|| Geluksmomentjes ||

Geluksmomentjes, iedereen kent het. Of toch: iedereen hoort het te kennen. Een moment, een woord, een knipoog. Een overdadig gevoel van intens geluk overheerst. Een glimlach verschijnt op het gezicht. Desondanks het leven het ene moment er wat rooskleuriger uitziet dan het andere moment, zijn er altijd kleine dingen. Kleine dingen die geluk kunnen veroorzaken. Er aandacht voor hebben is een must, een minigeluksmoment bevindt zich maar al te graag in een klein hoekje.

Een tijdje geleden besloot ik om samen met een vriendin deel te nemen aan de 365-geluksmomentjes-challenge. Een uitdaging waarbij één jaar lang elke dag minimaal één kleine gelukmaker gezocht wordt, waarbij deze geluksmomentjes genoteerd worden. Een terugblik mogelijk makend. Het kan alles zijn. Werkelijk alles. Van een ontmoeting met een vriend tot een heel lekker koffietje in een koffiebar. Van een gevoel om thuis te komen na een zware dag tot het getik van regen tegen het raam.

Ikzelf start pas op 1 september 2017 aangezien ik nog enige voorbereidingen dien te treffen. Zo wil ik namelijk een persoonlijke touch schenken aan de challenge. In plaats van de geluksmomentjes vast te leggen op foto om deze vervolgens te delen op de social media, schafte ik mezelf een vintage notitieboekje aan. Niet elke gelukmaker kan namelijk vastgelegd worden op foto. Gok ik. Een combinatie van poëzie, foto’s, schetsen, schrijfsels,… zal mijn ‘little happiness’ beschrijven. Weergeven. Per dag. Net zoals deze proefperiode, die tot nu toe heel basic is:

29 juli 2017:

Lara, de frontzangeres van Intergalactic Lovers, rende het podium af om me een knuffel te geven. Ze hield me zo lang en stevig vast. Intens geluk.

30 juli 2017:

Wakker worden met een bericht van Lara. “Baby, ik hou van u” vergezeld met een liefdevolle emoticon. Mijn hart. Intens geluk.

31 juli 2017:

Een knuffel van een collega. Onverwachts. Vergezeld van de woorden “Jij verdient geluk, echt waar!”. Bedankt Hilde. Intens geluk.

1 augustus 2017:

De volledige cd van Tourist LeMC nogmaals beluisterd. Hoe muziek geluk veroorzaakt. Waanzinnig. Intens geluk.

2 augustus 2017:

Baaldag vandaag. Iemand die oprecht naar me luisterde, verdient met glans de eer om als geluksmoment beschouwd te worden. Bedankt Nienke. Intens geluk.

3 augustus 2017:

Op het werk kreeg ik vandaag lieve woorden op een post-it. Van een jobstudent. Eeuwige dankbaarheid. Het deed wat met me. Bedankt Noor. Intens geluk.

4 augustus 2017:

Thuiskomen na een uiterst drukke werkweek en beseffen dat je de volgende dag eindelijk lekker lang kan uitslapen. Hemels. Intens geluk.

5 augustus 2017:

Festival Dranouter. Naast het feit dat ik in goed gezelschap vertoefde en met volle teugen genoot, maakte die ene telefoon (en vervolgens: face-to-face-babbel) me nog gelukkiger. Bedankt Seppe. Intens geluk.

IMG_5216

XOXO

Lies

|| BeYOUtiful ||

Mensen zijn als boeken. De buitenkant is meestal anders dan het verhaal vanbinnen. Beoordeel mensen dan ook niet, net zoals een boek niet op zijn kaft beoordeeld dient te worden. Net zoals achter elke glimlach iets schuilt wat niet zichtbaar is. Een lach kan veel vertellen maar het kan minstens evenveel verbergen.

Een verborgen verhaal flitste vandaag voorbij. Ik werd geconfronteerd met de wereld die ik jarenlang wegduwde, met de periode waarin ik de eeuwigheid noch klank, noch woord wou bieden. Ik liep namelijk mijn volleybaltrainster van vroeger tegen het lijf. Niet echt verbazingwekkend, wetende dat ze in hetzelfde gebouw werkt. Uit het niets sprak ze woorden uit. Woorden waardoor een afgesloten hoofdstuk terug opgerakeld werd. Ze deelde me mee dat de sportclub, waar ik enkele jaren in vertoefde, vandaag de dag pesterijen aanpakt. Dat ze momenteel een slachtoffer van pestgedrag hulp schenkt. "Ik wil niet dat het meisje hetzelfde meemaakt als jou. Echt niet. Ik help haar!" Dit terwijl je beide ogen sluiten, sneller gaat dan ze openen. Zwijgen is echter geen goud wanneer stilte voor de meesten voor zichzelf spreekt.

Ook al kon ik toen niet geholpen worden, toch voelt het goed. Goed om te weten dat mijn (voor-haar-niet-zo-verborgen) verhaal jaren na datum de aanzet is om iemand te helpen. Het verzacht de pijn van toen. Toen. Toen ik me als een muis voelde. Een muis in een val. Alhoewel ik kon lopen en rennen, toch toeklappen zou. Ik kon er nooit over praten. Noch thuis, noch op school. Hun hulp kon toch niet baten. Niettegenstaande het eigenlijk scheelt als je deelt. De eenzame ik hoopte gewoonweg op een betere toekomst. Met steevast een lach op het gezicht. Verdriet voor de buitenwereld verborgen houdend. Meer dan tien jaren lang. Nauwelijks buiten durven komen, om daar hulp en steun te vragen.

