|| Breughelkermis ||

Duizenden mensen wisten afgelopen zondag de hitte te trotseren en trokken massaal naar de jaarlijkse Breughelkermis te Rekkem. Naast de tal van activiteiten uit de goeie oude tijd, stond eveneens een optreden van de Ketnetband op het drukke programma. Dit verklaart meteen de reden van mijn uitstapje richting de deelgemeente van Menen. Samen met een vriendin, Roosmarijn. Een vriendin met een hart van goud.

Het startschot werd gegeven, het klonk ons zowel letterlijk als figuurlijk meteen als muziek in de oren. We besloten resoluut om te genieten. Niet met mate. Maar met volle teugen. Nog voor Sien goed en wel het podium beklommen had, zwaaide ze met een uitbundig enthousiasme onze richting uit. Geluk nam de bovenhand. We gingen volledig uit ons dak. Van de populairste zomerhits tot de meest swingende muziek. Tot plots,…

Plots besloot de Ketnetband om, zoals gewoonlijk, een interactieve wedstrijd met het massaal aanwezige publiek te spelen. Hierbij diende er ook een chinese vrijwilliger aangeduid te worden, wat steevast altijd een willekeurig kindje achterin het publiek is. Wij, vooraan vertoevend, keken dan ook vastberaden met enige nieuwsgierigheid achterom nadat Sien de persoon beschreef. “De persoon met het topje. Ja, jij daar!”. Niemand leek te reageren. Logisch. Iedereen voelde zich wel een beetje aangesproken. Door de gloeiende zonnestralen leken topjes de afgesproken dresscode te zijn.

Een verduidelijking drong zich op. “Ik heb een vermoeden dat de persoon Lies noemt!”. Ik wierp mijn blik in één oogwenk op Sien. Het oogcontact en haar sneaky glimlach leidden tot een ongeloofwaardige conclusie. Ik kreeg een visnet in mijn handen geduwd en diende me te verplaatsen. Door het publiek, dat met me met verbaasde ogen aankeek. Ik werd voor schut gezet, met een visnet. Sien had er duidelijk veel plezier in. Net zoals mijn ouders, de toeschouwers van dienst. Het drong nauwelijks tot me door, desondanks steeds de woorden “Allez, Sien, jongeuh!” herhalend. Daar stond ik dan. Stiekem wel genietend van het moment.

19340134_10211693806095070_2013745852_o

Na afloop van het concert maakte de Ketnetband nog eventjes tijd. We stonden ze immers met een groepje een beetje verderop op te wachten. Aangezien niemand van de groep aanstalte maakte om een praatje te slaan met hen, besloot ik ook af te wachten. Sien stond zelfs net te ver om iets te zeggen. Gelukkig besloot ze al snel om het ijs te breken met “Ik ga eventjes naar Lies hé!”. Het besloot de start te worden van een gesprekje. Over de meest willekeurige zaken. Zoals gewoonlijk. Over het leven, over de toekomst, over komende optredens, over alpaca’s,… maar eveneens over de tekening.

IMG_4147

Ik toonde haar mijn meest recente exemplaar (Sien is namelijk al meermaals op mijn papier verschenen). Haar verbaasde, maar zeer enthousiaste reactie, blies me omver. Ze grabbelde haar gsm dichterbij en nam een foto. Sien weet me keer op keer te vangen met haar oprechte woorden. Ze grijpt me met haar lach, maakt me gelukkig. Geluk in kleine dingen. Een blik, een lach, een woord. Dat is hoe gelukkig zijn, hoort te zijn.

PicMonkey Collage1

Gelukkig zijn door oprecht geluk. Geluk die enkele mensen van me af probeerden te pakken. Door uitspraken die ik niet meer zal herhalen. Het komt er op neer dat ze het kinderachtig vinden én dat ik met mijn lengte niet in een publiek hoor te staan. Maar daar lap ik mooi mijn laars aan. Ik doe dingen die bij mij horen, niet om er bij te horen.

PicMonkey Collage

XOXO

Lies

(Trouwens: vandaag zag ik Sara terug. De persoon waarover ik een tijdje geleden een blogpost plaatste. Mijn geluk piekt door het plafond.)

 

|| Kort maar krachtig ||

Kort maar krachtig. Of net niet. Sien kort maar krachtig bedanken lijkt een mission impossible. Toch in real life. Gelukkig is spreken zilver, schrijven goud. De belangrijkste woorden, zijn dan ook de woorden die niet uitgesproken durven worden. Vandaar dat ik Sien via deze weg wil bedanken voor alles. Sinds enkele weken gaat namelijk alles beter, gaat alles nu goed. Ik kan stralen, ik kan geloven. Ik probeer het masker weg te gooien, gelovend dat het het beste is om zonder te leven. Dromen achterna jagen. Vrolijk leven. In vreugde.

Vaak weet niemand de reden van deze vreugde, weet niemand waarom ik zo blij ben. Vaak weet niemand waarom ik nu zo optimistisch denk, waarom ik zoveel geluk ken. Vaak weet niemand waarom mijn dag gemaakt is, wie één van de redenen is van mijn lach. Vaak weet niemand wat er gebeurde, weet niemand dat ik Sien zag. Telkens als ik haar zie of hoor, ben ik blij. Mensen noemen het blij om niks, ik noem het blij om alles.

Al sinds 2012 laat Sien me al dan niet onbewust inzien dat als het even niet loopt, je het moet laten varen. Dat wat je niet klein krijgt, je sterk maakt. Dat het leven net zoals fotograferen is, de negatieven gebruikend om het positieve te ontwikkelen. Dat als iets niet lukt je niet gefaald hebt, maar geleerd. Dat moed betekent om angst te voelen en toch je hart te volgen. Dat je tegenwoordig zoveel kan worden, waardoor het beter is om te blijven wie je bent. Dat je moet durven laten zien wie je bent. Dat het leven te kort is om iets anders te zijn dan gelukkig.

Geluk is namelijk een seconde die eeuwigheid wil zijn, het is de traagheid van deze eeuwigheid aanvaarden. De dag dat Sien voor het eerst op het scherm verscheen lijkt dan wel misschien al een eeuwigheid geleden, toch herinner ik me het nog als de dag van gisteren. Ik, de persoon die zelden tot zelfs nooit naar televisie keek, botste uit het niets onverwacht op de persoon die bij nader inzien veel gemeenschappelijke interesses vertoonde. Van de onvoorwaardelijke liefde voor kroketjes tot het hart voor folk én viool. Om nog maar te zwijgen over mijn enthousiasme toen ik ontdekte dat Sien eveneens de muziek van Eefje De Visser weet te appreciëren. Zeldzaam. Toen. In België.

