|| Back to reality ||

Afgelopen woensdag was het zover: het afscheid op het project, een dag die ik liever wou vermijden. Onmogelijk. Ik moest en zou het meemaken. Het moment was aangebroken. Het feit dat ik niet naar huis wou in combinatie met de gedachte dat ik bijna afscheid moest nemen van alles en iedereen zorgde ervoor dat ik op dinsdag ziek was. De koppigheid in mij deed me steevast op het project blijven. Vasthoudend aan de idee dat ik me wel weer beter zou voelen. Mooi niet. Gelukkig deed een andere student me inzien dat ik naar huis moest vertrekken. Om uit te zieken. Gelukkig luisterde ik naar haar raad want tijdens de terugrit naar het gastgezin heb ik enkele tussenstops moeten inlassen om over te geven. Gewoon. Puur van de stress. Ik wou er namelijk niet  weg. Toen niet. Nooit niet.

Een goede nachtrust deed me de volgende morgen gelukkig fris en fruitig opstaan. In de mate van het mogelijke klaargestoomd om de grote dag te doorstaan. De dag van het afscheid. Een laatste maal genietend van de busritjes, van het project, van de kindjes, van het team. Overspoeld door tekeningen en kaartjes. Al de kindjes hadden zich duidelijk op een creatieve manier uitgeleefd. Dat moest beloond worden. Vandaar dat ik voor alle kindjes een armbandje gekocht had. Iets wat blijvend is, in tegenstelling tot al het lekkers. Ik luisterde nog een laatste keer naar de woorden van de kindjes, enkelen onder hen zelfs met tranen in hun ogen. Mijn hart brak in duizend stukjes. Al deed ik al de moeite van de wereld om de stukjes bij elkaar te houden, om niet te breken in het bijzijn van de kindjes. Het lukte me. Hoe moeilijk het ook was.

Na afscheid genomen te hebben van de kindjes, was het tijd om de periode op het project in stijl af te ronden. Samen met het team. De taart in de aanslag. Met z’n allen besloten we dan ook om rond de tafel te zitten om van de taart, die net een tikkeltje groter was dan verwacht, te smullen. Ikzelf nam niet meer actief deel aan de gesprekken maar liet alle woorden binnensijpelen. In stilte genietend van de laatste minuten om daarna definitief afscheid te nemen van het voltallige team. Knuffels in overvloed. Ik werd er nog stiller van. Helemaal sprakeloos. Ik ben alles en iedereen zo dankbaar voor alle kansen. Het was de ervaring van mijn leven die ik snel opnieuw wil herbeleven.

Op donderdag, de dag van het vertrek, vond naast het inpakken van de valiezen en het gesprek met Ellen, ook het afscheid met Nienke plaats. Nog een laatste keer samen genieten op het terras. Van de zon. Van het prachtig landschap. Echt gek hoe een band zich kan opbouwen in slechts drie maanden tijd. Een nieuwe vriendschap waarvan ik hoop dat het voor eeuwig mag blijven duren. Maar daar twijfel ik eigenlijk niet aan. Afstand krijgt namelijk niets kapot. Na het afscheid was het wel degelijk tijd om te vertrekken. Er stond een lange terugrit voor de boeg, van de ene vlucht naar de andere. Om vrijdagnacht eindelijk het Belgenland te bereiken. Wallen van hier tot in Tokyo, of moet ik zeggen: Peru. Het weerzien met mijn ouders verliep zoals verwacht: “Dag Lies”… tot ik plots mijn beste vriendin uit het niets zag opduiken. Laura. Ik barstte in tranen uit en riep de luchthaven bijeen. Ik had mezelf eventjes niet meer onder controle van geluk. Ik had haar al maanden niet meer gezien.

Nu ik terug in België ben, verloopt alles terug zoals voorheen. Back to reality. Met een enorm gemis voor het project, het team, de kindjes, het leven in Peru en uiteraard ook voor het land zelf. De tranen vloeiden inmiddels al rijkelijk. Al trek ik me enorm op aan het feit dat het contact met anderen in stand gehouden wordt. Vooral met Nienke. Gelukkig bestaat er zoiets als ‘social media’: iMessage, Messenger, Instagram,… en binnenkort zelfs FaceTime (hier kijk ik zo naar uit). Op momenten zoals vandaag ben de social media enorm dankbaar, iets wat ik voor het Peruaans avontuur nooit gezegd zou hebben. Het overbrugt de afstand, het houdt de vriendschap in leven.

IMG_2774

De beste verrassing ooit in de luchthaven: Laura.

XOXO

Lies

|| Gracias Añañau ||

21 maart 2017. Morgen mijn allerlaatste dag op het onderwijsproject in San Jeronimo, Peru. Ik kan het nog steeds niet geloven. Of beter gezegd: ik wil het niet geloven. Al van kinds af aan was ik vastberaden om ooit de wijde wereld in te trekken. Om een steentje bij te dragen in een ontwikkelingsland. Als student of als vrijwilliger. “Geduld is een schone zaak”, beweert men. Maar goede dingen komen voor degene die wachten. Betere dingen komen voor degene die ervoor gaan. Ik ging ervoor. Vol overtuiging. Vastberaden. Om te doen wat ik graag doe. Het gevoel dat het in de sterren geschreven stond. Ik moest en zou deze kans met beide handen grijpen. Handen die zonder enige twijfel uit de mouwen gestoken zouden worden.

Ik kwam eveneens naar hier om mijn grenzen te verleggen. Niet één keer. Maar elke dag opnieuw als het moest. Of kon. Of wenselijk was. Om trouw te blijven aan mezelf en mijn idealen. Ik wist recht en droom, norm en alternatief, realiteit en fictie te verbinden. Als grensverlegger. Grensverleggers worden beschouwd als mensen die weten en er zich met hart en ziel voor inzetten dat er bruggen kunnen en moeten gebouwd worden. Tussen de scherpste tegenstellingen. Was het dan voorbestemd of een speling van het lot dat ik er de kans kreeg om er een verhaal te schrijven? Over het bouwen van bruggen? Tussen diversiteit? Diversiteit die in de maatschappij vaak botsingen veroorzaakt, die machtig kleurrijk vuurwerk losmaakt. Al kunnen deze wrijvingen de ruwste keien gladmaken. Een ongeluk zit namelijk in een klein hoekje, het geluk zit in al de rest.

Al dan niet bewust deed het project de wereld voor mij opengaan. Vandaar dat ik het project, het voltallige team en de talrijk aanwezige kinderen wil bedanken. Zonder hen zou ik niet zijn wie ik nu ben. Ik vond hier mezelf. Ik vond wie ik werkelijk ben. Al gaat het leven niet over jezelf vinden. Het gaat om jezelf creëren. Het verleden stap voor stap loslatend. Hier maakte ik me dan ook niet meer druk om mensen uit het verleden. Er is namelijk een reden waarom ze mijn toekomst niet gehaald hebben. Plaats vrij makend voor nieuwe mensen. Nieuwe mensen die ik eveneens dankzij het project leerde kennen. Hier was ik namelijk nooit alleen. En als ik al eens alleen was, dan was het fijn. Omdat het niet zo voelde. Ik maakte hier vorderingen op vlak van zelfvertrouwen, stond niet vaak stil bij wat andere mensen over me zouden denken. Soms moet je gewoon vergeten wat je voelt, en onthouden wat je waard bent.

