troostend met de gedachte dat praten zonder woorden, zoveel meer zegt. Mezelf toelatend om stil te zijn. Met een bos in mijn hoofd. De ene dag verdwaald, tegengehouden door zelfs de kleinste twijg op mijn pad. Denken gaat van hak op de tak, van gezellig naar vernietigend en vooral: non-stop. De andere dag trekt de mist weg, klaart mijn gezicht op. Door de bomen zie ik dan het bos, zie ik mezelf. Laat ik alles los, als een boom in de herfst. Alles loslatend om sterker in het leven te staan.

En sterker sta ik. In dit leven, zelfs met wisselvallige gedachten. Het lukt me eindelijk om het leven te leven. Voluit. Ik probeer niet langer alles te geloven wat ik denk, maar te vertrouwen op wat ik voel. Graven mijn gedachten minder diepgaande gangen waarin ik steeds meer verdwaal. Is iedere gedachte niet meer de echo van een eerdere gedachte. Zoek ik in het doolhof van mijn stilzijn niet meer woorden met gezichten. Ik heb eindelijk de zin van het leven in elkaar gepuzzeld. Dan toch.

Een preciese aanleiding, kan ik niet geven. Vermoedende dat het door de samenloop van omstandigheden komt. Maar vooral: door de ontelbare ontmoetingen. Daar waar ik vroeger nooit de muur rondom mij sloopte om ieder sociaal contact te vermijden, durf ik nu bruggen bouwen. Om een ander te bereiken verlaat ik nu mijn geliefd eiland. Muren maakten plaats voor bruggen. Een wonder.

Er sterk in gelovend dat de magie van een ontmoeting in het toeval zit. Twee mensen die op de juiste plek en op het juiste moment de durf hebben om in elkaar op te gaan. Resulterend in dankbaarheid, dankbaarheid aan het leven dat de juiste stappen zijn gemaakt richting een nieuw verhaal. Een nieuwe tocht. Met nieuwe zielen, die mijn eclectisch hoofd toelaten.

IMG_0966

PS: Ik ben helemaal back-on-track. Niet enkel in het leven, ook op de blog. Be prepared voor aanstormende schrijfsels. Mijn hoofd is er klaar voor. Ik ben weer helemaal oke.

 

XOXO

Lies

|| Hoe gaat het met jou? ||

Misschien is het herkenbaar: zeggen dat het goed met je gaat, terwijl dat eigenlijk soms niet zo is. Antwoorden met een onbestemd knikje, al snel gevolgd door “En met jou?”. Soms zelfs een neutrale standaardzin, die de lading verliest, er tussenin. Het voelt aan alsof de dagelijkse “Hoe gaat het met je?”-vraag slechts een manier van groeten is geworden. Niet echt vragen hoe het werkelijk met je gaat, zelfs geen uitgebreid (of eerlijk) antwoord verwachtend.

Moet je dan eerlijk antwoorden? Open en eerlijk? Toegeven dat het soms niet zo geweldig gaat? Of doen wat de maatschappij lijkt te verwachten? En antwoorden dat alles goed gaat? Alles altijd goed? Pure zelfbescherming? Je aanpassen aan de verwachtingen om iemand niet kwijt te raken, waardoor je eigenlijk jezelf verliest? Is dat dan verantwoord?

Wat als je toch eerlijk zou antwoorden? Wat als je zou zeggen “niet zo goed”? Hoe zouden de anderen dan reageren? Zouden ze door willen lopen? Niks meer weten te zeggen? Zouden ze zeggen dat tijd wonden heelt? Dat het goed komt? Zouden ze over je arm wrijven? Zouden ze veel zeggen door niks te zeggen? Zouden ze het eerlijke antwoord wegkaatsen en het vertrouwde weerpraatje aanhalen? Zouden ze vragen waarom?