In 2013 kwam ik haar toevallig tegen. Ik durfde haar in eerste instantie niet aanspreken. Ik piekerde. Dit terwijl piekeren net als schommelen is, ik was wel bezig maar kwam niet van mijn plaats. Tegen gevoelens in, uiteindelijk toch maar toenadering gezocht. Tegen mijn zin. Maar onverwacht, verrassend goed. Niet gehoopt. Blij en verbaasd deden mijn hart overlopen. Dit had ik nooit durven dromen. Het werd de start van een uniek avontuur. Een avontuur waarbij Sien me blijft verbazen. De verwondering die zonder denken is. Telkens opnieuw terugkerend. Geen tussenpozen.

Ze zag me op mijn dieptepunten waarbij ik toch een tussenpauze inlaste. Het gevoel dat ik haar wegjaagde, terwijl dichtbij was wat ik wou. Sinds dit jaar zijn dit enkel nog hoogtepunten. Ik had dan ook nooit durven dromen dat overwinnen mogelijk was, dat losbreken om de hoek lag. Het besef van dit geluk, is het besef van het leven. Onder andere mede dankzij Sien ben ik zeeën verder gekomen dan de dromen die hun veilige haven nooit uit mochten komen. Net daarom ben ik haar zo dankbaar. Dankbaarheid. Vreugde overstelpt. Blijheid viert de boventoon. Het doet mijn hart opspringen. Diep vanbinnen.

Diep vanbinnen besef ik dat het me op verschillende vlakken veranderd heeft. Om maar een voorbeeld te geven: wanneer ik haar vroeger een bericht wou sturen, deed ik daar uren over. Het resulteerde steevast in een plechtig bericht. Beginnend bij een aanspreking, afrondend met de nodige formaliteit. Nu is het anders. Ik durf al eens een losser-overkomend-bericht te sturen. Mits de nodige insiders uiteraard (al kunnen mijn subtiele mopjes in de verste verte nog niet tippen aan de droge humor van Sien). Over berichten gesproken: onlangs liet ze me weten dat ik goed schrijf, dat bericht maakte me zo blij. Onbeschrijfelijk gevoel. Altijd opnieuw. Wellicht vergeet ze de vriendelijke woorden die ze ooit gezegd of geschreven heeft, maar ik onthoud ze een leven lang.

Als ik er nu eenmaal bij stilsta, is er oneindig veel waarvoor ik haar dankbaar ben. Zijn er oneindig veel redenen waarom ik trots ben op haar. Desondanks is er maar één ding waar ik schrik voor heb: de dag dat haar Ketnet-hoofdstuk erop zit. Het merendeel van de keren dat ik Sien zie, is de link met Ketnet namelijk niet weg te denken. Ik houd mijn hart vast. Zal ik haar dan nog kunnen blijven zien? Zal de kleine kans op het vervullen van die ene check (check 71) op de bucketlist dan volledig verdwijnen als sneeuw bij plotse dooi? Zal ik dan nog iets van haar horen?,… Onbeantwoorde vragen. Het zal zichzelf wel uitwijzen in de toekomst.

Eén iets is zeker: morgen (ofja, vandaag) zie ik haar terug. Totally ready to rumble. Hopend dat er eventjes tijd zal zijn voor een praatje. Een foto kan me eigenlijk gestolen worden. Mijn liefde voor woorden is groter dan wat dan ook. Vandaar dat ik uiteraard wil afsluiten met nog wat woorden voor ‘the master of my universe’: blijf jezelf, voor altijd. Je bent zo goed bezig, Sippie.

IMG_4121

Sien tekenen #dakanik

XOXO

Lies

|| Voorwerpen die mijn leven typeren ||

Onlangs las ik in een oud artikel volgende zinnen: “Stel je moet bij een persoon komen, en die wil weten hoe jouw leven is. Hiervoor moet je drie voorwerpen meenemen die jouw leven typeren. Dingen die je boeien, inspireren en fascineren. Wat zou je meenemen en waarom?”. Zelfreflectie. Het resulteerde in enkele schijnbare willekeurige voorwerpen die de drager zijn van herinneringen.

  • Notitieboekjes

Een notitieboekje. Ik heb het altijd en overal bij me. Voor het geval er inspiratie zou komen (ik schrijf dan ook werkelijk overal: in een bar, op de trein, aan het perron, in bed, op het strand, in een theaterzaal,…). Inspiratie, misschien is dat plezier in het schrijven, is voor mij persoonlijk niet iets dat voorafgaat aan het schrijven. Ik schrijf zonder er echt bij na te denken. Niemand zal ooit begrijpen dat ik zelfs aan het schrijven ben als ik uit het raam zit te staren. Het is als autorijden in de nacht, ik zie niet verder dan de koplampen reiken. Maar op die manier kan ik toch de hele reis maken. Ik voer de pen om gedachten op te schrijven. Dat bespaart me soms de moeite om iemand anders ermee lastig te vallen. Of is schrijf uit zelfbevestiging terwijl lezen gezien wordt als zelfverloochening. Daarnaast schrijf ik omdat ik vaak niet weet wat ik denk totdat ik lees wat ik wil zeggen. Alles wat geschreven klinkt, herschrijf ik. Overlees ik. Deze laatste stap onthult onzin en overtolligheid. Mijn schrijfkriebels startten op zesjarige leeftijd. Ik schreef gedichten, proza, poëzie, fictieverhalen, limericks,… Boeken vol. 90% van deze schrijfsels bevindt zich nu ergens in een stoffige doos op zolder. Enkel de notitieboekjes van de afgelopen twee jaar liggen nog binnen handbereik.

IMG_4072

  • Accessoires

Geen look is compleet zonder de perfecte accessoires. Vanzelfsprekend wil ik op alle momenten stunning voor de dag komen. Het vergt op zich alleen wat creativiteit, voorbereiding én accessoires. De focus ligt op de combinatie van deze drie factoren, met vooral oog voor het belang van accessoires. Ze zijn de perfecte aanvulling op een outfit en kunnen in een handomdraai eenzelfde outfit een compleet andere uitstraling bieden. De creativiteit in mij doet me verder kijken dan een handtas of een ketting. Geen met-de-stroom-mee-accessoires voor mij. Ik gebruik het steevast om mijn persoonlijke stijl te definiëren. Zelfexpressie aanmoedigend zonder mijn hele gedurfde en excentrieke outfits te hullen. Om verveling te voorkomen, bezit ik een grandioze accessoire-voorraad. Van subtiele sieraden tot eyecatchers met een WOW-effect. Kort samengevat: hoedjes, retro rugzakken, chokers, enkelbandjes, oorringen, armbandjes, haaraccessoires,… in overvloed. Om nog maar te zwijgen over mijn nieuwste aanwinst: een vintage polshorloge. Totally in love. Eén nadeel: plaatsgebrek. Gelukkig wist mijn creativiteit hier raad me. Een meetlat, potlood, houten latjes, zaag, schuurpapier, houtlijm, likje verf, boormachine en fietsspaken. Meer was er niet nodig om een oorbellenrekje te maken. DIY for the win.