Bijgevolg kan ik iedereen verzekeren: wie zich gelukkig voelt met het geluk van anderen, bezit een rijkdom zonder grenzen. En dat in een land waar rijkdom overduidelijk een totaal andere betekenis kent. Dingen waarvan ik hou geven me namelijk warmte, ook al blijven ze niet. Ze zijn een deel van mij en een stuk van mijn leven. De tijd verveelde nooit op het project, het geluk wist me niet te ontlopen. De momenten van pure vreugde. Ze zijn de betekenis van heel mijn leven. Ze zullen voor eeuwig blijven duren en me altijd raken in het hart. Ze zijn de werkelijkheid van het jarenlange verlangen. Het concrete geluk wanneer dromen en werkelijkheid elkaar vinden. En zich vermengen tot een geheel. Ik genoot ervan om de kinderen te zien spelen, alsof het voor hen een bezigheid is die men niet ernstig genoeg kan nemen. Ik genoot ervan om ieder kind serieus te nemen. Wees namelijk net zo eerlijk tegen hen, zoals ze zijn tegen jou. Ik genoot ervan om de kinderen te zien doen wat ik deed. Ze doen echter wat je doet, niet wat je zegt dat ze moeten doen. Ik genoot met volle teugen van de rijkdom. Rijkdom die zich niet uit in hoeveel ik bezit. Rijkdom is namelijk hoeveel je voor anderen kunt betekenen.

Ik zal het project missen. Een gemis dat hoogstwaarschijnlijk dikwijls de oorzaak zal zijn van verdriet. Alsof iets me ontnomen wordt. Onrechtmatig. Al blik ik met de grootste en meest oprechte glimlach terug op dit avontuur. Van de talrijke gesprekken met het team tot de onverbrekelijke band met de kindjes. Het geen wat ons allen bindt, is het geen dat bijna niemand vindt. Een overeenkomst die we allen bij ons dragen. Iedereen weet het, maar niemand stelt vragen. We zijn allen hetzelfde, allen gelijk. Liefde voor de medemens. Over de grenzen heen. We moeten het belang in gaan zien. De liefde voor anderen verbindt ons allen. Ongetwijfeld. Wederzijds respect voor het zijn wie je bent, het was mijn allergrootste wens. Een wonderlijke wens die hier in vervulling ging. Zonder zuchtje moeite, alsof het vanzelfsprekend ging.

Hoe simpel kan geluk zijn. Genietend van de spelende kinderen en de rust. Hoe mooi kan de natuur zijn, die door eenvoud onrust sust.  Zeg eens eerlijk, is het niet geweldig te lachen? Vaak zelfs zonder reden? Ik ben er zeker van, ieder moment op het project was ik tevreden. Nu is het tijd om afscheid te nemen. Al zeg ik geen vaarwel maar een tot snel. De plannen om terug te komen zijn er al. Je leeft namelijk maar één keer. Maar als je dat goed doet, is één keer genoeg. Het is nu dat ik het moet doen, nu ik jong ben. Al ben je pas oud als spijt de plek van je dromen inneemt. De kansen grijpen nu ze zich voordoen. De wereld ligt aan mijn voeten. Een ‘nieuwe’ wereld waarbij nieuwe mensen een plaats in mijn hart kregen. Bij deze: een welgemeende gigantische dankjewel aan het voltallige team, waar ik enorm veel respect voor heb. Ellen, Sadith, Myrian en Nienke mogen ongetwijfeld met de eer gaan lopen. Ook de andere studenten en vrijwilligers wil ik vermelden. Bedankt Nathalie, Sofie, Amandine, Sarah, Lotte, Annelies, Alisson, Fee, Levi, Laure en Anke. Tenslotte een enorme dankjewel aan de kinderen die me het vertrouwen schonken, die me keer op keer een glimlach op het gezicht bezorgden. It’s a kind of magic. Dankzij al deze personen leef ik. Ik besefte pas dat ik stilstond toen ik weer in beweging kwam. Het gaat jullie goed!

Bedankt, Añañau. Bedankt voor alles.

IMG_2674

XOXO

Tia Lies

|| Dag 64 ||

Dag 64, en ik voel me hier al werkelijk helemaal thuis. De straten die al hun geheimen inmiddels uit de doeken deden, de dagelijkse praatjes in de bakkerij, het interessante gesprek in de wasserette, het reilen en zeilen op het project, de tactiek om vol moed een sprankeltje warm water uit de douche te voelen lopen,… Het eigenlijke van de dingen en het leven is het geheim achter de naam gelegen. En wie begrijpt weet steeds waarom de dingen zijn zoals ze zijn. Ik weet niet of iemand ooit dit gewoon geheim en onbegrijpelijk geluk zal begrijpen. Het stoffelijke van de dingen en de kwetsbare tijd zijn verweven met eeuwigheid. Eeuwigheid die eeuwen mag blijven duren. Puur geluk. Geluk op het project, geluk gedurende de prachtige uitstappen.

Afgelopen donderdag wekte de klok ons namelijk heel vroeg in de morgen. Gepakt en gezakt, maar vooral met veel tussendoortjes, trokken we richting de Orion te Marcavalle. Daar kwam de privé taxi ons oppikken om ons de hele dag door de mooiste plekjes te loodsen. Al na een halfuur werd het muisstil in de wagen. Geen woord zeggend. Maar genietend van de prachtige natuur. Sprakeloos. De hobbelige aardeweggetjes leidden ons naar de eerste stopplaats: Chinchero. Chinchero is een klein, rustig dorpje gelegen tussen Cusco en Urubamba. Een adembenemend (letterlijk én figuurlijk, leve de hoogte van 3762m) landschap piepend tussen de ruïnes en de lokale markt. Na het prachtige domein verkend te hebben, kregen we een traditioneel theetje aangeboden in een weverij. Tussen het genot door kregen we de prangende vraag van welk dier het bot kwam. Een bot dat gebruikt werd als weefmateriaal. Ons antwoord “No sabemos, lo siento” viel duidelijk niet in de smaak waarbij we respons kregen met “El hueso proviene de los turistas que no sabian nada y no podian dar ninguna respuesta a esta pregunta!”. Vertrekken was duidelijk de boodschap.

Vervolgens trokken we eveneens naar Maras, de mooiste Peruviaanse plek naar mijn mening. Maras is gelegen in de Heilige Valei van de Inca’s. De lokale toeristische bezienswaardigheid zijn de zoutmijnen, waar zout wordt gewonnen. De uitgeputheid door het beklimmen van de bergen werd al snel vervangen door een enorm enthousiasme. Enthousiasme omdat dit een van de meest unieke ervaringen was. De trend bleef zich verderzetten, het enthousiasme bleef zich herhalen. We bezochten na Maras namelijk de cirkels van Moray, een belangrijk agrarisch laboratorium uit de tijd van de Inca’s. Dit fenomeen werd geconstrueerd met stenen in afdalende cirkels naar een vulkanische krater. In een gelijkmatige opbouw bereiken de meerdere cirkels een diepte van 150 meter. Deze constructie werd gebruikt om gewassen te laten wennen aan het nieuwe ecosysteem in de Andes. De 150m hoogte in combinatie met de bergen in het algemeen, zorgden voor een steile beklimming waarbij we halfweg een pauze inlasten om vervolgens aan de afdaling te beginnen.