Hulp en steun vragen, deed ik nooit. De ontdekking van personen die de pijn in mijn ogen zagen, terwijl de anderen nog steeds geloofden in de glimlach op mijn gezicht, was mijn ultieme redding. Opgeven deed ik daardoor gelukkig niet. Je geeft pas op als er geen hoop meer is. Je stopt pas met vechten als er niks meer is om voor te vechten. Want hoop is nog een kans, een kans op iets waar je op hoopt. Hoop op geluk. Geluk dat ik vond na een eindeloze tocht. Geluk dat ik beschouw als het mooiste wat er ooit werd uitgevonden, het gevoel dat heel de wereld naar je lacht. Tegenwoordig kijk ik onverstoorbaar om me heen en besef meteen dat geluk te vinden is in alles. En zelfs in iedereen.

Vandaar de boodschap: geloof in geluk en dromen, dat is de start. Achtervolg het niet. Dat heeft geen zin. Van volgen blijf je achter. Denk vooruit. Dan word je er door achtervolgd. Verdwaal niet in eindeloos zoeken naar verloren geluk en dromen. Begraaf je niet in tijd, bedolven onder pijnlijk stof. Durf te dromen. Te dromen van geluk. Het kost moed. Moed die moeite kost net als dromen durven doen. Mislukken mag, het is zoveel leuker dan nooit proberen. Zij die ja zeggen worden namelijk beloond door de avonturen die ze hebben. Zij die nee zeggen door de veiligheid die ze bereiken. Veiligheid door grenzen. Hoewel de enige grenzen in het leven bestaan uit degene die jij jezelf hebt toegewezen. Verdwaal. Raak de weg wat vaker kwijt. Geluk vind je niet op de bestemming, maar op jouw pad.

Een pad dat jijzelf dient te bewandelen. Laat je niet beïnvloeden door anderen. Laat je niets wijsmaken. Noch door anderen, noch door jezelf. Je hoeft niet alles te geloven wat je denkt. Niets is wat het lijkt als je het van de andere kant bekijkt. Ontdoe je van al je moeten, zo ontmoet je jezelf. Leer nee zeggen zonder je schuldig te voelen. Het is niets anders dan op een respectvolle manier zorg dragen voor jezelf. Leg de lat niet te hoog, maar op jouw hoogte. Het mooiste wat je namelijk kunt worden is jezelf (BE YOU), je perfecte imperfecte zelf. We zijn immers allemaal mensen. Mensen van de wereld. Met onzekerheden. Dans ermee, het zijn delen van jou. Op die manier geef je elke dag de kans de mooiste van je leven te worden. Op die manier loop je met minder zorgen naar morgen, naar waar plannen veelal nog niet vastliggen maar dromen wel.

Dromen die ik stap voor stap in vervulling zie gaan. Waaronder mijn droomjob die ik met hart en ziel uitvoer. Zelfs in deze wel zeer drukke tijden. Al moet ik zeggen dat het me niet zou lukken zonder de onvoorwaardelijke steun van mijn lieve collega's, waarvoor oprechte dankbaarheid. Ergotherapeuten, kinesitherapeuten, verpleegkundigen, zorgkundigen, medewerkers binnen de logistiek, vrijwilligers, vakantiejobbers,… Stuk voor stuk personen die ik bewonder. Ze leven voor wat en wie hen lief is, ze geven alles wat ze kunnen. Ik hoop maar dat ze ook de tijd nemen om zichzelf hetzelfde te gunnen. They are worth it.

BEYOUTIFUL

 

 

Afronden met een kleine doordenker: tussen wat wordt gezegd en niet bedoeld en wat wordt bedoeld en niet gezegd gaat de meeste liefde verloren.

XOXO

Lies

|| Muzikale mood ||

Zomer 2017. Talrijke concerten passeerden inmiddels de revue. Van Tourist LeMC tot Wally met daar ergens tussenin Faran Flad, Spielerei, O’brass,… Noem maar op. De zomer zat nooit eerder zo tjokvol. Tijd om op adem te komen is er niet. Integendeel. Muziek wordt geademd. Ik leef.

De kracht van muziek bestaat eruit dat het mensen samen brengt. Dat is duidelijk. Zelfs aan het Q-beach house te Oostende waar ik afgelopen vrijdag naartoe trok. Middenin de mensenmassa met een sangria in de hand, genietend op het strand. Om vervolgens aan de praat te raken met de presentatrice van dienst: Marie. Beschouwend als de kers op de taart van een wel zeer geslaagde zomeravond.

Geslaagde avonden die zich reeds meermaals wisten te herhalen en die zich uiteraard nog frequent zullen voordoen. Mijn zomeragenda bevat dan ook nog tal van muzikale uitjes, met onder andere concerten van Bazart, Erwin & Heather, Raymond Van Het Groenewoud, Warhaus, De jeugd van tegenwoordig, Arno, Snaarmaarwaar, Gravil Unit, Nevermind Nessie, Kadril,…

Al wordt hét hoogtepunt bij uitstek ongetwijfeld het concert van Intergalactic Lovers. Vorige week ontdekte ik echter nét te laat dat deze Belgische indie-rockband een verrassingsconcert zou geven gedurende de Gentse Feesten in de Charlatan. Tickets vlogen blijkbaar de deur uit. Gemiste kans. De kans om de frontzangeres succes te wensen via een bericht, wist ik daarentegen wel te grijpen. Het antwoord dat volgde in de verste verte niet aan zien komen. Ik schrok.

Het besef dat ze er zelfs aan dacht om, indien mogelijk, iets te regelen. Ongeloof teweeg brengend. Nu ben ik nog meer vastberaden om moeite te doen voor haar, om ze live aan het werk te zien. Vandaar dat ik mezelf vandaag een ticket aanschafte voor een festival in Nederland. De grens oversteken om een concert bij te wonen, nooit verwacht dat ik dit zou doen. Maar als het op Intergalactic Lovers aankomt, ben ik tot alles in staat. Intergalactische liefde kent geen grenzen.