FullSizeRender

  • Tekenmateriaal

Tekenen is mijn grootste passie die me veel voldoening en waardering schenkt. Ik heb er geen speciale aanleg voor maar oefening baart kunst. Iedereen kan namelijk tekenen, ook degene die roept dit niet te kunnen. Het is duidelijk puur een kwestie van goed leren kijken. Observeren. Analyseren. In mijn kinderjaren tekende ik vooral strips. Eigen ontworpen figuurtjes die in een dromerige wereld terecht kwamen. Mijn fantasie sloeg op hol. Daarna begon ik met andere materialen te werken: houtskool, chinese inkt, pandakrijt, olieverf, aquarelverf, aquarelpotloden,… Doorheen de jaren heb ik zo goed als alles een kans gegeven. Het evolueerde tot een eigen stijl. Een eigen voorkeur. Een voorkeur voor grafietpotloden. Alle nummers heb ik in mijn bezit. In tegenstelling tot de zovele toebehoren. Toch wordt mijn aangelegd lijstje in ‘Lucas Creativ’ aanzienlijk korter. Leve de geschenk-traditie met Nieuwjaar. Trouwens: mijn studiestekje werd gisteren omgetoverd tot een heus creatief plekje. Happy as a hippo.

IMG_4101

XOXO

Lies

|| Intergalactic Love(rs) ||

7 februari 2011, de dag waarop het startschot van mijn intergalactische liefde weerklonk. De single “Delay” van deze Belgische indie-rockband wist me meteen te bekoren. Net zoals de twee daaropvolgende albums. Pareltjes. Stuk voor stuk. Mijn droom om frontzangeres Lara Chedraoui te ontmoeten, kon ik niet langer onder stoelen of banken steken. Een droom die aanvoelde als leren vliegen. Toch weer dalen. Opnieuw omhoog zien te komen om vervolgens te grijpen en het net niet te halen. Dit scheen mijn definitie van deze droom te zijn.

Maar dromen is blijven vliegen, weer beginnen bij het begin. Al deden omstandigheden, mijn onzekerheid en complex omtrent mijn lengte me keer voor keer de das om. Bijgevolg zag ik tal van “Intergalactic Lovers”-concerten aan mijn neus voorbij gaan: festival Dranouter, het voorprogramma van de Ronde Van Vlaanderen, GoneWest, Gladiolen, Leffingeleuren, handelsbeurs,… Toch bleek het de kunst te zijn om te blijven geloven in dromen. Alsof alles mogelijk was en alles binnen handbereik lag. Falen kon niet, tenzij er opgegeven werd. Ik moest veranderen om mezelf te worden. Om mezelf te blijven. Tegen de stroom ingaan bleek de enige manier te zijn om bij de bron te komen.

Mijn gedachten bewogen altijd op een tapijt van dromen, dromen die ik steevast in verhalen verwoordde. Een klein jaar geleden verspilde ik zelfs nog moeizaam mijn dag met knoeierig gekras. Een chaos van krabbels op ivoorkleurig papier. Met een pen die het verleden moest terughalen. Toch kwam ik enkele weken geleden, mede met behulp van steun van anderen en mijn verblijf in Peru, eindelijk tot het besef. Een besef bestaande uit het feit dat er slechts één weg is naar het geluk en dat is door op te houden met me zorgen te maken over dingen waar ik geen invloed op heb. Ik liet veel los, beide handen vrijmakend om de toekomst te grijpen. “I told myself to pick up the pieces and go moving on up again” want “You’ll never get high if you’re afraid to fall”.

Toen ik ruim een week geleden “Intergalactic Lovers” ontdekte in de line-up van marathonradio, twijfelde ik dan ook geen seconde. Ik moest deze kans grijpen. Een herinnering die je later wilt hebben, moet je namelijk nu maken. Doordat het meervoud van lef leven is, trok ik gisteren vastberaden alleen naar het stadhuis in Leuven. The place to be. Al snel bevond ik me in dezelfde ruimte als de band die op dat moment soundcheckte. Het was nog vroeg, er was nauwelijks iemand aanwezig waardoor ik plaats nam aan een tafel. Het ideale moment afwachtend om Lara aan te spreken. De kansen deden zich veelvuldig voor, maar ik nam ze niet. Ik durfde ze niet te nemen. Een medewerker van MNM kreeg me in het vizier en stapte op me af. Ik hoefde hem niet duidelijk te maken dat ik Lara wou zien. Hij had me door en raadde me aan om haar snel aan te spreken, aangezien er op dat moment nog niemand aanwezig was.

Hoe graag ik zijn raad wou opvolgen, ik slaagde er niet in. Met als gevolg dat het volk begon toe te stromen. Daar zat ik dan. Hopend dat het me na het concert wel zou lukken. Ik was in gedachten verzonken tot Lara terug kwam opduiken. Niets verwachtend. Vastberaden liep ze samen met de andere bandleden richting de backstage. Tenminste, dat vermoedde ik. Tot ze met een schijnbeweging uit het niets op me af stapte. Ze gaf me een knuffel en vroeg hoe het met me ging. Bij nader inzien bleken we even zenuwachtig te zijn, wat me minder zenuwachtig maakte. Wat er allemaal gezegd geweest is, weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat ik vroeg of ik haar achteraf nog eens kon zien. Ze bevestigde alsof het de meest logische vraag bleek te zijn. Ik voelde tranen van geluk opkomen, gelukkig wist mijn uiterst brede glimlach de tranen te verbergen. Niet voor lang. Haar rug was nog maar net gekeerd of daar kwam de combinatie tranen met lachen al. Ik had deze ontmoeting namelijk niet verwacht. Het geluk verraste me plotseling, ik probeerde niet na te denken, maar het gewoon vast te grijpen.