Maar al te goed beseffend dat je niet altijd tegen iedereen hoeft te zeggen dat het even niet goed met je gaat. Eveneens beseffend dat wanneer iemand die oprecht geïnteresseerd is dit aan je vraagt, dat je dan niet altijd met dat gespeelde antwoord hoeft te komen. Dat je het masker eens mag laten vallen. Dat je gerust mag zeggen hoe het écht met je gaat. Ze vragen het niet voor niets, toch? Waarom zou je dan nog steevast antwoorden dat het goed met je gaat? Terwijl je soms vanbinnen aan het schreeuwen bent: “Het gaat helemaal niet goed met me, zie je dat dan niet?”.

Ontkennen dat ik geen moeite heb om eerlijk te antwoorden, zal ik niet doen. Integendeel. Het vormt steeds een uitdaging. Een afwikking, tussen hoe goed ken ik die persoon? Is die persoon te vertrouwen? Enerzijds heb ik bijna altijd schrik voor wat de ander wel niet zal denken. Misschien vindt de ander mij wel een aansteller, een aandachtvrager. Terwijl ik, als de rollen omgedraaid zouden worden, niks liever zou willen dan dat de ander eerlijk zou antwoorden op mijn vraag.

Anderzijds probeer ik eerst een tijdje mezelf wijs te maken dat het heus wel altijd goed met me gaat. Zolang ik dit maar blijf herhalen, dan gaat het ook goed met me. Toch? Oke, ontkennen is totaal wat anders dan oplossen, maar toch… Soms voelt het gewoon te confronterend om hardop te zeggen hoe ik me voel. Terwijl het net scheelt als je deelt. En het voor een grote opluchting kan zorgen.

Dit inzicht heeft me sinds kort de knop doen omdraaien. Stap voor stap durf ik, enkel bij de juiste personen, te vertellen hoe ik me écht voel. Durf ik te vertellen over de problemen thuis, over waarom ik me zo onzeker voel op het werk, over waarom ik me al meerdere keren schuil hield in het toilet om tranen te verbergen, over het verleden dat me maar blijft achtervolgen,…

Het voelt zo goed om te weten dat er iemand is die luistert, luisteren kan namelijk zoveel zeggen. Dat er iemand alle tijd neemt, als beste manier om geen seconde te verliezen. Dat er iemand je laat inzien dat loslaten gelijk staat aan de hoop opgeven op een beter verleden. Dat iemand je aantoont dat niet wat je bent is wat je beperkt, maar wat je denkt dat je niet bent.

Kortom: praat en luister naar elkaar.

IMG_1026

PS: Hoe gaat het écht met jou?

XOXO

Lies

|| Goed genoeg ||

Een rotdag. Een dag waarbij je denkt niets waard te zijn. Het kan gebeuren. Het gebeurt zelfs vaak. Denken dat je niets kunt, geen talent hebt, niemand naar je omkijkt en je zelfs denkt dat je het niet waard bent om van gehouden te worden. Onzekerheid de kop opstekend. Pure onzekerheid. Waardoor “ik ben niet goed genoeg” jouw waarheid vormt. Een overtuiging die de drijfveer wordt om te bewijzen dat je wél goed genoeg bent.

Jarenlang kampte ik met de innerlijke stem die beweerde dat ik niets was, dat ik slecht was, dat iedereen dat zou zien en me bijgevolg zou afwijzen. Jarenlang te veel gevraagd van mezelf, het beste was nooit goed genoeg. Mezelf steevast naar beneden halend in mijn hoofd. Ik was niet de perfecte dochter, ik had niet het mooiste figuur, ik beschikte niet over een talent, ik had nooit eerder een date of laat staan een relatie, ik volgde niet de hoogste studies, ik wist nooit iets interessant te vertellen, ik was niet zo sociaal als anderen,… Kortom: aan mijn eigen extreme eisen kon ik niet meer voldoen.