Net op het moment dat we van mening waren dat de meest steile beklimmingen en afdalingen erop zaten, kwamen we met de taxi aan in Ollantaytambo. Na de Machu Picchu is Ollantaytambo waarschijnlijk de bekendste archeologische plek van Peru. Deze ruïnes liggen op bijna 3000 meter boven zeeniveau in de zogenaamde ‘Heilige Vallei’. Puffen, bakken en braden. De steile stenen beklimmen terwijl de hitte overwonnen diende te worden. Al was het de moeite meer dan waard. Het unieke landschap kon ons een voor een steevast bekoren. Na het puur genot was het tijd om af te dalen, wat moeilijker bleek dan verwacht. Gelukkig haalde ik mijn eigen strategie boven, ook al deed ik er net een tikkeltje langer over om veilig en wel terug de begane grond te bereiken. Na al deze culturele ontdekkingen was het voor mij, in tegenstelling tot Laure en Anke die een nachtje op hotel sliepen, tijd om terug huiswaarts te keren. Ruim twee uren en een half Spaans pratend tegen de taxichauffeur. Mijn Spaans gaat erop vooruit (*vermeld ik met enige trots*).

Naast het genot gedurende de uitstappen, geniet ik nog steeds met volle teugen van het ‘normale’ leven in Peru. Het in mijn eentje genieten al schrijvend en tekenend op de Plaza De Armas, het eten van mijn favoriete Peruviaanse gerechtje genaamd Causa, het aanbieden van individuele therapieën op het project, het spelen met de kindjes, het frequent aanhoren van de smekende kindjes met de vraag of ik aan hun tafel wil komen zitten gedurende de huiswerkbegeleiding, de talrijke gesprekken met de nieuwe mensen die ik hier leerde kennen, de zalige busritjes,… En dat allemaal met de grootste glimlach ooit. “Zo’n grote glimlach, Lies!”, woorden die de nagel op de kop slaan.

XOXO

Lies

|| Dag 56 ||

De trend verderzetten. Als rode draad. Een positief vervolg op de vorige blogpost waarin ik het had over de première van “Unidamu” waar ik jammer genoeg niet bij kon zijn. Of toch. Een beetje. Eeuwige dankbaarheid voor Sien, Seppe en Laura. Vriendschap. Als zo kostbaar koesterend, een zeer verwelkomde schat. De rotsen die me keer op keer helpen om op het droge te geraken. Naast de verrassing brachten ze me echter ook een uitgebreid verslag van de musical. Een musical waarbij de kracht vooral schuilt in de groepsdynamiek. Tijdens elk nummer spatte de energie blijkbaar van het podium af. En Sien Wynants? Die maakte haar nogal “stuntelige” rol helemaal eigen. Zo trots. Kortom: zo te horen is Unidamu een kleurrijke, energieke musical die barst van het jong talent en een mooie boodschap uitdraagt.

 

Naast het feit dat ik met volle teugen genoot van de verrassing, geniet ik ook nog steeds van het leven hier. Inclusief van het reilen en zeilen op het project. Inmiddels ben ik reeds drie weken bezig met het aanbieden van individuele therapie aan twee kindjes. Kindjes die jammer genoeg een achterstand hebben opgelopen te wijten aan de problematieken in dit ontwikkelingsland. Aan de hand van deze één-op-één-benaderingen hoop ik om deze achterstand in te kunnen halen. Te reduceren. Met het oog op een positieve, schoolse toekomst. Vanaf volgende week worden deze individuele sessies dan ook opgebouwd. Ter intensiviteit om het automatiseren van kennis en vaardigheden te bevorderen. Al een geluk kijken de twee kindjes elke dag opnieuw enorm uit naar deze momenten. Tot een kleinschalige teleurstelling bij de andere chicos en chicas.

Ook al stond ik deze morgen om 5u op na een moeilijke nacht waarbij ik de slaap niet kon vatten (te wijten aan de omstandigheden die zich voordeden, gelukkig kwamen de stagementor en Sadith tot een oplossing), vertrekken we vandaag normaal gezien naar het centrum om er de citytour mee te pikken. Hoog en hopelijk droog op het knalrode busje. Adembenemende uitzichten belovend. Om nog maar te zwijgen over het feit dat ik éindelijk de Cristo Blanco van dichtbij zal mogen aanschouwen. Mijn uitbundig enthousiasme is alvast van de partij. Om een vervolg te breien aan deze uitstap, staat er volgende donderdag opnieuw een trip op de planning. Donderdag zullen we in alle ochtendglorie vertrekken naar Marcavalle om van daaruit te reizen naar Moray, naar de heilige vallei van de Inca’s, naar de zoutmijnen en tenslotte naar Ollantaytambo. Zo benieuwd naar deze culturele ervaringen.

Ik geniet. Ik zal ongetwijfeld blijven genieten. Ik zoek de tijd in kleine uren. Ver van gaan en komen. Ik wil hier namelijk niet weg. Ik wil hier blijven. In Peru. Waar naast rust en stilte ook mijn dromen wonen. Seconden lijken geen eeuwigheden te duren. Desondanks tikken ze als mijn blikken die buiten mijn dimensies treden. Hier ben ik vrij. Vrijheid. Zonder grenzen. Hoe gelukkig ik ben dat dit avontuur onverwacht op mij af kwam. Terwijl ik nog volop bezig was met het leven te bewijzen, vielen ineens zo veel zorgen en eisen van me af. Een energie vol verwondering en verbazing. Sprakeloos. Stilte heeft het dan ook altijd voor het zeggen. Het laatste woord.

XOXO

Lies

 

|| Dag 53 ||

Wie in België Carnaval zegt, legt ongetwijfeld meteen de link met een verkleedpartij. Of een stoet. Al moest mijn starre opinie in Peru bezwijken. Het werd me al snel duidelijk dat de sfeer in functie van Carnaval hier helemaal anders beleefd wordt. Amper gelijkenissen herkennend, buiten het feit dat dit feest op de Peruaanse hoogtevlaktes eveneens een vrolijke en blije gebeurtenis is dat zich in februari afspeelt. De boodschap van de gastmama dat we overal in Peru mensen met water naar elkaar zouden zien gooien (niet alleen op de belangrijkste dagen tijdens carnaval maar ook gedurende de hele maand februari), minimaliseerde ik. Ongeloof teweegbrengend. Het kon niet. Veronderstelde ik.