Vastgrijpen waar ik al jaren naar uitgekeken had. Ik genoot met volle teugen van het concert. Vol bewondering kijkend naar de band die mijn leven kleur schenkt. Woord voor woord de liedjes meezingend. Na al die jaren. Het is duidelijk dat wie geduld heeft, beloond wordt. Maar dat wonderen alleen overkomen bij wie er zelf naar op zoek gaat. Na afloop trok het publiek huiswaarts, terwijl ik nog eventjes naast Lara stond. Ik wou zoveel zeggen. Ik wou Lara vooral laten weten dat ik naar haar opkijk, dat ik enorm dankbaar ben, dat ze zo talentvol is. Blijkbaar zijn de woorden die ik niet durfde uit te spreken, de belangrijkste. Hoe graag ik Lara zou willen bedanken om naar me toe te komen, om me gerust te stellen, om mijn droom in vervulling te laten gaan, om het geven van de knuffels, om me na afloop nog een bericht te sturen,… maar vooral: om te zijn wie ze is. Wat een prachtige persoonlijkheid. Het maakt de muziek alleen nog maar mooier. Wauw. Wauw. WAUW. De zes uren pendelen waren het meer dan waard.

XOXO

Lies

|| My Bucketlist ||

“Je bent zo talentvol, want naast tekenen blijk je ook een gouden pen te hebben. You go girl!”, “Jo lies, effe zeggen, je schrijft goed!! Blijven gaan!!!”. Twee fracties uit berichten van Lize en Sien afgelopen weekend. Uit een totaal onverwachte hoek. Mezelf zelfs afvragend of dit al dan niet een complot zou zijn. Het oversteeg mijn onbestaande verwachtingen. Ik achtte de werkelijkheid voor onwerkelijk. Al bleek ik me bij nader inzien niet langer in het land van dromen te vertoeven, vaag of ongrijpbaar, maar in de realiteit. Een realiteit die de toverkracht van dromen bezit.

Als we dromen, betreden we een wereld die van onszelf is. Met mijn dromerige gedachten ergens anders ben ik altijd overal in diezelfde wereld. Een persoonlijke wereld waarin dromen, denken, durven, doen en doorzetten centraal staan. Het zijn vijf belangrijke componenten om dromen na te jagen. Het verwezenlijken van een droom lijkt namelijk eerst onmogelijk, vervolgens onwaarschijnlijk, maar uiteindelijk onvermijdelijk. Altijd. Altijd onvermijdelijk. Net zoals er beweerd wordt dat dromen over de toekomst onvermijdelijk altijd gevuld zijn met gadgets. Beschouw me dan maar als een uitzondering op de regel met mijn liefde voor immateriële zaken.

Een bungee jump. De wereld zien. Op eigen benen staan. We willen allemaal wel genieten van de vrijheid. Maar heb je er ooit al eens bij stilgestaan wat je ab-so-luut gedaan wilt hebben before you die? Een vraag die mij aan het denken zet, die een beeld vormt over wie ik eigenlijk echt ben, die triggert om de touwtjes in handen te nemen,… Vol overtuiging werd mijn bucketlist gevuld. Welke uitdagingen zou ik graag aannemen? Welke avonturen zou ik nog willen beleven? Welke dromen, die met 99,9 procent zekerheid bij dromen blijven zullen, vullen mijn gedachten? Welke checks kon ik al schrappen van mijn wishlist? De uitgebreide versie, bevindt zich hier . Mijn vier ultieme checks daarentegen voorzie ik maar al te graag van een woordje uitleg:

CHECK 4: Onverwachts een brief per post ontvangen

Brieven schrijven, één van mijn uit de hand gelopen hobby’s. Ik hoop dat iedereen aan wie ik ooit een brief geschreven heb plezier had in het lezen ervan, net zoals ik dat had met het schrijven. Ik hou zo veel van brieven neerpennen. Op papier. Ongelijnd maar toch zonder regels die lijken te dansen. Al zou ik de rollen graag eens omdraaien. Een brief ontvangen. Ik zou het met zo veel zorgvuldigheid koesteren.

CHECK 8: Een boek schrijven

Of eerder: een boek ‘formuleren’. Ik wantrouw namelijk elke drijfveer tot schrijven, behalve de vreugde van het formuleren. Formuleren, spelen met woorden. Deze check, die hoogstwaarschijnlijk nooit zal evolueren tot een aangevinkte check, mocht ongetwijfeld niet ontbreken op mijn bucketlist. Desondanks de voorwaarden om een boek te schrijven zo complex en meervoudig zijn, zie ik toch te midden van deze moeilijkheid de mogelijkheid.

CHECK 25: Lara Chedraoui ontmoeten

Al jarenlang koesterde ik deze wondermooie droom. Het geloof erin had ik stiekem allang weggegooid, de hoop daarentegen bleef altijd behouden. Voor wie met verstand hoopt, is zelfs het verste doel bereikbaar. Nu zaterdag is het namelijk zover. Zaterdag pendel ik maar liefst zes uren om de frontzangeres van Intergalactic Lovers éindelijk te ontmoeten. Dit is één van de grote avonturen die ik kan beleven, om het leven van mijn dromen te leven.

CHECK 71: Iets gaan drinken met Lize / Sien

Terwijl logica me van A naar B brengt, hoop ik dat mijn verbeelding me overal brengt. Zelfs naar een leuke bar, een gezellig cafeetje,… Of waar dan ook. Gewoon. Samen. In gezelschap van Lize of Sien. In principe werd bij Lize deze check al min of meer vervuld, maar het onzekere beestje waar ik intussen grotendeels komaf mee maakte stond me grandioos in de weg. Ik hoop stiekem op een nieuwe kans. Het feit dat kansen vaak maar stilletjes aan de deur kloppen, doet me goed luisteren.

IMG_8466

Afronden doe ik met een doordenkertje dat het belang van blijven ‘vechten’ voor je dromen in de verf zet: als je doet wat je deed, krijg je wat je had.

XOXO

Lies

|| Proud ||

Na de krachtige vertolking van de hoofd-en sleutelrol als Marie Boesman in de dramaserie “In Vlaamse Velden”, het botsen op de chronische shitfobie als Amber in de fictieserie “Voor wat hoort wat”, de hippe maar o zo handige “How to wear”-video’s bij Belmodo, het prachtig duet met the one and only Tom Dice, de opnames van de gloednieuwe fictiereeks “Het is Ingewikkeld” die dit najaar te zien is, haar debuut in Nederland als muze Jolanka in de film “Een echte Vermeer”,… Weet Lize opnieuw een uitdaging te strikken. Ze doet het weer.