Resulterend in het zoeken naar goedkeuring van anderen. Op zoek naar warmte, genegenheid, liefde en naar ‘iets’ wat die lege plek weer kon vullen. Op zoek naar bevestiging buiten mezelf zodat ik me eventjes goed kon voelen. Om vervolgens weer teleurgesteld te worden omdat de leegte niet opgevuld raakte. Enerzijds te wijten aan de jarenlange pesterijen waardoor mijn twijfels aan mezelf dagelijks werden bevestigd. Anderzijds door het niet hebben van een vertrouwenspersoon. Leidend tot een innerlijk gevecht. Een gevecht tegen de angst. Angst voor eenzaamheid, om niet respectvol behandeld te worden, om over me heen te laten lopen,…

De angst om niet goed genoeg te zijn heeft er toe geleid dat ‘precies goed genoeg’ niet in mijn woordenboek voorkwam. Al dacht ik de antwoorden te vinden op sociale media, gevuld met perfecte plaatjes. Ik begon mezelf ongewild te vergelijken met anderen. Anderen die een rooskleurig leven leken te leven, met een perfect lichaam, omringd door de meest uitgebreide en leukste vriendenkring,… Paniek. Paniek sloeg toe. Iedereen leek het beter voor elkaar te hebben dan ik. Ik, die in een joggingbroek mijn leven vergooide. Op de zetel. Make-up-loos. Futloos.

Ik begon me af te sluiten van de wereld, niet enkel de digitale. Niemand meer toelatend. Terwijl ik besefte dat je liefde het meest nodig hebt als je denkt dat je het niet verdient. Moeilijk te geloven. Moeilijk te aanvaarden. Wanneer ik boos, gefrustreerd, teleurgesteld of angstig ben, vind ik het moeilijk om een arm om me heen te verdragen dan als ik me goed in mijn vel voel. Toch verlangde ik naar iemand die de hand naar me uitstak, ook al leek dat het laatste wat ik wou. Want elke keer als iemand me probeerde te begrijpen, begon mijn hart vleugels te krijgen. Kleine vleugels. Maar toch. Vleugels.

Vleugels waardoor ik sinds kort leerde vliegen. Niet enkel door steun, motivatie en vertrouwen van anderen. Maar sinds kort eveneens door het geloof in mezelf. Door het geloof dat niemand beter mij kan zijn dan mijzelf. Mezelf nauwelijks nog vergelijkend met anderen, wetende dat de mensen waar ik mezelf mee vergeleek zichzelf op hun beurt ook ongetwijfeld met anderen vergeleken. Ik laat me niet meer door een gezicht in de luren leggen. Want maskers worden gedragen. Maskers die zelden tot zelfs nooit worden afgezet. ‘Doen alsof’ lijkt een kunst en een tweede natuur.

Ook al voel ik me tot op de dag van vandaag nog steeds ongemakkelijk bij de gedachte wat andere mensen van mij zouden denken, ik weet dat mijn gedachten vaak leugens kunnen vertellen. Ik weet bij wie ik écht terecht kan wanneer twijfels toch nog eens de bovenhand nemen, ik weet dat ik me bij hen niet hoef te bewijzen. Nooit. Bij hen ontvang ik zonder woorden wat ik verdien, en dat is helemaal wederzijds. Het doet me wél nog steeds pijn dat anderen zich niet goed genoeg voelen. Ik zie namelijk zo veel talent en passie in mensen om me heen. Vaak zijn dat mensen die van zichzelf zoveel meer eisen dan mogelijk is. En vooral veel meer eisen dan nodig is.

Je verraadt jezelf als je van jezelf verwacht dat je vooruit bent in de tijd. Dat je nu al wilt zijn wie je over een jaar zal zijn. Zolang je dat blijft nastreven zal je je altijd verscheurd voelen. Verscheurd tussen het hier en nu, en de toekomst. Het verschil tussen wie je bent en wie je wilt zijn zorgt voor onmacht en verdriet. Als je terug kijkt naar een jaar geleden dan voel je niet, dan geloof je niet, dat je grote stappen hebt gezet. Of misschien geloof je het wel, maar had je een grotere stap willen, en misschien wel verwacht te zetten. Een tip hierbij: richt je op hoe ver je al bent, in plaats van hoe ver je nog moet.