Ter gelegenheid van dit festival dat aanstaande zaterdag plaatsvindt, werd het startschot van mijn zoektocht naar de ideale outfit gegeven. De zoektocht werd beloond met de meest unieke kleren (en schoenen, oeps I did it again) ooit. Helemaal mijn stijl: retro met een hoekje af. Als surplus stapte ik eveneens impulsief, zonder afspraak, naar de kapper. Om mezelf een totaal ander kapsel aan te schaffen. Een kapsel waarvan ik al jaren droomde.

I’m totally ready to rumble.

XOXO

Lies

PS: de ideale gelegenheid om mijn tien meest grijsgedraaide songs mee te delen.

  • Intergalactic Lovers – “No regrets”
  • Lara Chedraoui – “Crystalised” (cover van ‘The XX’)
  • Tourist LeMC – “Miljonaire”
  • Wally – “Als de wereld”
  • Faran Flad – “The shaking of the sheets”
  • Florence and the machine – “Cosmic Love”
  • Eefje De Visser – “Hartslag”
  • Lorde – “Green light”
  • Dua Lipa – “Lost in your light”
  • Regina Spektor – “Fidelity”

|| Gentse Feesten ||

Het ‘Muzikantenhuis’, gisterenavond beschouwend als de plaats bij uitstek om te vertoeven. Deze kleine, maar oergezellige kroeg in hartje Gent nodigde ter gelegenheid van de Gentse Feesten één van de meest bekende folkbands uit: Faran Flad. Een rasechte folkband, keer voor keer een vocaal feest teweegbrengend mede dankzij de Engelstalige zangeres Heather Grabham. Deze centrale figuur ontdekte ik een jaar geleden gedurende een festival. Toen geen toenadering durven zoeken. Ondertussen, een jaar later, werd er inmiddels een vriendschap opgebouwd.

Vandaar dat ik gisteren in gezelschap van mijn ouders (vooral: dankzij mijn ouders) naar de kroeg in Gent trok. Een uur op voorhand de bestemming bereikend. De soundcheck weerhalmde tot buiten. Onze nieuwsgierigheid kon het niet langer bedwingen. We gingen een kijkje nemen. Heather spotte ons meteen, vol enthousiasme de woorden “Oooh so cool!” uitsprekend gepaard met de nodige armzwaaien. We namen plaats aan een tafel en kregen al snel een Belgisch biertje voorgeschoteld. Niet veel later werden we omringd door de familie van de band en kwamen gesprekken tot stand.

Na de soundcheck kwam Heather eventjes langs, mijn beste Engels boven halend. In al haar vrolijkheid vloog ze me in de armen, terwijl ze allerlei vragen op me af vuurde in verband met mijn trip naar Peru. Niet wetende welke vraag ik eerst diende te beantwoorden. Ik verkreeg het gevoel dat ze echt oprecht gelukkig was dat wij aanwezig waren, dat wij speciaal naar Gent trokken om het concert mee te pikken. Geluk veroorzakend. Geluk dat alleen maar versterkte door het unieke voorprogramma uit onverwachte hoek. Rechtstreeks uit Edinburgh kwam een artieste haar talent delen. Een harp, meer had ze niet nodig om iedereen sprakeloos achter te laten.

De trend werd voortgezet. De eerste noten van Faran Flad weerklonken in de kroeg. Iedereen raakte in de magische folksfeer. Verstand op nul, de muziek laten heersen. Geklap, geklop, geroep. De rasechte folkies wisten de muziek overduidelijk te smaken. De losse, Engelstalige bindteksten met een humoristische toets vormden een meerwaarde gedurende dit zeer intieme optreden. Alles kon. Alles mocht. Meezingen daarentegen was een must. Het was de band dan ook blijkbaar opgevallen dat ik woord voor woord van ieder lied dat de revue passeerde kon meezingen. Ik werd er over aangesproken. Alsof het zeldzaam was.

Na afloop kwam Heather in gezelschap van haar kleine oogappel, haar dochtertje, nog eventjes langs aan onze tafel. Om me een knuffel te geven. Uit dankbaarheid. Net terwijl ik haar eigenlijk een knuffel wou geven. Eveneens uit dankbaarheid. We raakten meteen daarna aan te praat. Middenin het gesprek excuseerde ik me aangezien ik niet op een vertaling kon komen. Figuurlijk achterover vallend toen ze doodleuk meedeelde dat ze ook gewoonweg Nederlands kan praten. Dit terwijl onze gesprekken al één jaar lang in het Engels plaatsvinden. Gekker dan dit zal het niet worden. Of toch. Want na dit nieuws werd het gesprek terug in het Engels voortgezet. Noem het een gewoonte.

Bedankt Heather, Erwin, Jan en de violist waarvan de naam me telkens ontglipt. Bedankt voor de meest magische avond ooit. Een concert in intieme kring, zonder versterking. Gewoon. Puur. Dat is hoe folk hoort te zijn. Dat ik al uitkijk naar de volgende concerten waaronder het huiskamerconcert, YAY! (Vandaag trok ik na een wel zeer korte nachtrust opnieuw naar Gent, the place to be gedurende de Gentse Feesten. Vandaag op het menu: Sien-tijd.)

Bij deze enkele kiekjes. Wazige kiekjes. Maar hé, hoe waziger, hoe meer sfeer. Toch?

XOXO

Lies

|| You’re worth it ||

Het leven. Een schitterende aaneenschakeling van voorbestemde toevalligheden. Toevalligheden die vroeger onzichtbaar leken. Soms wou ik mezelf dicht vouwen, zoals dat met een boek gedaan wordt waarvan geen hoofdstuk nog iets nieuws kon vertellen. Toch telkens stotend tegen gedachten die een weg naar buiten zochten, die om zich heen sloegen zonder iemand te raken. Behalve mezelf. Ik keek hulpeloos naar mijn handen die telkens een sprankeltje geluk mis grepen. Omdat ik wegdook van mijn eigen dromen.