“Lize Feryn speelt moderne slaaf in Duitse film: Subs”. Een krachtige titel van het artikel dat mijn vermoeden eergisteren meteen wist te bevestigen. Lize, de enige Belg in de Duitse productie, kreeg een nieuwe rol te pakken in een Duitse film onder leiding van regisseur Oskar Roehler. “Subs” blijkt een verfilming te zijn van het gelijknamige boek van schrijver Thor Kunkel en zou het verhaal vertellen over een rijk koppel. Een koppel dat via een zoekertje huishoudhulp tracht te vinden en daarin onomwonden stelt dat ze “slaven” wensen. Lize kruipt in de huid van Lana en biedt zich vrijwillig aan als moderne slaaf. Het vertolken van deze rol in combinatie met het spreken van Duits voorzien van een Russische tongval zorgt er ongetwijfeld voor dat Lize met glans één van de vier hoofdrollen zal vervullen.

Trotsheid overheerst. Ik ben trots op haar. Heel trots. Op haar, haar als persoon. Op wat en hoe ze doet. Maar ook gewoon, gewoon. Wat startte als een verwondering ontpopte zich in een mum van tijd tot bewondering. Ik loop heus niet sinds mensenheugenis complimentjes uit te delen, het is door toeval dat ik de schoonheid van bewondering heb ontdekt. Ruim een drie-tal jaren geleden wist Lize namelijk uit het niets mijn appreciatie te winnen en de trend blijft zich verderzetten. Logisch ook. De creatieve duizendpoot is een voorbeeld voor velen. Acteren, zingen, schilderen, tekenen, poseren, ondernemen, schrijven,… Maar vooral: down to earth blijven. Wat een persoonlijkheid.

Een persoonlijkheid die ik enorm dankbaar ben. Net zoals ik dankbaar ben voor de herinneringen. Kleine herinneringen kunnen namelijk een leven lang blijven bestaan. Het zijn dan ook de kleine dingen in het leven die groot geluk kunnen geven. Lize deed me al dan niet rechtstreeks inzien dat winnaars niet de mensen zijn die nooit falen, maar de mensen die nooit opgeven. Ze liet me inzien dat dwarsliggers de sporen recht houden, dat het niet gaat om wat ze van je afpakken maar om wat je doet met wat er over blijft, dat de beste manier om zelfvertrouwen te winnen bestaat uit het doen van dingen waar je bang voor bent.

“Ik weet dat je het kunt. Dat je sterk bent.” Ik vertrouwde haar. Dit vertrouwen was het zetten van de eerste stap zonder dat ik de hele trap al kon zien. Mijn verhaal delen, mijn kwetsbaarheid voor het eerst kunnen en mogen tonen. Het maakte van mij een sterker persoon. Ik begon te timmeren aan mijn weg, mijn lange weg. Naar het geluk, waar ik zo hard voor wou vechten. Al deed de onzekerheid in het begin me keer voor keer de das om. “Als ik naar jou kijk, zie ik niet ‘een groot meisje’, ik zie een talentvol, lief, beleefd meisje die veel minder zelfvertrouwen heeft dan dat ze zou mogen hebben.” Ik was enorm verlegen, ja. Mijn zelfvertrouwen piekte tot ver onder nul alsof het ooit boven nul kwam piepen. Ik was een twijfelaar al ben ik daar nu, vandaag de dag, niet meer zo zeker van.

Met behulp van Lize ben ik gegroeid, ben ik sinds kort écht gelukkig. Mijn leven veranderde, nam een nieuwe wending aan. Waar ik ooit over struikelde, loop ik nu over heen. Aan wat ik haar (on)bewuste hulp verdiend heb, weet ik niet. Bepaalde dingen in het leven moeten blijkbaar ervaren worden zonder deze te verklaren. Maar hé, bedankt, Lize. Bedankt om te luisteren naar verhalen, om te luisteren naar wat er niet gezegd werd. Bedankt voor al de mooie herinneringen. Ik hoop oprecht dat er nog veel mogen volgen. De vreugde om de kleine dingen, is het kleine geheim van het grote geluk.

Ook al weet ik nu dat ik sterk genoeg ben om dat geluk ook eindelijk bij mezelf te vinden, toch hoop ik oprecht dat Lize beseft dat ik zo veel aan haar heb te danken. ZIJ verdient dan ook het geluk, zij verdient iedere kans in het leven. Een talentvolle, creatieve duizendpoot met een hart van goud. We zullen in de toekomst ongetwijfeld nog veel van haar horen, beginnend bij de nieuwe film “Subs”. You go, girl.

54d6610da2c9d1b38ef2530434cb4141

XOXO

Lies

|| Klein gebaar, groot geluk ||

Een klein gebaar op het juiste moment betekent de wereld voor wie het herkent. Liefde voor de medemens leeft vaak verborgen in woorden die onbeduidend lijken, in gebaren die klein maar betekenisvol zijn. Het zijn pareltjes van geluk. Tenminste, voor wie er oog voor heeft. Sommige mensen hebben namelijk, evenals vleermuizen of uilen, betere ogen voor de duisternis dan voor het licht. En ook al besef ik dat geen mens duizend dagen achtereen gelukkig kan zijn zoals geen bloem duizend dagen achtereen kan bloeien, toch ben ik van mening dat een mens duizend dagen achtereen geluksmomenten kan ervaren. Zelfs op die ‘gewone dag’.

Een gewone dag. Vandaag de dag zou ik me zelfs bijna afvragen wat in vredesnaam een gewone dag is. Is het een dag die zonder noemenswaardige acties verloopt? Een dag waarin de telefoon niet rinkelt? Een dag dat er geen meldingen verschijnen die het oplichten van het smartphone-scherm veroorzaken? Of een dag waarin de deurbel niet gaat? Wat is een gewone dag? Eén ding weet ik zeker: zelfs op een gewone dag glipt het geluk vaak binnen door een deur waarvan je niet eens wist dat die open was. Geluk hoef je niet te zoeken. Je dient te ontdekken waarom je soms geluk tegenhoudt, waarom je geluk soms niet ziet. Het zit dan ook vaak verborgen.

Er zijn bijvoorbeeld duizenden manieren om “Ik zie je graag” te zeggen: “Laat iets weten als je thuiskomt!”, “Wees voorzichtig!”, “Heb je al gegeten?” of “Rust maar even uit!”,… Je moet gewoon goed luisteren. Luisteren, wat niet te vergelijken valt met horen, kan zoveel zeggen. De mens, vluchtig als een schaduw, zou het langzamer moeten doen. De tijd nemen. Om oprecht tussen de regels door woorden op te vangen. Het belangrijkste in communicatie is bijgevolg ongetwijfeld horen wat er niet gezegd wordt. Daadwerkelijke aandacht kenmerkt de oprechtheid.