Haal jezelf niet langer naar beneden. Beschouw jezelf niet als minderwaardig. Jij bent perfect, zoals je bent. Jij verdient liefde, simpelweg omdat je bestaat. Omdat je bent wie je bent. Niet om wat je doet, wat je denkt of wat je zegt. Je hoeft namelijk niets te doen om liefde te verdienen anders dan jezelf te zijn. Jij bent waardevol genoeg om jezelf liefde te geven (liefde voor jezelf bereik je echter niet via zelfhaat). Jij bent waardevol genoeg om liefde van anderen te ontvangen. Geef liefde en krijg geluk in de plaats.

Geluk door liefde.

Liefde als het antwoord op alles.

ce9c501ae7796232a0b1344a2b40e8eb

XOXO

Lies

|| Diagnose: festivalitis ||

Festivalitis is klaar om toe te slaan. Slachtoffers zijn van alle leeftijd, symptomen van verschillende aard. Van gloeiende kaken, kriebelende tenen, een wee gevoel in de maag tot zelfs een onbedwingbare neiging om op en neer te springen. Kortom: het festivalseizoen staat voor de deur.

Gisteren werd het startschot voor editie ’18 gegeven in hartje Heuvelland. Het officiële startbal voor fervente folkies. Meteen weerklonken de eerste folknoten doorheen de kerk van Dranouter, uiteraard razendsnel gevolgd door volkse danspassen. Van bekend tot minder bekend volk, iedereen werd door iedereen tussen de kerkpilaren geleid (zie hier een filmpje, wie zoekt die vindt me). Of in mijn geval: bijna tégen de kerkpilaren, leve het frequent rond gedraaid worden door een even frequent afwisselende danspartner.

Nu is het bijgevolg tijd voor het echte werk, voor het echte festivalseizoen. Een editie waar ik dit jaar met volle teugen van zal genieten. Met voorlopig maar liefst tien festivals op de teller, ga ik alvast volgend weekend van start. Met Labadoux, een klepper van formaat voor een rasechte folkie. Na de maanden afgeteld te hebben, is het bijna zover. En wat kijk ik er naar uit. Wat kijk ik er naar uit om nieuwe vrienden te maken, de typische sfeer op te snuiven, te dansen en sjansen, nieuwe artiesten te ontdekken, me te verkleden, in een andere wereld te vertoeven, frontrow te staan,… Allemaal redenen waarom ik hou van festivals.

Reden 1: nieuwe vrienden maken

Daar waar mensen grenzen sluiten, is muziek een grenzenopener en een bruggenbouwer. Muziek verbindt mensen, muziek zorgt voor een sociaal gebeuren eromheen. Doordat ik weet dat ik mensen zal ontmoeten met dezelfde interesses, voel ik me deel van dezelfde groep. Daarom ben ik op zo’n dagen net een stuk socialer ingesteld dan normaal. De drempel om iemand aan te spreken of iets voor iemand te doen is een stuk lager.

Reden 2: de unieke sfeer

De beleving van een festival is minstens zo belangrijk als de line-up en in sommige gevallen zelfs belangrijker. De sfeer van een festival is enorm bepalend en uniek. Heel uniek. Mooi weer, knettergekke outfits, geweldige muziek, foodtruck eten, quality time met vrienden,… Stuk voor stuk onbetaalbare ingrediënten voor een heerlijke festivaleditie.

Reden 3: dansen en sjansen

Muziek brengt mensen in beweging, dat is algemeen geweten. Folkmuziek daarentegen zorgt net voor dat tikkeltje extra beweging. Daar is stilstaan zelfs nauwelijks een optie. Dat gaat niet, dat kan niet. De folknoten vragen om de volksdansen vanonder het stof te halen, alsof ze ooit van een laagje stof voorzien waren.