Ik onderschatte het tafereel. Zover werd meteen duidelijk. Tijdens het kuieren naar een klein restaurant werden Laure, Anke en ik al snel verrast door een aanval met waterballonnen. Terwijl het water naar beneden sijpelde, zoekend naar de mogelijke daders. Bleken de ballonnen vanuit een wagen te komen. We concludeerden na een fractie van een seconde dezelfde conclusie: niets of niemand vertrouwen. Het water kon namelijk werkelijk van alle kanten komen. Na de overheerlijke maaltijd genuttigd te hebben, trokken we onze stoute schoenen aan richting Plaza De Armas, waar het feitelijke feestgebeuren plaats zou vinden. Tijd om een tactiek te bedenken, hadden we niet. Na slechts één voet op de Plaza betreed te hebben, werden we omsingeld door emmers vol water, waterballonnen en scheerschuim. Iedereen ‘bekogelde’ iedereen terwijl wij, de ramptoeristen, ons niet konden beschermen. Het minimaliseren van het hele gebeuren resulteerde in de stomste aanpak bestaande uit het noch hebben van scheerschuim, het noch hebben van water.

17015125_1558113697556841_97649263_o

@ Restaurant

Nadat we eindelijk de groep tussen de mensenmassa gevonden hadden, trokken we met enkelen van hen richting de scheerschuimstorm. Bescherming of niet, we waren vastberaden om te genieten van deze cultuurshock. Om ons onder te dompelen. Niet alleen werden we gebombardeerd met scheerschuim. Ook moesten we enkele emmers water weten te trotseren (al een geluk brandden de zonnestralen die dag) in combinatie met kleurpoeder. Een origineel, kleurrijk uiterlijk verkrijgend. Het was een hele belevenis die ik maar al te graag zou herbeleven. Vandaar dat we volgende zondag opnieuw naar het centrum trekken om er de laatste Carnaval sfeer op te snuiven. Onze voorzorgen nemend, we hebben ons lesje wel geleerd. Zondag zou blijkbaar gepaard gaan met het typisch ritueel van Yunza waarbij ergens een grote boom gepland is die wordt behangen met cadeautjes. Alle mensen dienen om de Yunza heen te dansen. Dan zou de boom worden omgehakt zodat hij op de grond komt te liggen. Het koppel dat de laatste tik geeft voordat de boom neervalt, is verantwoordelijk voor de organisatie van de Yunza voor het volgende jaar. Nieuwsgierigheid heerst.

17015434_1558079067560304_1545753198_o

@ Plaza De Armas

Genoeg over Carnaval, een gebeuren dat me in België eigenlijk nauwelijks kan bekoren. In tegenstelling tot hier in Peru. Vandaag zou normaal gezien de dag worden waar ik lang naar uitgekeken had. Maar plannen veranderden. Mijn avontuur in Peru brak met de jaarlijkse traditie.  De jaarlijkse traditie om samen met Laura en Seppe,  twee vrienden, de première van de musical bij te mogen wonen. Volledig uitgedost en vol enthousiasme wierpen we bijgevolg al meermaals een kritische blik op de verschillende producties. Al konden we tot voor kort nooit een sprankeltje kritiek vinden. Nooit. Nunca. Benieuwd of de nieuwe musical ‘Unidamu’ deze trend kan verder zetten. Op naar de stijgende lijn.

Unidamu, een productie voor en grotendeels ook door jeugd, is een familiemusical geregisseerd door Tijl Dauwe in samenwerking met Ketnet en Studio 100. De hoofdrollen zijn ditmaal weggelegd voor Herman Verbruggen (FC De Kampioenen) en Sien Wynants (Ketnetwrapper – Studio Brussel). Laat deze laatste persoon me nu net bekend in de oren klinken. Heel bekend. Al enkele jaren is Sippie (Sien) namelijk de persoon aan wie ik al mijn verhalen, geheimen en random shizzle toevertrouw. Terwijl Sien telkens naar onze mening vroeg omtrent de vorige musicals, waar ze eveneens als visite vertoefde op de premières, is het nu haar beurt om te bewijzen wat ze in haar mars heeft. Haar niet zo danslustige benen zullen haar hoogstwaarschijnlijk een hoopje stress bezorgen. Vandaar dat ik haar gisteren alvast in een berichtje mijn succeswensen stuurde, dat is het minste wat ik kon doen vanuit Peru. De woorden “Thanks Lies! X” volgden al snel.

Zonder enige twijfel zal de musical de doorwinterde en kritische journalisten emotioneel kunnen raken om nog maar te zwijgen over de gegarandeerde schaterlachen. In de voorstukjes was namelijk al te zien hoe hilarisch Sien aan het werk ging, grijs Moniqueske zal hoe dan ook kleur schenken in de tjokvolle zaal. Bij deze wil ik de voltallige cast succes wensen in combinatie met de boodschap dat Laura en Seppe van de musical moeten genieten. Volgend jaar ben ik misschien weer van de partij. Misschien. Heel misschien. Ik moet toegeven dat ik zowel Seppe, Laura als Sien enorm mis. Maar het verzachtende feit dat ik Sien meteen terug zal zien wanneer ik terug in België ben, doet me goed. En Seppe en Laura? Die zie ik ongetwijfeld ook snel terug. Om te mijmeren over de mooie herinneringen, enkele foto’s met Sien, Seppe en Laura. Good times.

XOXO

Lies

|| Dag 49 ||

Niet denken, maar doen. Kansen grijpen. Een boodschap die voortvloeide gedurende de tussentijdse evaluatie afgelopen maandag. Bewogenheid van binnen. Communicatie die het eventjes niet meer weet. Schrijvende woorden zonder gedachten. Gekneld tussen de oppervlakte en het hart. Al was de feedback, die ik als constructief beschouw, meer dan terecht. Ik ken mezelf. Het onzekere beestje in mij doet me keer op keer de das om. Desondanks het feit dat ik de onzekerheid hier min of meer achter me kan laten, valt het de anderen toch op. De wereld draagt zich verder terwijl het denken naar mijn gevoel eventjes vergeten diende te worden.

Het gevoel van ontlopen geluk. Een momentopname. Het gevoel dat alles door mijn vingers glipte, dat het tijd was om halt te houden. Om te kijken in de spiegel. De stukken verzamelen en weer mens te worden. Een mens met nieuwe moed. Dankzij de feedback van de stagementor. Het deed mijn ogen open gaan. Het bezorgde me nieuwe energie om uit mijn comfort zone te stappen, om niet steeds de veiligheid op te zoeken. Ik ben niet perfect, niet volmaakt. Maar toch wil ik bewijzen wat ik kan. De onzekerheid in een hoekje duwend. Kijkend naar welke weg ik in het afgelopen jaar afgelegd heb. Een enorme evolutie, hoe miniem of hoe onzichtbaar deze voor anderen ook mag zijn. Shout out naar de begeleiding op de vorige stageplaats. Dankzij hen kon ik het roer omgooien.

Ik liet er geen gras over groeien en startte meteen met het geven van individuele begeleiding aan twee cliënten. Dit in functie van het uitwerken van mijn projecten (rekenen en schrijfdans) om hen al spelend kennis en vaardigheden bij te brengen. Met het uitgewerkte spelmateriaal waarbij ik mijn creativiteit goed kon benutten, ging ik aan de slag. Het is nu een week later en met stiekeme trots kan ik vermelden dat de één-op-één-benaderingen inmiddels zijn vruchten afgeworpen hebben. Terwijl de ene cliënt ondertussen vol trots de getallen met de corresponderende hoeveelheden kan linken, schrijft de andere cliënt zijn naam vol fierheid op de correcte manier. Om vervolgens af te sluiten met het spenderen van tijd aan spelen. Het is als een refrein dat geen strofe vindt.