Noem het voorbestemd of een speling van het lot, maar een tijdje geleden botste ik op een boek dat perfect binnen dit concept past. Het RAK-boek, ook wel het ‘Random Acts of Kindness’-boek genaamd. In dit boek, het liefste boek ter wereld, geeft Elise De Rijck inspiratie om met 333 kleine daden de wereld te verbeteren. In eerste instantie kwam het nogal wat naïef en zweverig over. Me verdiepen in haar wereld, deed me plotseling terugblikken naar die ene keer toen een klasgenoot stiekem post-its, voorzien van aanmoedigende boodschappen, had verstopt in mijn cursus. Of het moment waarop ik de kleine briefjes, afkomstig van vrienden, ontdekte in de kamer. Of toen iemand voorstelde om samen te pendelen waardoor we bijgevolg elkaar beter leerden kennen. Of toen een kindje in Peru me een zelfgeplukt bloemetje gaf. Of de dag waarop ik tekeningen had gekregen van familieleden. Die waren toch ook niet ‘belachelijk’ in mijn ogen. Integendeel. Ze maakten me blij.

Het RAK-boek daagde me vervolgens uit om goede daden te verrichten. Kleine dingen, die ik ook echt wou doen maar waar ik nu bewust tijd voor maak. Noem het een manier van leven. Het brengt leven in mijn leven. Ik ben enorm dankbaar voor de nieuwe wending die het leven mij heeft gegeven en ik wil daar iets voor terugdoen. Zo laat ik nu geregeld kaartjes achter bij kennissen, schenk ik wenspotjes met tal van persoonlijke boodschappen aan personen die ik lief heb, laat ik geregeld iemand voor aan de kassa, schrijf ik brieven uit dankbaarheid (dankbaarheid is namelijk de kortste weg naar geluk), start ik gesprekken met mensen die ik tot voor kort amper kende, koop ik de favoriete snacks van vrienden om dit vervolgens gezellig samen op te eten, laat ik in een tearoom weten als de bediening goed was of hou ik gewoon de deur open voor de persoon achter mij.

Ook al doe je iets voor een ander zonder er zelf voordeel uit te halen, ik kan je garanderen: wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen. Wanneer ik iets goed voor een ander doe, hoe klein dan ook, dan word ik daar zelf blij van. Enorm blij. En het mooie is, je maakt er dus ook die andere persoon gelukkig mee. Van een win-win situatie gesproken. Het is eigenlijk heel simpel om iets, zonder overige verwachtingen, voor een ander te doen. Het hoeft duidelijk maar een klein gebaar te zijn.

Vandaar mijn warme oproep om samen anderen gelukkig te maken. Het kan misschien niet de hele wereld veranderen, maar wel hun wereld. Simpelweg. Door een oprechte blik of een vrolijk gezicht. Een vriendelijk woord of een goede daad. Soms lijkt het weinig wat je biedt, maar besef dat je vaak meer geeft dan je denkt. Een paar woorden of een klein gebaar kunnen al groots uitpakken, kunnen zonder een zuchtje moeite iemand gelukkig maken. Met een lach geef je je geluk door aan een ander, je ziet iemand zweven door het schenken van een glimlach, zelfs toevallige passanten die jouw weg kruisen. Met gesproken of neergepende woorden kan je iemand zijn of haar dag maken, door de vanzelfsprekende dingen spreekbaar te maken. Met kleine daden kan je een glimlach op het gezicht toveren van anderen. Met een gesprek van mens tot mens kan je het verschil maken. Het geeft de ander een stukje waardigheid en jou een nieuwe dosis positieve energie.

Laten we van de wereld een nog mooiere plaats maken maar leg de lat voor jezelf niet te hoog. Je springt misschien hoger als je de lat lager legt. Laat je gevoel spreken, dan vormen de woorden de juiste zinnen. Laat wat komt, komen. Laat wat gaat, gaan. Laat de kans niet voorbij glippen, de kans op het bieden van een klein gebaar voor de medemens. Falen is onmogelijk. Het enige echte falen in het leven is niet trouw zijn aan de beste versie van jezelf. De beste versie van jezelf is in staat om gelukkig te zijn, om anderen gelukkig te maken. Het geluk is overkomelijk, zodra je ervoor openstaat.

Door groot geluk in een klein gebaar.

20-e1440088266606

XOXO

Lies

|| Fotoverhaal ||

Maandag 22 mei 2017

Met mooi weer is het natuurlijk veel leuker om te zonnebaden, te genieten of te barbecueën dan met de neus in de boeken te zitten. De verleiding om leuke dingen te doen, ligt continu op de loer. Ik moest mezelf in bedwang houden. Door het raam volledig te openen, liet ik de stralende zomer binnen waardoor mijn plan toch slaagde. Na het blokken beloonde ik mezelf om te genieten. In de avondzon. Met aardbeien. Overduidelijk in gezelschap van de hond. Photobombing like a boss.

IMG_3682

Dinsdag 23 mei 2017

Vandaag lukte het me niet meer om op mijn kamer te studeren. De zomerse temperaturen lokten me naar buiten. Als een ijverige student nam ik vastberaden plaats op het gras in de tuin, vergezeld van mijn boeken. In de zon probeerde ik mijn examenleerstof onder de knie te krijgen, om mijn cursussen te openen. Ik beweer niet dat het tempo even ‘hoog’ lag in vergelijking met het studeren op de kamer. Maar aangezien de druk om te studeren nog nihil aanwezig was, prefereerde ik de buitenlucht.

img_3798.jpg

Woensdag 24 mei 2017

“Ik zie goud aan de rand van de zon. Ik ben te oud om te weten waarom”. De meesten kennen deze lyrics wel. Het talent van eigen bodem, Bazart, valt namelijk niet meer onder stoelen of banken te steken. Genietend van dit uitzicht in combinatie met het luisteren naar muziek, deed me reikhalzend verlangen naar festival Dranouter waarbij deze band in de line-up te vinden is. Laat het feestweekend maar komen, mijn folk-vibes zijn er helemaal klaar voor.

img_3810.jpg

Donderdag 25 mei 2017

Verlengd weekend in combinatie met prachtig weer, dat vraagt om een uitje met de vrienden. Ik trok vandaag richting Plopsaland, richting de Ketnetbandsquad. We maakten er samen een heus feestje van. Danslustige benen, oorverdovend geroep en een uitbundig enthousiasme bleken de ultieme ingrediënten te zijn voor een geslaagde dag. De priceless reactie van Sien toen ze me in het publiek spotte tijdens het optreden, zorgde voor dat tikkeltje extra. Net zoals ze na afloop nog te vinden was om een dansje te placeren. Signature move, credits to Sien. Om nog maar te zwijgen over de vragen die Maureen, eveneens een lid van de Ketnetband, afvuurde in verband met mijn avontuur in Peru. Een “Goed hoor!” als antwoord bleek niet te volstaan.