Reden 4: ontdekken van nieuwe artiesten

Achter tal van bekende headliners, zitten vaak pareltjes van formaat schuil. In eerste instantie ruwe diamanten, bij nader inzien toch geslepen. Na afloop bekroond tot dé ontdekking van het seizoen. Zo leerde ik intussen tal van nieuwe artiesten kennen, die ik zelfs tot op de dag van vandaag nog weet te appreciëren en nog concerten ervan weet bij te wonen.

Reden 5: next level verkleedpartij

Oh de festivaloutfits. Ik moet eerlijk bekennen dat ik buiten het festivalseizoen maanden bezig ben om deze outfits samen te stellen. Tot in het kleinste detail. Mixen en matchen. Dit jaar ga ik voor het flowerpower-thema: bloemenkrans, salopette, chokers, vintage kousen, vlechtjes, kimono, bloemenprints, een hippie-zonnebril, korte botjes en uiteraard een retro rugzakje.

Reden 6: een andere wereld

Chillen in een hangmat, tal van workshops, nieuwe tattoo laten zetten,… Niets is te gek op een festivalterrein. Een complete ervaring is het zeker. Het voelt aan alsof je een andere wereld binnenstapt waarbij het dagelijks leven even vergeten lijkt te worden.

Reden 7: interactie met de bands

Elk festival is een feestje. Dat sowieso. Maar als je helemaal vooraan staat en de acts bijna kunt aanraken, is het net even specialer. Gemakkelijk is het niet. Maar moeilijk gaat ook, toch? Het is me alvast al altijd gelukt om frontrow te staan. Misschien logisch ook, ik heb het er voor over om uren op voorhand een plaatsje te bemachtigen en voor (bijna!) niets of niemand nog te wijken. Interactie met bands werkt verslavend, zover is duidelijk. Een lach, een knipoog, het krijgen van de setlist, vermeld worden,… Hemels. En dit jaar gaat nog verder want ik mag twee wereldberoemde bands ontmoeten. Als in: echt ontmoeten, zonder haast, zonder druk. AAAAAH.

IMG_0200

PS.1: big shout-out naar Rosie, mijn steun en toeverlaat, die gisteren voor het eerst met me meeging om te gaan dansen. Volksdansen. Zo blij dat ik dit met haar mocht en kon delen. Zo dankbaar dat ze open stond om eventjes in mijn wereld, mijn passie, te stappen.

PS.2: Naar welk(e) festival(s) ga jij?

 

XOXO

Lies

 

|| Ik wil je niet storen ||

Naar aanleiding van enkele reacties op mijn vorige Engelstalige blogpost, besluit ik om de vertaling online te gooien. Zodat de woorden toegankelijk worden voor alle trouwe lezers en vervolgens de Nederlandstalige trend niet wordt onderbroken.


Voor veel hoogsensitieve personen, waaronder mezelf, vormt het een uitdaging om niet te worstelen met het geloof dat we anderen storen. Door met hen te praten, door hen dingen te vragen. Wanneer iemand mij op eigen initiatief een bericht stuurt, vult dit mijn dag met een dosis geluk. Wanneer ik iemand op eigen initiatief een bericht stuur, voelt het aan alsof ik vervelend ben.

Waarom heb ik altijd deze schrik? Waarom? De angst om vervelend of lastig over te komen overheerst. Dagelijks. Zelfs als iemand mijn praatje, mijn telefoontje, mijn bericht,… verwacht. Moeilijk uit te leggen, moeilijk verwoordbaar. Het is alsof ik mensen met mijn aanwezigheid erger. Geen idee waarom. Wat anderen van mij denken, beperkt me duidelijk in het dagelijks leven.