Tussen het werken voor het project en school door, vind ik nog steeds de tijd om te genieten (klein detail: ik geniet eveneens van het werken, hoe vreemd dit ook mag klinken). Zo bracht ik afgelopen dinsdag samen met Nienke nogmaals een bezoekje aan het centrum. Om naast de dorst, eveneens de honger te stillen. Geen wonder dat we vastberaden voor het typisch Peruaans gerecht “Causa” kozen, een nieuwe verslaving die me steevast weet te bekoren. Om heel stiekem te verzwijgen dat we naast “Causa” ook een broodje verorberden. En chips, na de eindeloze zoektocht. De uitstap werd traditioneel afgesloten met het nemen van de bus naar het project.

Op en buiten het project een gevoel van oneindig geluk ervarend. Geluk is niet gedeeltelijk doch één. Een gesteldheid van vreugde. Een toestand van het echte zijn. Werkelijkheid en verlangen. Een verlangen om hier voor eeuwig te blijven vertoeven. Een eigen stekje op te richten. De woorden die het geluk influisteren bestaan uit oprechtheid, eenvoudigheid en gelijkheid. En soms naast eigen meningen, eenvoudige gelatenheid. Waar in België veel mensen steeds niet gelukkig zijn met hun leven, waar in België volgens veel mensen de zon veel lichter en veel warmer dient te schijnen,… Is dit hier niet van toepassing. Het geluk zit hier in de kleine dingen. Het wordt gedeeld. Verdeeld. Samenhorigheid heerst.

Extreme vreugde wordt door velen als onnatuurlijk verdragen. Het kan blijkbaar niet lang worden aangehouden. Intensiteit op het mentale vlak. Geneigd zich erin te verliezen. Maar ik blijf winnen. Al 49 dagen lang. De idealen zijn vastgehecht aan de aarde en de wereld die zoveel grenzen kent. Toch werd ik hier naar toegetrokken. Van kinds af aan. Geen idee wie of wat me triggerde. Niemand binnen de kring heeft het me ooit voorgedaan. Toch riep het grijpen van deze kans geen verbazing op bij diezelfde kring. Het wordt als een avontuur omschreven dat op mijn lijf geschreven is. Noem het aantrekkingskracht. Positieve aantrekkingskracht. Ik doe dan ook alles, maar dan ook werkelijk alles, met de breedste glimlach ooit. Een glimlach die anderen opvalt. Zelfs mijn nicht vanuit België. Haar woorden “Je doet alles met de glimlach. Keep it this way!” bevestigen mijn oprechte lach.

Een oprechte lach die op bepaalde momenten alleen maar feller op de voorgrond treedt. Zoals afgelopen vrijdag. Toen we met het voltallige team en met alle kinderen naar het veld trokken. De berg beklimmend. Om eenmaal de bestemming bereikt te hebben, beloond te worden met het meest prachtige landschap ooit. Een gevoel van vrijheid. Vrijheid die ik op foto probeerde vast te leggen. Om voor eeuwig te koesteren. Toch kwam er die dag ook een waterachtige blik tevoorschijn. Het was namelijk el ultimo dia van tia Amandine. Via deze weg wil ik haar dan ook enorm bedanken voor de prachtige tijd. Ik stak niet alleen veel op van haar, maar ik vond het ook een genoegen om haar te leren kennen. Bij deze wens wens ik haar veel succes in de toekomst. Ze heeft alle capaciteiten om het ver te brengen. GO!

Vandaag kon de gastmama Laure, Anke en ikzelf overtuigen om naar de Peruviaanse zoo te gaan. Met een klein busje vertrokken we deze morgen samen richting Awana Kancha. Om de rit te vullen met de sprakeloze woorden: “wauw”, “wow”, “gek”, “zot”,… Woorden vol ongeloof. De steile beklimming met de bus ging gepaard met het verkrijgen van een adembenemend landschap. De andere Peruvianen in de bus zullen ons vast en zeker beschouwd hebben als echte turistas. Wat volgens hen vanzelfsprekend lijkt, was voor ons een zeldzaam moment. Eén met de natuur. De wondermooie natuur. Vervolgens bezochten we de unieke zoo en maakten we al snel nieuwe vrienden met enkele alpaca’s. Verschillende rassen verzekerd. Desondanks de diversiteit, werd het toch als één geheel beschouwd.

Na de ontdekkingstocht in de zoo, wachtten we al zittend op een steen om een busje terug richting Cusco te nemen. Een terugweg die ook al een ervaring op zich was. Onstabiele stoelen, in gezelschap van de traditionele bevolking, de geur van typische Peruviaanse gerechten overheersend,… Om nu moe maar voldoen terug in het gastgezin te vertoeven. Terug te blikken op de afgelopen dagen. Uit te kijken naar de dagen die komen zullen.

XOXO

Lies

|| Dag 43 ||

Het wakker worden in de vroege morgen is een ontwaken alsof de nacht een waken was. Een stil tot mezelf komen. Het heel oorspronkelijke zijn. Enkelvoudige wezenheid. Onaanberoerd. Eén ogenblik volkomen helderheid. Gevolgd door het aangegrepen zijn, het gedreven zijn. Om te bewegen en vooruit te komen. Afgelopen vrijdag was de dag bij uitstek om te werken aan deze werkwoorden. Het was eindelijk zover op het project: Faena. Het gezamenlijk de handen uit de mouwen steken om een gemeenschappelijk doel te bereiken. Het doel bestond uit het heraanleggen van de tuin voor de kinderen. De tuin die tot het domein van het project behoort was aan vernieuwing toe. Vandaar dat we afgelopen vrijdag met z’n allen de handen in elkaar sloegen. Fris en fruitig stond ik dan ook na een zeer korte nacht in de vroege uurtjes op. Een douche om te ontwaken en een snel-tempo-ontbijt achter de kiezen werden gevolgd door het verlaten van het gastgezin.

Ochtendstond geeft goud in de mond. Een spreekwoord dat nogmaals bewezen is. Genietend van de busrit. Waarbij een adembenemend landschap me tot rust bracht. De lucht slibte namelijk bijna dicht tussen de wolkenmassa waarbij de bergtoppen kwamen piepen. Nog een strookje blauwe ochtendhemel. De zon brak er al reeds tussendoor. Met een kracht die verblindde. De natuur kent haar eigen willekeur. Onverschillig wat wij verlangen. Het is verraderlijk stil tijdens het opdagende licht van de rijzende zon. De wolken schuiven voorbij zoals alles wat slechts een leven kent. Binnen de ruimte van de tijd. Ze bedekken kortstondig het blauwe van de heldere hemel, ze zijn ondoorlaatbaar voor de zon. Naarmate ze verdwijnen, ontspinnen zich gedachten. Zich uitstrekkend over de tijd in het spel van het leven.