IMG_3847

Vrijdag 26 mei 2017

7u00. De wekker liep af, ditmaal zonder enige tegenstribbeling, zonder een diepe zucht te slaken. Het was tijd om naar Nederland te ‘reizen’, tijd om te genieten maar uiteraard ook tijd om te shoppen. Mijn voornemen om thuis te komen met kleren, schoenen en accessoires ging de mist in aangezien de hedendaagse mode niet in mijn smaak blijkt te vallen. Met lege handen huiswaarts keren, vond ik maar niks. Vandaar mijn enige, wel zeer toeristische, aankoop: kaas. Rasechte Nederlandse kaas. Mijn buit was binnen terwijl het mooi weer buiten stand hield. Genieten geblazen.

img_3848.jpg

XOXO

Lies

|| Klein Geluk ||

Klein geluk, maakt gelukkig. De stelling waaruit blijkt dat wie oog heeft voor klein geluk over het algemeen gelukkiger en meer tevreden is dan andere mensen, weerleg ik dan ook niet. Helemaal niet zelfs. Geluk voelt voor mij aan als een situatie waarin ik tevreden ben met hoe het op dat moment is. Klein geluk is daar een onderdeel van. Het lijkt meer iets te zijn dat je niet verwacht, maar je uit het niets overkomt, je uit het niets ervaart. Zonder trigger. Dagelijks komen deze gelukzalige momentjes, hoe miniem deze ook mogen zijn, aan bod. Al heeft niet iedereen daar echter evenveel oog voor.

Sommige dagen zijn beter dan andere dagen. En een enkele keer lijkt de gehele dag niet mee te zitten. Alles lijkt in een schaduw te vallen. Maar als je zon zoekt, kan je deze ook vinden. Vinden in het klein geluk. Elke dag heeft namelijk wel iets om dankbaar voor te zijn, om van te genieten. Vandaar dat ik onlangs besloot om elke dag even stil te staan bij het geluk dat ik gevonden heb of ben tegengekomen. Het leven gaat soms aan het tempo van een hogesnelheidstrein waardoor je soms minder ziet, dan dat er werkelijk op jouw spoor te vinden is.

Ik liet me inspireren door het “365 dagen project” van Romy. Ik ontdekte haar project op het wereldwijde web. Haar missie bestond uit het koesteren van geluksmomenten. Ook op die momenten, waarop ze wat minder blij was. Gewoon. Omdat er zoveel geluksmomenten zijn. Haar doel dat ze voor ogen had, slaagde. Door iedere dag een foto te maken keek ze met andere ogen om haar heen en leerde ze genieten van al die kleine mooie momenten. Ik werd geïnspireerd. Al gaf ik een andere touch aan het concept, een andere klemtoon ter personalisering. Naast het nemen van foto’s, besloot ik namelijk om de geluksmomenten neer te pennen. What did you expect?

Door ’s avonds mijn little-happiness-momentjes neer te schrijven en terug te blikken op de leuke dingen die al dan niet totaal onverwacht gebeurd zijn, heb ik ondertussen al geleerd om ook tijdens de dag soms “wauw” te denken. Ik herken geluk. Ik waardeer geluk. Ik word vanzelf blij. Enkele geluksmomenten wil ik dan ook met een grote glimlach delen. Want hé, laat horen waar je blij van wordt. Schrijf het op. Lees het nog eens terug op dagen dat het wat tegenzit. Deel het met mensen om je heen. Geluk delen, vermenigvuldigd geluk. Bij deze, maak kennis met enkele, ‘kleine’ gelukjes:

  • De allerlaatste les ooit. Afgelopen vrijdag vond mijn allerlaatste les ooit plaats. Het einde van mijn studies is in zicht, ik kan de eindmeet in de verte al aanschouwen. Nooit nog een wekker moeten zetten voor een lesdag, hemels.
  • Het weer. De lentebriesjes maken langzaam maar zeker plaats voor de stralende zomer. De aangename temperaturen en het zonlicht dat je door de zon opvangt maken je ongetwijfeld ook gelukkig. Dit is genieten geblazen.
  • Pendelen. Ook al heb ik terug een goede band met mijn trouwe vierwieler, pendelen met de trein kan me nog steeds tot rust brengen. Muziek in de oren, starend door het raam of verdiepend in een boek. Ik neem er maar al te graag kiekjes van. Kiekjes die ik deel op social media (geluk delen, weet je wel). Wanneer de schrijfster van het boek dat ik op dit moment verslind dan nog eens totaal onverwacht reageert op je post, dan wordt dit geluk alleen nog maar verdubbeld.
  • Plannen. De mensen die ik leerde kennen in Peru, mis ik enorm. Aangezien het merendeel van de studenten en vrijwilligers intussen eveneens terug in het land is, maakt dit het gemakkelijker om eens af te spreken. Hier kijk ik zo naar uit. Ook Nienke, iemand die op het project in Peru werkt, keert hoogstwaarschijnlijk in augustus voor enkele weken terug naar haar thuishaven: Nederland. Doordat we elkaar nog bijna dagdagelijks horen, is het plan er om eens af te spreken. Bezoekje aan de Efteling, kroket uit de muur halen, kibbeling eten,… Geen idee wat het zal worden.
  • Ergotherapeut (en eveneens familie) Sara. In de vorige blogpost had ik het over mijn dankbaarheid voor Sara, de persoon waarvoor ik enorm veel bewondering heb. Met veel vreugde kan ik het blij-makend nieuws meedelen dat ik haar op 20 juni 2017 na meer dan acht jaar terug zal zien. Spannend. Geen idee hoe ik moet ik reageren als ik haar terug zal zien. Het is namelijk al zo lang geleden.
  • Babysitten. Gisteren (en deze nacht) mocht ik babysitten op het zoontje van de dochter van de nicht van mijn vader. Kortweg: het zoontje van mijn achter-achternicht, Eveline. Al van kinds af aan had ik een goede band met haar. Vandaar dat ze me gisteren de kans in combinatie met het vertrouwen schonk om van ’s avonds tot in de vroege uurtjes op haar vijf-maanden-oud zoontje te letten. Overspoeld met dankbaarheid en complimentjes achteraf. Het maakte me gelukkig. Dit gevoel werd alleen nog maar versterkt wanneer een andere nicht me wist te vertellen dat ik zo goed met kinderen kan werken, en dat ik dit vertrouwen verdien.