Waarom?  Zoekend naar antwoorden bleek ik zelf de vraag. Een vraag zonder antwoord. Blijven denken. Tastend in het duister. De vooringenomenheid waarbij ik mezelf op het verkeerde pad achtte. Maar als je je hele leven lang al denkt dat je de verkeerde kant oploopt, dan kan het zomaar toch eens de juiste zijn. Ik vond mijn pad, mijn juiste weg. Terwijl ik vroeger mijn ontspoorde emoties en gevoelens schreef om te overleven, schrijf ik nu over leven. Een leven waarin je kan worden wat je verlangt, steeds vooruit. Geen tijd verspillen, geen handleiding hebben. Het is niet te verduidelijken, maar uiteindelijk ben en word je wie je altijd was.

Jammer maar helaas merk ik op sociale media steeds vaker mensen op die doorheen onuitgesproken woorden een negatief geladen gevoel uitdrukken, die zichzelf maar moeilijk weten te accepteren, die leven met pure onzekerheid. Het raakt me. Het raakt me om te horen dat haatdragers de liefhebbende mens klein probeert te krijgen. Het raakt me om te zien dat mensen zichzelf afvragen hoe wonden geheeld kunnen worden als het door tijd nog niet wil lukken. Hoe het hart gelijmd kan worden wanneer het in duizend stukken ligt. Hoe er zonder houvast een uitweg gevonden kan worden. Zonder te vluchten.

Het raakt me om door te hebben dat de focus vaak op andere facetten gelegd wordt. Zoals willen, hebben en kopen. Om niet achter te hinken. Presteren, consumeren. Bereiken, vergelijken. Een typisch Westerse wereld. Altijd maar alles. En meer. Beschouwend alsof alles in hokjes gestopt wordt waardoor al het mooie als zand door de vingers glipt. Waardoor we missen wat er allemaal ontstaat. Wat als we allemaal zouden kijken naar de menselijke aspecten in het leven? Wat als we zouden kijken naar wat wel in plaats van wat niet? Wat als we ons zouden verbazen over welke mooie persoonlijkheden er aanwezig zijn? Wat als we dan zouden merken dat alles goed is als geheel? Wat als we dan het plaatje van het individu opmerken, in plaats van slechts een fractie?

In een wereld met zo veel unieke persoonlijkheden die kleur schenken aan ons leven, blijven sommigen zwart wit zien. Blijven sommigen commentaar hebben, blijven sommigen weigeren om de andere beter te leren kennen, blijven sommigen in het bezit met een aanzienlijke hoeveelheid vooroordelen. Mijn hart bloedt bij het opmerken van dergelijke zaken. Ongeloof in overvloed. Het confronteert me al dan niet onbewust met het verleden. Het flitst voorbij. Gelukkig wist ik ondertussen langzaamaan te bouwen, op mezelf te vertrouwen. Mijn angsten vervagen. Vandaag de dag ben ik steevast recht door zee, gedreven door daden en woorden. Als stuurman aan wal, laat ik zelden nog opportuniteiten varen.

Aantonend dat als een leven anders loopt, niet zoals verwacht, je steevast op jezelf dient te vertrouwen. Ook al heb je het nu zwaar en was je ooit oke. Schouders op en hoofd omhoog. Het is niet het einde van de wereld om jezelf eventjes kwijt te zijn. Om eventjes te ontsporen. Beschouw het als een pauze. Tussendoor. Waarin je de kunst van het genieten eventjes verliest. Als mensen commentaar hebben, als mensen je afwijzen, wees dan wijzer. Trek het je niet aan. Ze zien je niet staan zoals je bent. Ze proberen het niet eens, geven het geen kans. Het is net die tegenwind die de vlieger doet stijgen.

Weet dat je er nooit of te nimmer alleen voor zal staan, ook al lijkt dit soms zo. Geloof dat als je valt, er altijd iemand zal zijn die je zal opvangen. Ooit kom je namelijk mensen tegen. Spreek je even. Met elkaar. Vervolgens besef je dat mooie vriendschappen en avonturen begonnen zijn. Toen en daar. Geef dan heel je hart, heb machtig lief en loop het risico verbrijzeld te worden. Het is beter dan het geven van een deel van je hart uit angst en vriendschap helemaal niet kennen. Stap uit de illususie waarbij je denkt dat niemand je compleet neemt voor wie je bent. Jij bent voor iemand de reden voor blij.

Weet dat je sterk genoeg bent om dromen te laten uitkomen. Altijd. Zeg geen “als”. Maar probeer het nu. Want nu wordt toen. En net dan ooit. Dan wordt nu. Maar als komt nooit. Als je gelooft in jezelf, zal je ergens in nergens zien. Iets in niets. Ooit in nooit. Probeer de stappen echter niet te plannen. Dingen kunnen in een andere volgorde gebeuren dan je in gedachten had. Probeer te vergeten dat we (jammer genoeg) leven in een maatschappij die wordt gedreven door uiterlijke verschijning en materiële kenmerken.

Het is belangrijk om jezelf te zijn, zelfvertrouwen op te bouwen en prioriteit te geven aan de mensen die jouw leven werkelijk verrijken. Want hé, you’re worth it. More than worth it. Wees lief voor anderen, maar wees evenzeer lief voor jezelf.

tumblr_lthw4wxx2g1qapvcuo1_500

XOXO

Lies

|| Als de wereld ||

IMG_4818Wegdromen over gisteren. Nagenieten. Men zou beweren dat we tijd verspillen door terug te blikken. Maar tijd die je met plezier verspilt, is geen verspilde tijd. In de verste verte nog niet. Geen feiten, geen waarheid. Alleen dat wat wij verstaan. Onze liefde voor muziek. Muziek bezit de kracht om mensen samen te brengen. Ons hart en onze passie volgen. Gaan waar onze wensen zijn. Net zoals gisteren.