Gedachten vol nieuwsgierigheid. En verlangen. Diep in mijzelf sluimert verlangen. Het is vreugde. Vreugde die zich herhaald wil weten gedurende deze unieke dag. Een unieke dag ervarende als een geschenk van veel geduld. Mijn geduld werd twee weken op de proef gesteld. Duizenden vragen bleven zich antwoordloos een wirwarrige weg banen door mijn hersenkronkels. Wat houdt Faena concreet in? Met hoeveel zullen we aanwezig zijn? Waaruit zou mijn taak bestaan?,… Eenmaal aangekomen op het project begonnen de antwoorden zich op te stapelen. Een ontdekkingstocht doorheen een traditioneel gegeven binnen deze cultuur. Ik greep vol overtuiging iedere kans die zich voordeed. Want zonder een kans te grijpen, heb je eigenlijk al verloren. Ik won. Ik overwon.

Met het team, enkele ouders van de kinderen en bijgevolg eveneens een vijftal kinderen vormden we een grote groep. Samen vertrokken we te voet richting een open veld. Een veld waar we, mits toestemming, de gelegenheid kregen om gras uit te spitten. Zowel enkele mannen als vrouwen namen het materiaal in de hand en kapten er op los. Ze wisten van aanpakken. Bewonderingswaardig om te zien. Vervolgens verplaatsten enkele teamleden de stukken gras naar een plaats verderop. Van daaruit werd het gras enerzijds op een plastiek zak of anderzijds op een karretje getild om vervoerd te worden naar de rand van een weg zo’n driehonderd meters daar vandaan. Al snel namen we initiatief om ter hulp te snellen met het verplaatsen van de zware zakken gevuld met gras. Er werd min of meer 25 maal heen en weer gelopen. Met vier personen per ronde. Om het gewicht te verdelen. Om samen te sleuren.

Halverwege de voormiddag kwam de gammele “vrachtwagen” ter plaatse om het gras op te pikken en te vervoeren naar de eindbestemming: het project. Nadat we als team het gras ingeladen hadden, kregen we van een gastvrije buurtbewoner de kans om onze modderige handen en armen te wassen. Per twee hangend over een rioolputje. Maar al te blij om eindelijk water te zien stromen uit een tuinslang. Het gebaar werd als hartverwarmend beschouwd. En laat zo’n gebaren nu net typerend zijn voor deze cultuur. Empathie van een hoger niveau. Beter kan ik het niet verwoorden. Ik heb er zelfs geen woorden voor. Ik blijf sprakeloos achter. Met tonnen respect voor deze gemeenschap. Een gemeenschap waar niets vanzelfsprekend is, maar alles door de bevolking toch als vanzelfsprekend beschouwd wordt. Claro.

Eenmaal terug op het project bracht het broodje ons een dosis nieuwe energie om verder te werken. Samen. Want wat maakt ons sterk? Teamwerk. Samen vormden we een lange mensenketting om het gras efficiënt van de vrachtwagen tot bij de aardevlakte te brengen. Werken was nog nooit zo plezant. Het geluid van een lach nam de bovenhand. Vervolgens werd de grond klaar gestoomd voor het nieuwe gras en kwam niet veel later het eindresultaat tevoorschijn. Wat een eindresultaat. Het gemeenschappelijk doel werd zonder enige twijfel bereikt. Het hard werken werd beloond met een prachtig grasveld om u tegen te zeggen. Met een groen pleintje waarop de kinderen hoogstwaarschijnlijk uren speelplezier zullen beleven. Een kind plezier zien hebben, dat wil toch iedereen?

Achteraf werd iedereen getrakteerd op frietjes met kip. Heerlijk. Iedereen genoot mee. Van klein tot groot. Ook ik. Ik genoot namelijk van iedere seconde. Het leven in Peru is zo puur, zo oprecht. Het eerste kwartier wist ik echter amper een houding aan te nemen. Niet wetende waarbij ik kon of mocht helpen. Soms kom ik bij een moment dat ik geen keuzes durf te maken, dat ik onzeker ben. Een moment waaruit ik moet ontwaken. Dan ben ik bang voor een foute uitkomst. Maar wanneer er goed over nagedacht wordt, is twijfelen het domst. Ben ik alleen maar mezelf aan het krenken. Angst voor afwijzing of fouten maken is zonde van de tijd. Wanneer ik de uitkomst niet durf te horen, dan is de afwijzing eigenlijk al een feit. Vandaar dat ik besloot om de onwetendheid te kiem te smoren. En kansen te grijpen. Ervoor te gaan. Me in te zetten.

Desondanks ik enorm veel energie putte uit de Faena, kroop ik moe maar voldoen in de late namiddag onder de wol. Enkele uurtjes slaap inhalen. Om vervolgens het appartement te versieren met slingers en ballonnen. Want omstreeks 18u ging Laure, die toen nog de Spaanse les aan het volgen was samen met Anke, haar verjaardag van start in Belgische tijd. De verrassing werd geapprecieerd en samen maakten we er nog een gezellig avond van om haar gisteren écht in de bloemetjes te zetten. Het was haar dag. Dat is dan ook de reden waarom we ’s middags naar het centrum trokken om croques te eten, afgerond met een lekker dessertje bij Hel-Arte. Aangezien de zonnestralen zoals gewoonlijk overvloedig van de partij waren, besloten we om ons te nestelen op een bankje in de zon.

Al snel kwam een kindje op ons afgelopen om typisch, Peruviaanse sleutelhangers te verkopen. Het kopen van sleutelhangers aan een kindje stond al een tijdje op mijn “Peru-bucketlist”. Toch duurde het anderhalve maand vooraleer deze gelegenheid zich voordeed aangezien het meestal volwassenen waren die deze prachtexemplaartjes verkochten. Bij deze kan ik deze check met enorm veel enthousiasme aanvinken op de lijst. Het enthousiasme werd alleen maar groter doordat het kind meteen mijn hart wist te veroveren. Dankbaarheid bij haar. Dankbaarheid bij mij. Wat een ervaring. Weeral. Net zoals ik het een heuse ervaring vond toen Laure besloot om haar schoenen te laten poetsen. Een typisch fenomeen in het straatbeeld van Peru: mannen die schoenen herstellen en poetsen ‘aan een goedkoop prijsje’.

Als kers op de verjaardagstaart trokken we met de voltallige groep (de teams binnen drie projecten in Peru) erop uit. Salir de noche, ook wel het opsnuiven van het uitgaansleven genoemd. Startend bij de Ukukus bar om de toon te zetten. De toon werd dan ook meteen met glans gezet dankzij de happy hour: één cocktail kopen, één cocktail gratis. Ik werd dan ook gewaarschuwd voor de “gevaarlijke” zoete drankjes die vlot binnensijpelen. Samen klonken we op de nacht die komen zou. De pina colada in combinatie met de daiquiri de fresa zorgden al snel voor beschamende uitspraken. Ik ben het dan ook niet gewoon om alcohol te drinken. Vandaar dus. Hopen dat de uitspraken me niet zullen blijven achtervolgen in de toekomst.