Dan heb ik nog het geluk bij het eten van de eerste aardbeien van het seizoen niet vermeld, zwijg ik nog over het krijgen en geven van complimentjes, of de glimlach naar en van onbekende mensen die mijn dag steeds dat tikkeltje bijzonder maken. Er zijn duidelijk geen bijzondere grootse momenten nodig om gelukkig te zijn. Maar wel momenten die ervaren worden als geluk. Geluk zit in kleine dingen.

XOXO

Lies

|| Ergogogo ||

In 2014 startte ik mijn opleiding “ergotherapie” na jarenlang vastberaden uitgekeken te hebben naar deze nieuwe wending in mijn leven. Ook al was het diehard bikkelen geblazen, ik geloofde er steevast in dat hard werken steeds beloond zou worden. Het doel dat ik in 2014 voor ogen had, bestaande uit het afleggen van een foutloos parcours, slaagde dan ook. Met een uiterst brede glimlach kan ik bijgevolg vandaag de dag alvast meedelen dat mijn bachelorproef, ter afronding van mijn studies, af is. Gedaan. Finito. Mission accomplished.

Wat nu? Het indienen van een bachelorproef betekent dat ik momenteel bijna afgestudeerd ben, dat er van mij verwacht wordt dat ik precies weet wat ik wil: welke job ik wil doen, hoe ik dat zal aanpakken, waar ik wil werken, of ik zal verhuizen,… De gesprekken met vrienden gaan tegenwoordig nauwelijks nog over welke taken voor school afgewerkt moeten worden, maar over welke stappen we al aan het ondernemen zijn richting de toekomst. Verder studeren, of toch maar werk zoeken. Het lijkt alsof ik na het afstuderen meteen alles voor elkaar moet hebben, terwijl het in mijn hoofd nog één grote warboel is.

Desondanks bevinden zich middenin de warboel enkele richtinggevende zekerheden. Zo wil ik bijvoorbeeld niet meer verder studeren tot groot contrast ten opzichte van het merendeel van de klas. Eveneens trek ik na mijn vakantiejobs en kleine bijverdiensten terug naar het land waarin naast rust en stilte, ook mijn dromen wonen: Peru. Geen idee voor hoelang. Ik wil de vrijheid bezitten om daar zelf te kunnen beslissen wanneer het tijd is om terug te keren. Wanneer het aanvoelt dat er andere avonturen op de loer liggen, zoals bijvoorbeeld een vaste job. Al heb ik geen idee bij welke discipline ik terecht wil komen. Ik doe alles met hart en ziel, iedere “doelgroep” (ik gebruik dit woord niet graag, het voelt aan als een term die ons eerder afscheidt dan samenbrengt) kan me bekoren. Mogelijke zorgen voor later, ik zie de twijfels als een teken dat “ergotherapie” ongetwijfeld echt iets voor mij is. Geen spijt van mijn studiekeuze. Totaal niet.

De studiekeuze heb ik stiekem, niet zo heel stiekem, volledig te danken aan Sara. Vandaar dat ik me heel eventjes tot haar wil richten. Om haar te bedanken, kwestie dat ik tot voor kort dacht dat ik dit nooit in real life zou kunnen doen. Sara en ik zijn namelijk verre familie. Gedurende mijn kinderjaren zag ik haar slechts één maal per jaar op een familiebijeenkomst, waar ik me steeds afzijdig hield. Doordat dit maar één maal per jaar plaatsvond, voelde alles en iedereen onwennig aan. Ik, als klein verlegen meisje, tussen de grote familie. Elke keer opnieuw schuilend achter de rug van moeder. Hoe hard velen hun best deden om naast het schudden van de hand, ook in interactie te treden, ik bleef stilzwijgend luisteren. Zo ving ik op dat Sara, die toen in het middelbaar vertoefde, ergotherapie zou studeren. Ze legde aan familieleden uit wat het inhield, waarom ze dit wou doen. Ik had meteen een klik met de inhoud.  Ik, het kleine verlegen meisje, wist wat ik wou doen, wist wat mijn grote droom was. Ik moest en zou dezelfde weg bewandelen als haar.

Ieder jaar opnieuw vroeg ik, gedurende de rit naar de familiebijeenkomst, mijn moeder of ze aan Sara wou vragen hoe het ging op school  (later: op het werk). Omdat ik zelf nauwelijks iets durfde vragen. Ik was enkel in staat om te luisteren naar haar antwoorden. Haar jaarlijkse antwoorden deden mijn liefde voor de studiekeuze, die voor veel leeftijdsgenoten nog een ver-van-hun-bed-show was, nog meer groeien. Keer op keer. Ik wou net zoals haar in de gezondheidssector terecht komen, net zoals haar mensen op een creatieve manier uit de nood helpen, net zoals haar inspelen op de noden en de verwachtingen van personen. Ik zal niet ontkennen dat ik Sara als mijn voorbeeld beschouwde (en uiteraard nog steeds beschouw). Er wordt beweerd dat achterom kijken zinloos is omdat alleen het nu telt, maar dit is de reden waarom ik er vaak aan terug denk. De herinnering aan de start van mijn ‘prille’ liefde met ergotherapie door Sara, de herinnering aan de familiebijeenkomsten.

Ondertussen is het, gok ik, namelijk al meer dan acht jaren geleden dat ik Sara heb gezien. Ik heb dan ook nog nauwelijks de kans gehad om haar te bedanken. Het contact via sociale media bleef namelijk beperkt, het gevoel dat onze wegen totaal gescheiden waren. Tot voor kort. Enkele maanden geleden kreeg ik onverwacht een reactie op één van mijn blogberichten. Hoe gelukkig ik toen was dat ik nog eens iets van haar hoorde, onbeschrijfelijk. “Ik ken je niet zo goed, maar ik vond je als kleine meid heel leuk” bracht me tot het spijtige besef dat we niet meer van elkaar weten hoe elkaars leven eruit ziet. Dat we niet van elkaar weten wat er van ons geworden is. Dat we niet van elkaar weten hoe we nu in het leven staan. Ik meen dan ook oprecht dat ik uitkijk naar de dag dat ik haar ooit terug zal zien. En daar geloof ik ook in, dat ik haar ooit terug zal zien. Dat ik de kans zal krijgen om haar te bedanken zonder de virtuele weg te benutten.

IMG_3508

XOXO

Lies