P’Latsedoen. Een festival dat me tot voor kort totaal niet bekend in de oren klonk. Tot Wally himself me een week geleden op de hoogte bracht van zijn aanwezigheid in de line-up op 8 juli. Zonder enige twijfel mijn komst meteen bevestigend. In goed gezelschap van Rosie trok ik gisteren uiteindelijk naar the place to be. Hopend om een ideaal plaatsje te kunnen bemachtigen tussen het publiek.

Een uitdaging bleek dit echter niet te zijn. Eenmaal gearriveerd meteen door hebbend dat we als vroege vogels beschouwd mochten worden. Of toch niet? Terwijl de eerste band reeds de aftrap gegeven had, muziek weerklinkend op het terrein, nauwelijks publiek aanwezig. Als alternatief besloten we om een verfrissend drankje te zoeken. In afwachting. Al snel kregen we Wally en de band in het vizier. Genietend op een bank.

In een fractie van een seconde verkregen we oogcontact. Het deed Wally opspringen en naar ons toekomen. Hij kwam eraan. Al bleef ik staan. Mijn wereld stond niet stil. We raakten aan de praat. Tussen de onuitgesproken woorden vatte ik op dat Wally zijn enthousiasme een beetje zoek was. Hij verduidelijkte zijn reden. Ik kon hem geen ongelijk geven. Allesbehalve zelfs. Ik vond het erg voor hem. Voor de groep. Moeilijke omstandigheden bestaande uit het nauwelijks hebben van publiek (een ‘fout’ van de organisatie) en daarnaast later op de avond ook nog moeten optreden op Werchter Boutique ter ‘vervanging van’.

Vandaar dat we resoluut besloten om het publiek te vertegenwoordigen. Een extra dosis positieve vibes uit te stralen. Het afwezige publiek had ongelijk. Dat staat als een paal boven water. Een meer dan geslaagd concert. Kippenvel. Een unieke ervaring om Wally uit de schaduw van Tourist LeMC te zien treden. Een overtuigende band een grote meerwaarde vormend. We werden er beiden sprakeloos van (niet alleen omdat we geen aardig mondje Antwerps spreken uiteraard).

Na afloop de kans grijpend om hen nogmaals op te zoeken. De missie slaagde. Nadat de security ons eerst uit de backstage probeerde sturen, kwam Wally gelukkig opdagen. Biertje in de hand. De woorden “Wat een schraal optreden!” uitsprekend. Ik bewees het tegendeel en legde de focus op de muziek, op de vocals maar vooral op zijn zelfgeschreven teksten. Waar hij de woorden vandaan haalt, weet ik niet. Maar dat hij telkens een gevoelige snaar raakt, is een feit. Respect voor deze talentvolle kerel. Respect voor de band (waarvan we Ralph eventjes konden spreken).

Zowel Wally als de band laten me inzien dat je ideeën niet mag laten wankelen. Dat je met mensen die je niet graag zien slagen, nergens zal geraken. Dat je niet achteraan dient te hinken, maar op eigen tempo. Eigen baan. Dat het beter is om spijt te hebben van feiten die niets bereikten, dan opportuniteiten te vermijden. Dat je kracht in wil moet vertalen. Dat je er voor elkaar moet zijn als hoop verdwijnt.

De hoop van Wally en de band mag niet verdwijnen. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ze beseffen dat de minieme opkomst aan de omstandigheden binnen de organisatie lag. Niet aan hen. Integendeel. Ze hebben alles gegeven wat ze konden. En meer. Ze hebben zelfs twee mensen ontzettend gelukkig kunnen maken. Door te zijn wie ze zijn.

Bedankt.

IMG_4814

 

XOXO

Lies

|| En Route ||

En route. Allez en route. Zo riep het leven. Het leven bezorgde me een week geleden een nieuwe route, een eigen pad dat bewandeld mocht worden. Afgelopen woensdag kwamen mijn resultaten namelijk online, een spannend moment. Gelukkig voor alles met glans geslaagd. Mijn diploma is binnen. Mijn studies ergotherapie zitten erop. Afgestudeerd. Een enkeling geloofde, de meesten dachten zot.

Hoofd in de wolken. Voeten op de grond. Desondanks ik pas woensdag officieel afstudeerde, ben ik al een week aan het werk. Met hart en ziel. Complimenten verkrijgend. Van het personeel. Van de cliënten. Van de vrijwilligers. Euforie overheerst. Creativiteit heeft me in zijn macht. Van het uitwerken van een kunstproject tot het stimuleren van autonomie bij de cliënten. Een gevarieerd aanbod. Ik ben gelukkig. Gelukkig met deze nieuwe wending in mijn leven.

Mijn ouders zijn trots. Trots op het feit dat ik moeiteloos afstudeerde na een foutloos parcours, op het feit dat ik een uitdagende job in de schoot geworpen kreeg, op het feit dat ik niet meer hoef te zoeken om mezelf te vinden. Ik vond mezelf. Na al die jaren. Ik blikte terug op een jaar geleden. Over hoe ik wenste om net zoals een steen te zijn, het bruisende water langs me heen stromend in plaats van over me. Over hoe het verleden met mijn toekomst worstelde terwijl ik er tussenin zat. Over hoe ik ergens tussen vallen en opstaan zwalkte. Over hoe een kille leegte als lekkende olie mijn gedachten bekruipte. Over hoe ik vaak het goud in mijn handen kreeg terwijl ik mezelf te min vond. Over hoe ik steevast hoopte dat de toekomst ooit eens naar mij toe zou komen. Over hoe een voorgehouden nieuw hoofdstuk slechts een extra alinea bleek te zijn…

De terugblik. Het deed me achterom kijken. Het liet mijn vooruitgang zien. Een vooruitgang waarvan ik nooit had durven dromen. Ik, Lies. Jarenlang geknokt om te staan waar ik nu sta. Een nieuw hoofdstuk. Het diende gevierd te worden. Mijn ouders schaften om die reden tickets aan voor een concert van Tourist LeMC, de artiest van het volk, samen met de Legionairs. My all-time-favourites. Afgelopen vrijdag werden dan ook zoals gewoonlijk liedjes gezongen en gespeeld die harten beroerden. Teksten met woorden die voelen, die woelen tussen tal van emoties. De stadstroubadour bracht zijn verhaal, zijn boodschap van liefde. Uit het Hollywood aan de Schelde. Overduidelijk als een rasechte Antwerpenaar.