Nadat de eerste toon gezet werd, trokken we met z’n allen naar de Mythology club (later op de nacht brachten we echter ook een bezoekje aan The Temple club) om er te dansen op de oorverdovende beats. Sfeer maal duizend. Ik moet toegeven dat ik in België nog nooit ben uit gegaan, dat je me noch op fuiven, noch op feestjes kan terug vinden. Gewoon. Omdat ik er me niet goed voel. Omdat er te veel gebeurd is in het kleine land. Al ben ik blij dat ik hier wel durf uit te gaan. Samen met de groep maakten we er een onvergetelijke avond van: dansen, drinken, praten (in de mate van het mogelijke) maar vooral gewoon onszelf zijn. En of ik mezelf kon zijn. Waarschijnlijk was gisteren écht het eerste moment uit heel mijn leven waarbij ik alle remmen los liet. Het kon. Het mocht.

Bedankt aan iedereen die er bij was: Anke, Laure, Nienke, Piero, Nathalie, Sofie, Ine, Amandine, Aaron, Annelies C., Alisson, Fee, Annelies V., Lotte en Dagje. Het was een onvergetelijke avond. Bedankt.

XOXO

Lies

|| Dag 39 ||

Het leven is geen wedden, geen spelen met de kaarten. Het is een onophoudend kiezen.De beide zijden bewust overwegen. Kiezen is verliezen, beweert men. Maar ik won dankzij de keuze, zonder een sprankeltje nederlaag te ervaren. De keuze om naar het buitenland te vertrekken, om een meerwaarde te bieden in een arm land waar immateriële zaken de rijkdom vormen. Inmiddels ben ik verliefd. Verliefd op het project, op het leven in Peru. Jarenlang gewacht op dit wonder. Jarenlang gehoopt dat deze droom ooit in vervulling zou gaan. Jarenlang gewacht om de kans te grijpen. En nu. Nu is het wonder geschied. Wachten hoeft niet meer.

Peru. Het land waar ik nu ben. Het zegt niets over wat ik kan bereiken. Het zegt alleen iets over waar ik begin. Het begin van een leven. Een leven leven, iets wat ik in België nauwelijks tot zelfs niet deed. Ik werd er geleefd. Ik kon niet stilstaan bij bewegen. In tegenstelling tot nu. Nu sta ik zelfs bij stilte stil. Alsof er altijd werd gezwegen. Er wordt me zwijgend verteld hoe het leven gaat, hoeveel levensvreugde er nodig is. Levensvreugde die extra bekrachtigd wordt door de zon. Glinsterend en warm. Het wekt me langzaamaan, het doet mijn ogen opengaan. Terwijl het eenvoudiger is om de ogen te sluiten, om de werkelijkheid niet onder ogen te zien.

In plaats van de angst om het genoegen van het verrassende wonder te verliezen, beheers ik de vreugde om te genieten. Genieten van de lange zomerdagen die maar niet zullen vergaan. Genieten van de warme kleuren in het landschap, oogverblindend en overmoedig in hun bestaan. Genieten van de alternatieve rijkdom in het land, bestaande uit vriendschap, geluk en oprechtheid. Genieten van de typisch Peruviaanse gerechten, die een oneindige variatie bezitten (desondanks rijst telkens overvloedig komt opdagen). Genieten van het kuieren op de markt, de indringende geur van de varkenskoppen bewust negerend. Genieten van de lachende kinderen op het project, alsof hun glimlach slechts een begin zonder einde kent. Genieten van de eerste individuele therapie die ik afgelopen maandag gaf, met succes. Genieten van de vrijheid, losgekoppeld van mijn tot voor kort stilstaande wereld.

Genieten. Een dagelijks ritueel. Een ritueel die in stand gehouden wordt dankzij de twee vriendinnen aan mijn zijde, dankzij de nieuwe mensen die ik in de afgelopen 39 dagen leerde kennen. Een band (verder) opbouwen. Door middel van gezellige activiteiten: het smullen van een pollo a la brasa in Etapoy, het proosten met een jugo de naranja op het leven in Peru, het stilzwijgend hangen op een bankje terwijl de zon brandt, de muzikale noten laten kraken op de bus (om nog maar de zwijgen over het feit dat ik een applaus kreeg aangezien ik éindelijk “baja atras Santa Ursula” durfde te roepen om uit te stappen), het gezamenlijk doen van de was met de hand, de teamspirit oproepen op het project om samen te werken aan een gemeenschappelijk doel,…

Krachtige vastgehouden momenten.

XOXO

Lies

|| Dag 33 ||

De tijd lijkt te versnellen. De tijd loopt snel als je niet op iets wacht. Als je geconcentreerd je aandacht op iets hebt. Ik probeer er niet aan te denken dat deze tijd ooit voorbijgaat. Dat deze tijd een afstand en een einde kent. Ik sta in Peru vol energie tegenover het leven, doe onbedachtzaam dingen waarvan ik dacht dat ik ze nooit zou durven doen. Totdat een plotse nuchterheid een gebeuren me bewust maakt van de werkelijkheid. Ik sta stil en denk na. Eventjes niet meer bedwelmd door de illusie van de tijd.

Ik werd op de hoogte gebracht van omstandigheden binnen het thuisfront. Mama houdt zich sterk. Voor mij. Al zijn woorden via sociale media vaak een utopie van de realiteit. Ik hou mijn hart vast. Voor de toekomst. Bang dat het gewone leven in België zich opnieuw zal herhalen wanneer de periode in Peru er op zal zitten, al kom ik zonder enige twijfel terug. De angst om mama, maar evenzeer de enorme bezorgdheid om vader die hoogstwaarschijnlijk ook vreest. Zal ik ooit opnieuw wennen aan het leven in België? Aan het opnemen van de zorg omtrent mama? Een zorg die al vijf jaren geen eindpunt kent? Terwijl mama de feitelijkheid niet wil (of kan) onder ogen zien? Ik weet het niet meer.

Wat ik wel weet is dat tijd bestaat. Omdat ik wil leven en wil verder gaan. Verder gaan op de gebroken lijn. Ik neem de tijd weer in beslag. Ik kijk ongeduldig naar de toekomst in het verschiet. Doorheen dezelfde wijzers, richting en hetzelfde ritme. Toch is het steeds een andere tijd. Een droom om vooruit te gaan in het leven. Een leven waarbij het niet gaat om wedijveren, om eer of om overheersen. Maar om respect en samenhorigheid. Een droom die in Peru beetje bij beetje uitkomt. Desondanks het afgelopen week niet van een leien dakje verliep. Ik maakte me zorgen. Om mama. Een zorg die niet lijkt te verdwijnen. Zelfs niet naarmate de afstand tussen ons groter werd. Letterlijk. Figuurlijk brengt de afstand ons dichter bij elkaar.