“Ik wil je niet storen”, “Sorry dat ik je stoor”, “Hopelijk stoor ik niet?”,… Hoe vaak ik dit zeg. Ontelbare keren. Me ontelbare keren gevoeld alsof mijn hele leven besteed is aan het me verontschuldigen voor mijn bestaan. Me constant zorgen makend. Vermoedende dat het te wijten was aan een te laag zelfbeeld. Op heden de verklaring gekregen dat het grotendeels voortvloeit uit mijn hoogsensitiviteit.

Wanneer ik personen beschouw als meer belangrijk, meer ervaren, slimmer, rijker of drukker bezet dan ik ben. Dan heb ik het daar heel moeilijk mee. Wie ben ‘ik’ dan om ‘hen’ te storen? Wie? Zelfs wanneer ze me ooit vertelden dat ik ‘hen’ mocht aanspreken wanneer het eventjes niet meer ging, wanneer ik met een vraag zat. Zelfs wanneer ze me ooit vertelden dat ik er nooit alleen voor zal staan. Dan nog. Dan nog durf ik noch een gesprek te starten, noch een bericht te sturen. Ik durf niet. Nooit.

Enerzijds weiger ik gewoonweg om over te komen als iemand die “hulpeloos” lijkt. Ook al heb ik soms echt nood aan antwoorden op mijn vragen, aan een uitwisseling van gedachten, aan een goed gesprek of wat dan ook. Anderzijds wil ik hen niet storen. Zelfs al hebben ze het ooit aangeboden. Mezelf altijd een trapje lager dan hen plaatsend. Anderen zijn beter. Altijd en overal. Wie ben ik dan door hun ogen?

Eigenlijk vermoed ik dat de reden die schuilgaat achter het zo hard proberen om anderen niet te storen, bestaat uit zelfbescherming. Mezelf beschermen van het gevoel dat ik hen werkelijk ooit écht zou storen. Door er zo sterk in te geloven dat ik anderen zou ergeren, houdt dit me tegen om contact te maken. Waardoor ik hen nooit dit gevoel kan geven. Mezelf toch vaak afvragend hoe ik nu zeker kan weten of anderen me vervelend vinden. Ik hoop nog steeds op de dag dat ik gedachten lezen kan. Gedachten van anderen. Over mij. Helaas. Onmogelijk, lijkt me.

Net zoals het onmogelijk lijkt om niet meer te twijfelen aan mezelf wanneer anderen mijn berichten, die ik na uren wikken en wegen toch durfde te versturen, niet onmiddellijk beantwoorden. Steeds vol verwachting op hun antwoord. Ik wil het. Ik heb het nodig. En als ik het niet meteen krijg, word ik lichtjes gek in mijn hoofd. Als ik langer moet wachten dan ik aankan, wordt mijn hoofd in een mum van tijd gevuld met de meest onlogische verklaringen. “Ze vinden me niet leuk, niemand vindt me leuk”, “Ik stoor hen”,… Sterker dan mezelf.

Terwijl ik weet dat ik moet beseffen dat iedereen het druk heeft. Een druk leven is nu eenmaal kenmerkend voor het westerse bestaan, waarbij iedereen achter de tijd aan lijkt te hollen. Logisch dat antwoorden dan ook niet meteen volgen. Dat er enkele minuten of uren verstrijken, resultaatloos.

Natuurlijk besef ik dat niet iedereen ooit zal reageren, ook daar moet ik mee leren leven. Het hoort bij het leven. Als ze niet het gevoel hebben dat ik hun tijd en moeite waard ben, dan moet ik me niet hetzelfde over hen voelen (toch?). Maar als iemand werkelijk enkele minuten van zijn drukbezette tijd heeft vrijgemaakt om te antwoorden,  dan mag ik er eveneens niet meer van uit gaan dat ze zich hier tot verplicht voelden.

Moeilijke opgave.

IMG_9816

XOXO

Lies