Enorm genoten van het concert. Overvloedig talent bij Tourist LeMC en de Legionairs, respect. Ik wou hen persoonlijk bedanken. Door het feit dat Wally (één van de Legionairs) me op voorhand liet weten dat ik hem achteraf hoogstwaarschijnlijk zou kunnen zien, zag ik deze mogelijkheid. Ik wachtte hoopvol af bij de artiestenuitgang. Niet Wally kwam eerst opdagen, wel Tourist zelf. Ik schrok. Hij schrok. “Jij komt helemaal van de Westkanten naar hier?” Ik stemde toe alsof het voor zich sprak. “Hoe gaat het nog met jou?” vormde de start van een gesprekje. Zelfs vader wisselde woorden met hem uit en bedankte hem meermaals waarna hij ons met een buiging in combinatie met de woorden “merci merci merci” verliet. Ongeloof teweegbrengend. Net zoals ik niet kon geloven dat ik plotseling in de ‘backstage’ (eerder: de zaal die al leeggelopen was terwijl de artiesten nog languit op het podium lagen, bekomend van de show) stond. Naast Wally.

Ik zou zoveel willen zeggen. Ik zou zoveel willen neerschrijven. Over hoe gelukkig ik was, ben, word. Maar woorden worden niet makkelijk verkregen. Er ontsnapt nauwelijks nog iets door mijn pen. Hoe dan ook: bedankt Tourist LeMC, Wally, Mitya, Frederik, Klaas en Ralph. Bedankt. (Eveneens een big shout-out naar mijn ouders om me een onvergetelijke avond te bezorgen)

IMG_4696

(Mijn wallen na een drukke werkweek waren ook van de partij. Mijn excuses.)

XOXO

Lies

|| Breughelkermis ||

Duizenden mensen wisten afgelopen zondag de hitte te trotseren en trokken massaal naar de jaarlijkse Breughelkermis te Rekkem. Naast de tal van activiteiten uit de goeie oude tijd, stond eveneens een optreden van de Ketnetband op het drukke programma. Dit verklaart meteen de reden van mijn uitstapje richting de deelgemeente van Menen. Samen met een vriendin, Roosmarijn. Een vriendin met een hart van goud.

Het startschot werd gegeven, het klonk ons zowel letterlijk als figuurlijk meteen als muziek in de oren. We besloten resoluut om te genieten. Niet met mate. Maar met volle teugen. Nog voor Sien goed en wel het podium beklommen had, zwaaide ze met een uitbundig enthousiasme onze richting uit. Geluk nam de bovenhand. We gingen volledig uit ons dak. Van de populairste zomerhits tot de meest swingende muziek. Tot plots,…

Plots besloot de Ketnetband om, zoals gewoonlijk, een interactieve wedstrijd met het massaal aanwezige publiek te spelen. Hierbij diende er ook een chinese vrijwilliger aangeduid te worden, wat steevast altijd een willekeurig kindje achterin het publiek is. Wij, vooraan vertoevend, keken dan ook vastberaden met enige nieuwsgierigheid achterom nadat Sien de persoon beschreef. “De persoon met het topje. Ja, jij daar!”. Niemand leek te reageren. Logisch. Iedereen voelde zich wel een beetje aangesproken. Door de gloeiende zonnestralen leken topjes de afgesproken dresscode te zijn.

Een verduidelijking drong zich op. “Ik heb een vermoeden dat de persoon Lies noemt!”. Ik wierp mijn blik in één oogwenk op Sien. Het oogcontact en haar sneaky glimlach leidden tot een ongeloofwaardige conclusie. Ik kreeg een visnet in mijn handen geduwd en diende me te verplaatsen. Door het publiek, dat met me met verbaasde ogen aankeek. Ik werd voor schut gezet, met een visnet. Sien had er duidelijk veel plezier in. Net zoals mijn ouders, de toeschouwers van dienst. Het drong nauwelijks tot me door, desondanks steeds de woorden “Allez, Sien, jongeuh!” herhalend. Daar stond ik dan. Stiekem wel genietend van het moment.

19340134_10211693806095070_2013745852_o

Na afloop van het concert maakte de Ketnetband nog eventjes tijd. We stonden ze immers met een groepje een beetje verderop op te wachten. Aangezien niemand van de groep aanstalte maakte om een praatje te slaan met hen, besloot ik ook af te wachten. Sien stond zelfs net te ver om iets te zeggen. Gelukkig besloot ze al snel om het ijs te breken met “Ik ga eventjes naar Lies hé!”. Het besloot de start te worden van een gesprekje. Over de meest willekeurige zaken. Zoals gewoonlijk. Over het leven, over de toekomst, over komende optredens, over alpaca’s,… maar eveneens over de tekening.

IMG_4147

Ik toonde haar mijn meest recente exemplaar (Sien is namelijk al meermaals op mijn papier verschenen). Haar verbaasde, maar zeer enthousiaste reactie, blies me omver. Ze grabbelde haar gsm dichterbij en nam een foto. Sien weet me keer op keer te vangen met haar oprechte woorden. Ze grijpt me met haar lach, maakt me gelukkig. Geluk in kleine dingen. Een blik, een lach, een woord. Dat is hoe gelukkig zijn, hoort te zijn.