Door het feit dat ik het er met niemand over had, kropte ik alles op. Een week lang. Zowel binnen de muren van het gastgezin als binnen de muren van het project. Met gisteren een migraine aanval door de stress in combinatie met de zorgen tot gevolg. Al heb ik besloten om me te herpakken. De situatie binnen het thuisfront kan niet gewijzigd worden. Hoe graag ik het ook zou willen. Het zal me blijven achtervolgen. Ik laat me niet inhalen. Nu niet. Nooit niet. Ik scrolde door mijn honderden foto’s die ik inmiddels maakte in Peru. Het blies een frisse wind in mijn gedachten. Ik glimlachte spontaan. Uit het niets. Duizenden mooie herinneringen, gepaard met tientallen “to-do’s” op de lijst maakten me gelukkig.

Het bezoek aan het chocolademuseum waarbij we maar al te graag de verschillende likeurs proefden,  de hemelse pizza’s die me steeds kunnen bekoren, het helemaal back to basics gaan door het doen van de was met de hand, de grote variëteit aan maaltijden, de creativiteit de vrije loop laten gaan gedurende het uitwerken van de projecten, de poging om de berg naar de Cristo Blanco te beklimmen, het op de voet achtervolgd worden door tientallen straathonden, de vaste klant zijn bij de bakkerij hier in de buurt (“Ocho panes cariocas? Como todos los dias?”), het omringd worden door de kinderen op het project, het verwelkomen van de nieuwe studenten,… Het zijn er slechts een handvol voorbeelden van. Voorbeelden die in mijn geheugen gegrift staan. In de positieve zin.

Iets wat me gedurende de afgelopen dagen het meest is bij gebleven? Daar antwoord ik volmondig met het volgende op: het oudercontact. Een oudercontact waarbij het traditionele Belgische beeld volledig achterwege gelaten mag worden. In plaats van een individueel gesprek met het team, komen de ouders en/of grootouders allen op hetzelfde uur. Om gezellig samen in een cirkel te zitten. Om in interactie te treden omtrent de gang van zaken binnen het project. Ikzelf kreeg de opdracht om me voor te stellen aan de grote groep. In het Spaans uiteraard. Desondanks ik een tekst had voorbereid, was de stress gretig van de partij. Met als gevolg dat ik amper uit mijn woorden raakte. Wonder boven wonder werd mijn praatje afgerond met een applaus. Shock. Cultuurshock. Na afloop namen de ouders en/of grootouders op een hartverwarmende manier afscheid van het voltallig team. In België zou men hier van kunnen dromen.

Dromen. Ik beleef mijn droom.

Hier. In Peru.

XOXO

Lies

|| Dag 25 ||

De maand januari is voorbij. Afgelopen. Traantje wegpinkend. We beleefden al heel wat mooie herinneringen maar zijn er gelukkig zeker van dat er ons nog veel mooie momenten te wachten staan. Afgelopen zondag trokken Laure, Anke en ik dan ook vastberaden naar het centrum van Cusco, the place to be op zondag. Het laatste woord mag heel letterlijk genomen worden aangezien de zon overvloedig van de partij was. De hitte trotserend op weg naar Cristo Blanco, de brandende zonnestralen appreciërend doorheen de steile beklimmingen. We werden niet alleen beloond met een prachtig uitzicht, maar ook met een wannabe peruaans huidskleurtje in wording. AUW.

Maandag ging een nieuwe stageweek van start, een week waar ik altijd enorm naar uitkijk. De lachende kinderen, de gesprekken met het team, het prachtig uitzicht, de muzikale maar o zo hectische busritten,… Genieten maal duizend. Vooraleer ik op de bus sprong om naar het project te gaan, trok ik samen met Ellen en Sadith naar de bank. In de hoop dat het probleem opgelost zou kunnen worden maar helaas, vanuit Peru kon het verloren geld niet terug bezorgd worden. Na een formulier van betwisting ingediend te  hebben bij mijn bank in België, kreeg ik eergisteren gelukkig het goede nieuws dat men het bedrag terug stortte. Wat een opluchting.

Dinsdag spendeerde ik mijn vrije voormiddag aan het uitwerken van een onderdeel omtrent het project. Een project in functie om de kleinste kinderen al spelend te leren rekenen en tellen. Ter bevordering. Ter remediëring. Ter ontwikkeling van het kind. Enkele aankopen in de PlazaVea zetten me aan tot het in elkaar knutselen van een rekenspel. Knutselen, iets wat naast tekenen en schrijven tot één van mijn grootste passies behoort. Roeien met de riemen die je hebt, het vergt enige creativiteit op een bedje van trial and error. Al slaagde de missie. Het rekenspel begon langzaam maar zeker vorm te krijgen. Benieuwd hoe de kinderen zullen reageren.

Dinsdagavond keerde ik voor de allerlaatste keer met tia Nathalie en Sofie met de bus naar huis. Hun laatste dag op het project zat er namelijk op. Eerlijk? Ik vind het jammer. Net zoals ik het jammer vind dat ook tia Sarah onlangs afscheid nam. Al dan niet bewust leerde ik zo veel bij van hen: de omgang met de kinderen, de Spaanse taal, het reilen en zeilen binnen het project, de must-see-bezienswaardigheden,… Noem maar op. Geen wonder dat ik hen dan ook zal missen. Al weet ik zeker dat er hen een mooie toekomst te wachten staat, los van het project. Bij deze: succes tias. Geniet verder van het avontuur. Shine en sparkle.

Dinsdagavond keerde ik om deze reden met een ‘leeg’ gevoel terug naar huis. De gedachte dat er vast en zeker een andere sfeer zou heersen op het project, de gedachte dat er minder tias aanwezig zouden zijn waarbij ik mijn vragen kon afvuren,… maakten me wat onzeker. Ik plofte me neer in de zetel. Met bedenkingen. Zonder gezelschap. Laure en Anke waren namelijk nog op het project om de Spaanse les mee te pikken.  Al een geluk stuurde Nienke een bericht dat ze zich verveelde. Wat uiteindelijk resulteerde in het gaan bezoeken van haar appartement. Het hoekje om. Wat eerst een radeloze avond bleek te worden, draaide uit tot een uurtje dat mijn avond deed slagen. Gelukkig.

Na de volgende morgen enkele uren voor school gewerkt te hebben, overwon ik samen met Nienke het gloeiende zonlicht. Richting Marcavalle. Om er rustig iets te drinken. Genietend met een glas in de hand, hielden we de gesprekken in stand. Genieten van de “kleine” dingen in het leven, een levensles die ik hier leerde. Een levensles die ik nu pas proeven mocht. Na een eindeloze tocht. Dankbaarheid overheerst. Na het genieten (en bijgevolg ook een hapje te eten in het gastgezin met Laure en Anke) was het alweer tijd om naar het project te gaan. Om te proeven van het enthousiasme van de kinderen, iets wat me keer op keer gelukkiger maakt dan ooit.

Ook vandaag staat er veel op de agenda. Vandaag bereid ik namelijk samen met tia Amandine een activiteit voor die morgen zal doorgaan. Een schattentocht. Een activiteit helemaal out-of-the-box. Vandaar dat ik straks naar PlazaVea trek om spulletjes te kopen waarmee de schatkist gevuld kan worden. Van daaruit neem ik de bus richting het project en kunnen de voorbereidingen van start gaan. Too excited. Al moet mijn excitement nog eventjes geduld hebben,… het ontbijt wacht op ons.

Hasta Luego!

XOXO

Lies