PicMonkey Collage1

Gelukkig zijn door oprecht geluk. Geluk die enkele mensen van me af probeerden te pakken. Door uitspraken die ik niet meer zal herhalen. Het komt er op neer dat ze het kinderachtig vinden én dat ik met mijn lengte niet in een publiek hoor te staan. Maar daar lap ik mooi mijn laars aan. Ik doe dingen die bij mij horen, niet om er bij te horen.

PicMonkey Collage

XOXO

Lies

(Trouwens: vandaag zag ik Sara terug. De persoon waarover ik een tijdje geleden een blogpost plaatste. Mijn geluk piekt door het plafond.)

 

|| Kort maar krachtig ||

Kort maar krachtig. Of net niet. Sien kort maar krachtig bedanken lijkt een mission impossible. Toch in real life. Gelukkig is spreken zilver, schrijven goud. De belangrijkste woorden, zijn dan ook de woorden die niet uitgesproken durven worden. Vandaar dat ik Sien via deze weg wil bedanken voor alles. Sinds enkele weken gaat namelijk alles beter, gaat alles nu goed. Ik kan stralen, ik kan geloven. Ik probeer het masker weg te gooien, gelovend dat het het beste is om zonder te leven. Dromen achterna jagen. Vrolijk leven. In vreugde.

Vaak weet niemand de reden van deze vreugde, weet niemand waarom ik zo blij ben. Vaak weet niemand waarom ik nu zo optimistisch denk, waarom ik zoveel geluk ken. Vaak weet niemand waarom mijn dag gemaakt is, wie één van de redenen is van mijn lach. Vaak weet niemand wat er gebeurde, weet niemand dat ik Sien zag. Telkens als ik haar zie of hoor, ben ik blij. Mensen noemen het blij om niks, ik noem het blij om alles.

Al sinds 2012 laat Sien me al dan niet onbewust inzien dat als het even niet loopt, je het moet laten varen. Dat wat je niet klein krijgt, je sterk maakt. Dat het leven net zoals fotograferen is, de negatieven gebruikend om het positieve te ontwikkelen. Dat als iets niet lukt je niet gefaald hebt, maar geleerd. Dat moed betekent om angst te voelen en toch je hart te volgen. Dat je tegenwoordig zoveel kan worden, waardoor het beter is om te blijven wie je bent. Dat je moet durven laten zien wie je bent. Dat het leven te kort is om iets anders te zijn dan gelukkig.

Geluk is namelijk een seconde die eeuwigheid wil zijn, het is de traagheid van deze eeuwigheid aanvaarden. De dag dat Sien voor het eerst op het scherm verscheen lijkt dan wel misschien al een eeuwigheid geleden, toch herinner ik me het nog als de dag van gisteren. Ik, de persoon die zelden tot zelfs nooit naar televisie keek, botste uit het niets onverwacht op de persoon die bij nader inzien veel gemeenschappelijke interesses vertoonde. Van de onvoorwaardelijke liefde voor kroketjes tot het hart voor folk én viool. Om nog maar te zwijgen over mijn enthousiasme toen ik ontdekte dat Sien eveneens de muziek van Eefje De Visser weet te appreciëren. Zeldzaam. Toen. In België.

In 2013 kwam ik haar toevallig tegen. Ik durfde haar in eerste instantie niet aanspreken. Ik piekerde. Dit terwijl piekeren net als schommelen is, ik was wel bezig maar kwam niet van mijn plaats. Tegen gevoelens in, uiteindelijk toch maar toenadering gezocht. Tegen mijn zin. Maar onverwacht, verrassend goed. Niet gehoopt. Blij en verbaasd deden mijn hart overlopen. Dit had ik nooit durven dromen. Het werd de start van een uniek avontuur. Een avontuur waarbij Sien me blijft verbazen. De verwondering die zonder denken is. Telkens opnieuw terugkerend. Geen tussenpozen.

Ze zag me op mijn dieptepunten waarbij ik toch een tussenpauze inlaste. Het gevoel dat ik haar wegjaagde, terwijl dichtbij was wat ik wou. Sinds dit jaar zijn dit enkel nog hoogtepunten. Ik had dan ook nooit durven dromen dat overwinnen mogelijk was, dat losbreken om de hoek lag. Het besef van dit geluk, is het besef van het leven. Onder andere mede dankzij Sien ben ik zeeën verder gekomen dan de dromen die hun veilige haven nooit uit mochten komen. Net daarom ben ik haar zo dankbaar. Dankbaarheid. Vreugde overstelpt. Blijheid viert de boventoon. Het doet mijn hart opspringen. Diep vanbinnen.

Diep vanbinnen besef ik dat het me op verschillende vlakken veranderd heeft. Om maar een voorbeeld te geven: wanneer ik haar vroeger een bericht wou sturen, deed ik daar uren over. Het resulteerde steevast in een plechtig bericht. Beginnend bij een aanspreking, afrondend met de nodige formaliteit. Nu is het anders. Ik durf al eens een losser-overkomend-bericht te sturen. Mits de nodige insiders uiteraard (al kunnen mijn subtiele mopjes in de verste verte nog niet tippen aan de droge humor van Sien). Over berichten gesproken: onlangs liet ze me weten dat ik goed schrijf, dat bericht maakte me zo blij. Onbeschrijfelijk gevoel. Altijd opnieuw. Wellicht vergeet ze de vriendelijke woorden die ze ooit gezegd of geschreven heeft, maar ik onthoud ze een leven lang.

Als ik er nu eenmaal bij stilsta, is er oneindig veel waarvoor ik haar dankbaar ben. Zijn er oneindig veel redenen waarom ik trots ben op haar. Desondanks is er maar één ding waar ik schrik voor heb: de dag dat haar Ketnet-hoofdstuk erop zit. Het merendeel van de keren dat ik Sien zie, is de link met Ketnet namelijk niet weg te denken. Ik houd mijn hart vast. Zal ik haar dan nog kunnen blijven zien? Zal de kleine kans op het vervullen van die ene check (check 71) op de bucketlist dan volledig verdwijnen als sneeuw bij plotse dooi? Zal ik dan nog iets van haar horen?,… Onbeantwoorde vragen. Het zal zichzelf wel uitwijzen in de toekomst.

Eén iets is zeker: morgen (ofja, vandaag) zie ik haar terug. Totally ready to rumble. Hopend dat er eventjes tijd zal zijn voor een praatje. Een foto kan me eigenlijk gestolen worden. Mijn liefde voor woorden is groter dan wat dan ook. Vandaar dat ik uiteraard wil afsluiten met nog wat woorden voor ‘the master of my universe’: blijf jezelf, voor altijd. Je bent zo goed bezig, Sippie.

IMG_4121

Sien tekenen #dakanik

XOXO

Lies

|| Voorwerpen die mijn leven typeren ||

Onlangs las ik in een oud artikel volgende zinnen: “Stel je moet bij een persoon komen, en die wil weten hoe jouw leven is. Hiervoor moet je drie voorwerpen meenemen die jouw leven typeren. Dingen die je boeien, inspireren en fascineren. Wat zou je meenemen en waarom?”. Zelfreflectie. Het resulteerde in enkele schijnbare willekeurige voorwerpen die de drager zijn van herinneringen.

  • Notitieboekjes

Een notitieboekje. Ik heb het altijd en overal bij me. Voor het geval er inspiratie zou komen (ik schrijf dan ook werkelijk overal: in een bar, op de trein, aan het perron, in bed, op het strand, in een theaterzaal,…). Inspiratie, misschien is dat plezier in het schrijven, is voor mij persoonlijk niet iets dat voorafgaat aan het schrijven. Ik schrijf zonder er echt bij na te denken. Niemand zal ooit begrijpen dat ik zelfs aan het schrijven ben als ik uit het raam zit te staren. Het is als autorijden in de nacht, ik zie niet verder dan de koplampen reiken. Maar op die manier kan ik toch de hele reis maken. Ik voer de pen om gedachten op te schrijven. Dat bespaart me soms de moeite om iemand anders ermee lastig te vallen. Of is schrijf uit zelfbevestiging terwijl lezen gezien wordt als zelfverloochening. Daarnaast schrijf ik omdat ik vaak niet weet wat ik denk totdat ik lees wat ik wil zeggen. Alles wat geschreven klinkt, herschrijf ik. Overlees ik. Deze laatste stap onthult onzin en overtolligheid. Mijn schrijfkriebels startten op zesjarige leeftijd. Ik schreef gedichten, proza, poëzie, fictieverhalen, limericks,… Boeken vol. 90% van deze schrijfsels bevindt zich nu ergens in een stoffige doos op zolder. Enkel de notitieboekjes van de afgelopen twee jaar liggen nog binnen handbereik.

IMG_4072

  • Accessoires

Geen look is compleet zonder de perfecte accessoires. Vanzelfsprekend wil ik op alle momenten stunning voor de dag komen. Het vergt op zich alleen wat creativiteit, voorbereiding én accessoires. De focus ligt op de combinatie van deze drie factoren, met vooral oog voor het belang van accessoires. Ze zijn de perfecte aanvulling op een outfit en kunnen in een handomdraai eenzelfde outfit een compleet andere uitstraling bieden. De creativiteit in mij doet me verder kijken dan een handtas of een ketting. Geen met-de-stroom-mee-accessoires voor mij. Ik gebruik het steevast om mijn persoonlijke stijl te definiëren. Zelfexpressie aanmoedigend zonder mijn hele gedurfde en excentrieke outfits te hullen. Om verveling te voorkomen, bezit ik een grandioze accessoire-voorraad. Van subtiele sieraden tot eyecatchers met een WOW-effect. Kort samengevat: hoedjes, retro rugzakken, chokers, enkelbandjes, oorringen, armbandjes, haaraccessoires,… in overvloed. Om nog maar te zwijgen over mijn nieuwste aanwinst: een vintage polshorloge. Totally in love. Eén nadeel: plaatsgebrek. Gelukkig wist mijn creativiteit hier raad me. Een meetlat, potlood, houten latjes, zaag, schuurpapier, houtlijm, likje verf, boormachine en fietsspaken. Meer was er niet nodig om een oorbellenrekje te maken. DIY for the win.

FullSizeRender

  • Tekenmateriaal

Tekenen is mijn grootste passie die me veel voldoening en waardering schenkt. Ik heb er geen speciale aanleg voor maar oefening baart kunst. Iedereen kan namelijk tekenen, ook degene die roept dit niet te kunnen. Het is duidelijk puur een kwestie van goed leren kijken. Observeren. Analyseren. In mijn kinderjaren tekende ik vooral strips. Eigen ontworpen figuurtjes die in een dromerige wereld terecht kwamen. Mijn fantasie sloeg op hol. Daarna begon ik met andere materialen te werken: houtskool, chinese inkt, pandakrijt, olieverf, aquarelverf, aquarelpotloden,… Doorheen de jaren heb ik zo goed als alles een kans gegeven. Het evolueerde tot een eigen stijl. Een eigen voorkeur. Een voorkeur voor grafietpotloden. Alle nummers heb ik in mijn bezit. In tegenstelling tot de zovele toebehoren. Toch wordt mijn aangelegd lijstje in ‘Lucas Creativ’ aanzienlijk korter. Leve de geschenk-traditie met Nieuwjaar. Trouwens: mijn studiestekje werd gisteren omgetoverd tot een heus creatief plekje. Happy as a hippo.

IMG_4101

XOXO

Lies